Bondscoach Valentina Berga-Belloni zit nog vol emotie, als ze een half uur na de race terugblikt op het zilver. Haar stem is schor van het schreeuwen, maar dat deert de van huis uit Italiaanse niet. Na vijf finales met Nederlandse inbreng woensdagavond ging ze door een achtbaan van emoties. “Als jij mijn hartslag gemeten zou hebben, was die bijna 200. Heel bizar. De relays zijn altijd zulke spannende wedstrijden.”
Dat werd de finale bij de vrouwen zeker. Nederland bungelde aan het begin achteraan, schoof op naar plek drie, werd geblokkeerd door een Spaanse en zakte daardoor terug naar plek vijf. Berga-Belloni vreesde even dat een medaille er weer niet in zou zitten, maar de vrouwen vochten zich terug en als nummer drie begon Lianne van Loon aan de slotronde, waarin ze revanche nam op de Spaanse en daarmee zelfs het zilver binnensleepte.
De vrouwen spoedden zich naar de coaches langs de kant, vielen elkaar in de armen en gilden het uit. Even verderop vierden de junioren het feestje luidkeels mee. Christian Haasjes, Teun de Wit en Junior de Blois waren zich al aan het voorbereiden op hun finale, maar onderbraken hun voorbereiding kort om hun vrouwelijke collega’s te feliciteren. Heel TeamNL stond te juichen.
“Voor mij als bondscoach draait het niet alleen om de individuele prestaties, maar juist om het formeren van een groep. Vandaag zag je hoe iedereen meeleefde. De junioren denken nu: dit wil ik ook”, vertelt Berga-Belloni, die als missie heeft om de jeugd te inspireren en net zo skeelergek te krijgen als zijzelf.
Van Loon is al jaren de kopvrouw van TeamNL, maar ook Nikki Noordergraaf pakte haar verantwoordelijkheid in de finale. Tijdens haar aflosbeurten was ze ontzettend explosief en venijnig. Keer op keer spurtte ze 200 meter rond, om vervolgens weer af te geven aan Van Loon. Vooral de Italiaanse Giulia Lollobrigida, de jongere zus van olympisch kampioen Francesca Lollobrigida, zal nog even terugdenken aan de passeerbewegingen van de Zuid-Hollandse spring-in-‘t-veld. “Giulia zat steeds met haar handen op mijn heupen of gaf me een zetje voordat ik in moest komen. Elke keer sloeg ik haar handen weg. Lekker om haar meerdere keren in te kunnen halen.”
Na een mindere 1000 meter – ‘ik heb alle afstanden gereden op de piste, dat was achteraf iets te gek’ – was Noordergraaf blij dat ze met het team zo sterk gepresteerd had. Zelfs een uur na de race, toen ze in de armen viel van haar familie en vriend, glimlachte ze nog van oor tot oor.
En wat te denken van Amber van der Meijden? De twintigjarige debuteert op dit EK bij de senioren en mocht in de finale van de relay naast de ervaren Van Loon en Noordergraaf de Nederlandse eer hoog houden. “Ik was zo zenuwachtig vooraf. Als je het slecht doet, verpest je het niet alleen voor jezelf. Ik ben dan ook blij dat het voorbij is.”
Bovenin de baan keek ze toe hoe Van Loon de klus moest klaren. “Ik dacht: Blijf alsjeblieft staan, dan eindigen we op het podium.” Voor het trio levert het meer op dan alleen een prachtige zilveren medaille, want een plaats bij de eerste drie is waarschijnlijk voldoende voor een ticket naar het WK in Paraguay. “Het zou mooi zijn als we daar naartoe zouden mogen”, aldus Van der Meijden, die nog nooit buiten Europa is geweest.
Voor Van der Meijden werd het een zeer memorabele avond, want enkele uren eerder stond ze in de finale van de 1000 meter. Door in de voorronde en de halve finale aan te haken bij de concurrentie, en met een tikkeltje geluk, veroverde ze de plek bij de laatste acht. “Ik had van tevoren niet verwacht dat ik zo ver zou komen. Al vond ik het wel jammer dat Lianne de finale niet gehaald had.” In de eindstrijd finishte Van der Meijden als zesde. “Voor de race stond ik helemaal te trillen, maar eenmaal onderweg had ik daar geen last meer van. Van Valentina moest ik vooral genieten van de finale en dat is me zeker gelukt.”
Al sinds dag één van dit EK is Van der Meijden daarmee bezig. “Ik vind dit toernooi zo leuk. Normaal rijd ik de wedstrijden zonder ploeggenoten, nu kan ik samenwerken met Lianne en Nikki. Tijdens de punten- en afvalkoers heb ik mijn best gedaan Lianne zo hoog mogelijk te laten eindigen. Ze zei dat ik haar goed geholpen had tijdens haar bronzen race, terwijl ik zelf dat gevoel minder had. Het maakt me blij dat ik mijn steentje heb kunnen bijdragen.”
