Logisch dat ze zondagavond in een vrolijke stemming de kleine 500 kilometer naar huis terugreed, meer dan tevreden over het behaalde resultaat. Alleen de Amerikaanse Corinne Stoddard en Larissa Gaiser (Dui) konden een iets beter rapportcijfer overleggen in de vierkamp waarvan het eindresultaat ook een beetje werd bepaald door de numerieke meerderheid van sommige sponsorteams. Dat kwam vooral tot uiting in de duurnummers. De 25-jarige Loon moest samen met haar Colombiaanse Powerslide-Vesmaco ploeggenoot Keily Delagdo opboksen tegen vijf vrouwen van het Arena Geisingen Ka-Li Skate Team (Stoddard), of het Alessi World Team (vijf rijders) en het Swings World Team (drie vrouwen).
Ze maalde er niet om. Met name in de puntenkoers van zaterdagavond bewees de beste inliner van Nederland dat ze een kei is in het ‘lezen van de koers’. Wetend dat in een tien kilometer lang gevecht om tussensprints gedoseerd moet worden gereden, wachtte Van Loon haar kans rustig af. Toen de finish in zicht kwam, sprong ze weg voor een solo van zes ronden, en dus zes keer twee punten bij de passage van de streep. De twaalf punten brachten haar even aan kop van de rangschikking. In de slotfase wist Gaiser dat totaal nog te overtreffen (15). Stoddard had evenveel punten als Van Loon maar bleef haar voor op de streep.
“Een rondje te kort weggebleven”, constateerde Van Loon luchtig. “Of misschien was er net een sprint te veel, zo kun je het ook bekijken. Ik wilde heel graag een keer een late aanval plaatsen en daarop gokken, om eens wat anders te doen dan ik gewend ben. Dat ging ook prima, maar helaas was de wedstrijd in het begin niet zwaar genoeg doordat er een klein groepje was ontsnapt. Ik kon niet anders dan wachten op mijn shot. De ploeg van Arena Geisingen kon me jammer genoeg terugpakken door met z’n vijven kop over kop te gaan rijden. Ach, het was toch een mooie avond zo.”
Dat gold ook voor het afsluitende onderdeel, de loodzware afvallingsrace over 15 kilometer die bij tijd en wijle veel weg had van een rodeo. Op sommige momenten vlogen de rijders al trekkend en duwend van links naar rechts over het asfalt. “Tja, dat is Groß-Gerau, met z’n krappe baantje. Daar moet je echt je mannetje staan, iedereen weet dat het bij deze wedstrijd hoort. Het is supervervelend, daarom koos ik er al snel voor met mijn teamgenoot Keily naar de kop van de groep te verkassen, voor het vijftal van Geisingen. Zit je achter die meiden, dan beland je automatisch in het gedrang en dat moet je niet willen”, aldus Lianne.
“Ik voelde me heel sterk, wist absoluut dat ik het heel lang zou kunnen volhouden om het tempo te bepalen. Laat mij maar gewoon rijden, zei ik tegen Delgado. Volgens mij heb ik de laatste 24 ronden aan de leiding gereden. Voor mij werd het makkelijker: uit het gedrang en steeds opgeduwd worden door degenen achter me. Als je in de minderheid bent, moet je het slimmer aanpakken, zeker als je wilt winnen. Dat was ons doel. Ik was blij dat ik het tot de slotronde kon uithouden. Had zelfs het idee dat ik nog zou kunnen meestrijden om een podiumplaats, maar dacht ook: ik wil Keily niet in de weg zitten. Rijd me alsjeblieft nu voorbij, anders is alle moeite voor niets geweest. Prachtig dat ze het kon afmaken. Echt een teamprestatie waar we trots op mogen zijn.”
Zo was ook het goede werk van Delgado voor Van Loon steeds zichtbaar. “We vormen een hechte groep met zeven sterke meiden. Het is ook een beetje de mentaliteit van Powerslide: binnen deze ploeg hoor je het samen te doen, dat is waar het merk voor staat. Dit is een familie. Als je niet samenwerkt hoor je hier niet thuis, zeg maar”, aldus Van Loon, die al meer dan tien seizoenen bijna jaarlijks afzakt naar Groß-Gerau. “Toen ik dertien was, deed ik er al mee. Sinds ik senior ben heb ik een editie overgeslagen. Voor Nederlandse skeeleraars is het een vertrouwd rijtje op de kalender: Geisingen, Groß-Gerau en dan Heerde. Alleen is die laatste nu wat later in het programma gezet.”
Alle uitslagen van het evenement vind je hier
