Toen Vonk via sociale media een oproep van World Skate zag om zich kandidaat te stellen voor de Atletencommissie, hoefde ze niet lang na te denken. “Inline-skaten is wie ik ben. Om iets terug te doen voor de sport leek me heel leuk. Ik heb gekeken wat ze verwachtten en dacht: ik probeer het gewoon.”
Belangenbehartiging is haar niet vreemd. Eerder maakte ze deel uit van de Nederlandse Atletenvereniging. Daarnaast studeerde ze af als social worker en werkte ze onder meer in een verslavingskliniek. Ervaringen die volgens haar goed aansluiten bij de functie. “Luisteren naar anderen, begrijpen waarom iemand een bepaald standpunt heeft en daar vervolgens iets mee doen.”
Voor de discipline inlineskaten worden één man en één vrouw gekozen, die de atleten vier jaar lang vertegenwoordigen. Volgens Vonk is die combinatie belangrijk om verschillende perspectieven mee te nemen in beslissingen die sporters rechtstreeks raken.
De stemming sloot op de laatste dag van de wereldkampioenschappen. Naar verwachting wordt op 8 november bekendgemaakt wie de nieuwe vertegenwoordigers worden. Vonk is voorzichtig optimistisch. “Ik loop al jarenlang mee in deze wereld en ken veel atleten. Ik denk dat ik een goede kans maak, maar je weet het natuurlijk nooit.”
Hoe belangrijk een sterke vertegenwoordiging is, bleek volgens Vonk tijdens het recente WK in Paraguay. Daar ontstond discussie over de veiligheid van het wegparcours en de marathonroute. Zelf maakte ze de onrust van dichtbij mee. “Het was een parcours waarvan je denkt: dat hadden ze in Europa niet goedgekeurd. Maar Zuid-Amerikaanse atleten kijken daar soms heel anders naar. Voor hen zijn zulke omstandigheden veel gebruikelijker.”
Juist die uiteenlopende perspectieven maken belangenbehartiging uitdagend. “Je kunt het nooit voor iedereen goed doen. Maar het begint met luisteren. Wat is voor de ene atleet belangrijk en wat voor de andere? Vervolgens moet je daarmee naar World Skate.”
Tijdens het WK ontbrak volgens haar vooral duidelijke communicatie tussen atleten, organisatoren en bestuurders. “Iedereen verzamelde zich, maar er was niet echt iemand die namens de groep sprak. Het was onduidelijk wat er ging gebeuren.” Daar ziet ze een belangrijke opdracht voor de toekomstige commissie. “Ik wil vooral dat atleten serieus genomen worden en dat ze dat ook voelen. Niet alleen voor ons, maar ook voor de volgende generatie.”
Daarnaast pleit Vonk voor verdere professionalisering van het inlineskaten. Zo kan het wedstrijdprogramma volgens haar aantrekkelijker worden, bijvoorbeeld door lange pauzes tussen races te beperken. “Als je wilt dat onze sport ooit olympisch wordt, ligt daar echt nog ruimte voor verbetering.”
Ondertussen staat Vonk op een kruispunt in haar carrière. Na de marathon van Berlijn sprak ze over haar last dance. Was dit haar afscheid? “Eerst dacht ik: dit was mijn laatste Berlijn. Maar na de finish zetten gesprekken met mijn teamgenoten me weer aan het denken.”
Sinds haar twaalfde is ze internationaal actief en miste ze nauwelijks een EK of WK. Inmiddels woont ze in Italië en rijdt Vonk voor Team Rollerblade. Het najagen van klassementen hoeft voor haar niet meer. “Als ik geen zin heb om in Frankrijk op een industrieterrein een marathon te rijden, alleen voor het klassement, doe ik dat niet meer.” Voorlopig blijft ze intensief trainen en wil ze volgend seizoen selectief grote marathons rijden. Over de invulling overlegt ze met haar team.
Dat Vonk bewuster met haar toekomst omgaat, heeft ook te maken met de fysieke tol van jarenlang topsport bedrijven. In februari scheurde ze tijdens de Italiaanse kampioenschappen een knieband. Het herstel verliep moeizaam.
Eerder werd haar biceps door een schaats op het ijs doorgesneden, waarbij ook zenuwen beschadigd raakten. De gevolgen merkt ze nog dagelijks. “Als ik vermoeid ben, begint mijn hand soms te trillen en laat ik dingen vallen. Ook met temperatuurverschillen merk ik dat mijn arm stijf wordt.” Door die blessure moest ze zelfs haar inlineskate-techniek opnieuw aanleren. Toch overheerst de dankbaarheid. “Ik kan alles bewegen met mijn hand en vingers. Daar ben ik heel blij mee.”
Haar grootste trots zit niet alleen in haar WK-medaille of de overwinning in de marathon van Berlijn. “Vooral op het nooit opgeven. Ondanks heftige blessures ben ik iedere keer weer teruggekomen.” Eén ding staat voor Vonk vast: ze wil niet doorgaan totdat haar liefde voor de sport omslaat in tegenzin. “Ik heb altijd gezegd dat ik niet wil stoppen omdat het niet meer goed gaat of omdat ik de sport niet leuk meer vind. Inlineskaten heeft me zoveel gebracht. Ik wil voorkomen dat ik ermee stop op het moment dat ik het begin te haten.”
Ook het gemis van familie in Nederland speelt mee. Jarenlang draaide vrijwel alles om trainingen, reizen en wedstrijden. Inmiddels beseft ze dat er ook een leven buiten de topsport bestaat. Of haar toekomst in Italië of Nederland ligt, weet ze nog niet. Wel wil ze betrokken blijven bij de sport die haar zoveel heeft gebracht. Misschien vormt de Atletencommissie van World Skate daarin een volgende stap, die ze voorlopig combineert met haar eigen actieve carrière op de wielen.
