Als Lianne van Loon (26) dinsdagochtend de telefoon opneemt, struint ze met bondscoach Valentina Berga-Belloni door Madrid. Hun vliegtuig moest maandag noodgedwongen landen in Brazilië, omdat een van de passagiers onwel was geworden. Vervolgens misten ze hun volgende aansluiting, waardoor ze nog even moeten wachten tot ze terug in eigen land zijn. Het is een toepasselijk einde van een enerverend WK.
De eerste dagen van de titelstrijd in Paraguay vielen, letterlijk, in het water. Door de vele regen werden wedstrijden alsmaar uitgesteld en maakten de deelnemers lange dagen langs het parcours. De prestaties van het Nederlandse team vielen tegen: individueel was Van Loons zestiende plaats op de puntenkoers de beste notering en de relay miste de finale.
Problemen parcours
Vervolgens begon het tumult. “Zoiets had ik nog nooit meegemaakt”, vertelt Van Loon over deel twee van het WK. “In Paraguay is het heel lastig om een geschikt wegparcours te vinden, omdat de wegen van slechte kwaliteit zijn. Het asfalt van het parcours dat ze af hadden gezegd was van slechte kwaliteit. Een paar dagen voor het wegtoernooi hebben ze dat nog vervangen, maar mede door de weersomstandigheden kon het op zo'n korte termijn niet goed uitharden.”
In de toch al krappe bochten was de ondergrond zacht, waardoor het onverantwoord werd om eroverheen te rijden. De organisatie laste een rustdag in en probeerde met man en macht de weg te herstellen. Ze leken in die missie te slagen. Er werden zelfs nog voorrondes van de one lap gereden. Toen daar echter te veel junioren uit de bocht vlogen, zette de organisatie een streep door de wegwedstrijden.
Rijdersprotest
Althans… Mede door druk vanuit Paraguay werd de afvalkoers, die op lagere snelheid verreden werd dan de puntenkoers, terug op het programma gezet. Het Nederlandse kamp nam geen enkel risico en trok de rijders terug. De veiligheid van de sporters mocht niet in het geding komen. “Met bijna alle Europese rijders hebben we gezegd: we rijden niet”, vertelt Van Loon. “We hebben een duidelijk statement gemaakt en zijn voor de start op het parcours gaan zitten. Onze veiligheid moet altijd voorgaan. Ik denk dat we zo een goed signaal hebben afgegeven voor de toekomst.”
Ondanks het protest stond een deel van het peloton later alsnog aan de start van de afvalkoers. Terwijl de inlinewereld al jaren streeft naar professionaliteit met die olympische droom in het achterhoofd, is dit een flinke stap terug. “We waren goed op weg naar een professionelere sport. Met het oog op de Spelen mag zoiets niet gebeuren.”
Bovendien was het een grote teleurstelling voor de sporters, voor wie het WK het hoogtepunt van het jaar zou moeten zijn. “Ik moet het vooral hebben van de wegonderdelen; dat zijn mijn betere nummers. Als je dan naar Paraguay afreist en je vervolgens niet kunt rijden, baal je ontzettend. Hopelijk is dit een eyeopener geweest.”
Van Loon moest zich nog eenmaal opladen voor de marathon op zondag. Twee jaar geleden won ze op dat onderdeel nog zilver. En dat wist de concurrentie… “Ik had er heel erg naar uitgekeken om te racen en voelde me supergoed. In de wedstrijd merkte ik dat ik een van de favorieten was. Iedereen wilde in de laatste kilometers achter me zitten. Ik werd aan alle kanten gegrepen; het was een grote chaos. Positief dat ze me zo sterk vinden, maar voor mij was het echt verschrikkelijk”, aldus de nummer elf van de marathon.
“Qua resultaten was het een toernooi om te vergeten, maar qua beleving was het een heel bijzondere. Mentaal moest ik veel schakelen. Allereerst door de regenval op de baan. Het wegtoernooi was helemaal extreem en na een paar dagen kwam ook nog de marathon. Het was een bewogen week”, luidt de eindconclusie.
