Sinds donderdag 12 februari gaat Merel Conijn door het leven als olympisch medaillewinnaar. De tweede tijd op de vijf kilometer in Milaan – slechts eentiende verwijderd van goud – bracht haar die bijzondere status. En nationale bekendheid. Weken had ze in haar eigen bubbel toegeleefd naar het grootste sportevenement ter wereld, ineens stond ze volop in de belangstelling.
Ze genoot zienderogen; van de tranen van vriend Jim Dhore op de tribune tot aan de huldigingen in Milaan, Heerenveen en Noord-Holland. “Dat waren heel speciale momenten, die me kippenvel bezorgden. Vet om te zien hoe mensen met je meeleven. Tijdens de eerste huldiging wist ik niet wat me overkwam. Ik werd er zelfs emotioneel van. Het waren tranen van dankbaarheid. Ik vind dat je de tijd moet nemen daarvan te genieten.”
Maar verwacht niet dat in huize Conijn de olympische medaille staat te pronken op een prominente plek of dat die naast haar bed ligt, zodat ze zich elke ochtend bij het opstaan weer herinnert wat voor geweldige prestatie ze heeft geleverd. “Het is heel vet om een medaille te winnen, maar het blijft… een stuk zilver. Er zit niks achter. Fijn dat ik iets tastbaars heb, maar voor mij draait het om de herinneringen, die pakt niemand me meer af.”
Jillert Anema: cameraman en familiemens
Die bijzondere herinneringen zijn vastgelegd door Jillert Anema. Hoewel de coach vorig jaar de zeventig aantikte, is hij het hele jaar door in de weer met zijn telefoon om foto’s en video’s te maken van zijn team. Zo ook in Milaan. “Hij was helemaal in zijn element als cameraman”, lacht Conijn. “Hij heeft alles gefilmd. Ik heb zo gelachen om zijn beelden, ook die van de huldiging in het TeamNL Huis. Op dat moment vroeg ik me af hoe hij daar op de voorste rij was gekomen. In het filmpje zag ik precies hoe hij te werk was gegaan. Tegen iedereen riep hij: ‘Aan de kant, sorry, ik moet er even door'. Het was heel vol, maar hij kreeg het voor elkaar om vooraan te staan. Jillert komt altijd hard over voor de camera, maar hij is heel lief. In Milaan liep hij ook rond als een trotse… opa zou ik bijna willen zeggen. Hij is echt een familiemens, dat siert hem.”
Tijdens het NK Allround leek die goede band even in het geding te komen. Conijn meldde zich na de 500 meter af, wat niet gewaardeerd werd door Anema. Hij wilde met een sterke vierkamp het ongelijk van de selectiecommissie bewijzen, die besloten had drie rijders (Joy Beune, Marijke Groenewoud en Antoinette Rijpma-de Jong) aan te wijzen voor het WK Allround in plaats van de vooraf aangekondigde twee. Door ziekte was het echter onmogelijk voor Conijn om zo’n prestatie neer te zetten. De onenigheid werd snel uitgesproken en beide partijen hebben de intentie uitgesproken om het contract te verlengen.
“Het is grappig dat meer mensen mij zijn gaan volgen en waarde aan mij hechten, terwijl ik niet veranderd ben. Ik ben nog steeds Merel, heb dezelfde doelen en ambities. Daar verandert een medaille niets aan. Zelfs als ik niet goed had gereden, had ik trots op mezelf kunnen zijn. Dat wordt door mijn omgeving bepaald.”
Voor Conijn zijn er bovendien veel belangrijkere kwesties. “Ik vind de aandacht heel mooi, maar ben me ervan bewust dat er grotere problemen op de wereld zijn dan die zich afspelen op de ijsbaan. Of ik nu een seconde harder of zachter rijd, het lost de echte problemen niet op. Dat klinkt misschien plat, maar zo kijk ik er wel naar. Schaatsen is hartstikke leuk en dat is voor mij wat telt in de sport: doen wat ik leuk vind en het beste uit mezelf halen. Ik wil niet dat een goede of slechte rit bepaalt of ik gelukkig ben. Dat ben ik sowieso. Als ik goed rijd, is dat mooi meegenomen.”
De echte voldoening haalt de 24-jarige schaatser uit de maatschappelijke waarde van haar acties. Daarbij kijkt ze verder dan het inspireren van kinderen om ook te gaan sporten. Het liefst heeft ze impact op de plekken waar hulp het hardst nodig is. Een jaar geleden deed ze daar al een eerste aanzet toe, door het logo van War Child op haar pak te zetten tijdens het WK Afstanden. Die samenwerking wil ze nu uitbouwen. “Ik heb aangegeven dat ik meer voor ze wil doen. Niet alleen door met mijn hoofd ergens te verschijnen, maar ook inhoudelijk mijn bijdrage te leveren”, legt Conijn uit.
“We kijken nu welke rol bij mij past, waarbij het schaatsen de boventoon blijft voeren. Ik zou mee willen denken met campagnes en evenementen, zodat we zoveel mogelijk kinderen in oorlogsgebieden kunnen bereiken.” Als Conijn praat over War Child, komen een bepaalde gedrevenheid en overtuiging naar boven. “De situatie in de wereld voelt zo onoplosbaar. Maar als iedereen een kleine bijdrage levert en twee anderen vraagt hetzelfde te doen, kun je al zo belachelijk veel impact hebben met elkaar. Het lijkt soms een ver-van-je-bed-show, maar dat is niet meer zo. De oorlogen komen steeds dichterbij. Dat raakt me. Ik kan ervoor kiezen ’s avonds op de bank te kruipen voor een film, maar help liever anderen. Dit werk geeft me niet alleen voldoening, het voelt ook als mijn verantwoordelijkheid. Het is onze taak als mens.”
