Van het ongeluk zelf weet Jason Suttels vrijwel niets meer. Hij was op vrijdag 10 april met zijn motor onderweg naar zijn coach voor een gesprek over de komende trainingsperiode. Daar kwam hij nooit aan. “Ongeveer een week later werd ik wakker in het ziekenhuis.”
Ergens onderweg moet Suttels tegen een betonnen paal zijn gereden. Hoe het kon gebeuren, weet hij niet en waarschijnlijk zal hij daar ook nooit achter komen. “Ik weet dat ik niet te hard reed. Ik had mijn rijbewijs nog niet zo lang en voelde me nog niet volledig thuis op de motor. Bovendien kwam het seizoen eraan, dus ik wilde absoluut geen risico nemen.”
De gevolgen waren enorm. De wereldkampioen inlineskaten van 2022 op de 10 kilometer puntenkoers op de weg liep onder meer een hersenbloeding op. Zijn schedel was aan de voor- en achterkant gebarsten, zijn oogkas en pols waren verbrijzeld en hij had een fractuur in zijn nek. Het zijn slechts enkele verwondingen uit een lange lijst aan kwetsuren. “Het ergste was de hersenbloeding. Ik ben jong en heb veel geluk gehad dat mijn lichaam en hersenen zo goed hebben kunnen herstellen. Ik ben nog steeds wie ik was.”
Zijn grootste geluk was dat zijn benen niet ernstig beschadigd waren bij het ongeluk. “Voor het inlineskaten en schaatsen heb ik eigenlijk niets overgehouden wat me belemmert.” Zijn oog vormde lange tijd een veel grotere zorg. De verwondingen waren zo ernstig dat artsen aanvankelijk overwogen het oog te verwijderen. Op het laatste moment zagen ze toch een reactie. Ze besloten de bloeding achter het oog te behandelen. Met succes.
Zijn zicht is nog niet volledig hersteld en hij heeft soms last van dubbelzien. “Het is nu ongeveer tachtig procent. Elke week of twee weken merk ik een flinke verbetering. Die laatste procenten kunnen langer duren, maar ik vertrouw erop dat het in orde komt.”
Na het ongeluk lag Suttels een maand in het ziekenhuis en vervolgens nog twee maanden in een revalidatiecentrum. Door een perforatie in zijn hersenvlies lekte hersenvocht via zijn neus weg. Om het hersenvlies te laten herstellen, kreeg hij een drain via zijn ruggenmerg en moest hij lange tijd volledig plat blijven liggen. “In het begin was zelfs rechtop zitten zwaar.”
Zodra hij groen licht kreeg, wilde de topsporter in hem weer vooruit. Vijf minuten fietsen werd zijn eerste training. Met coach Jelle Spruyt werd vervolgens voorzichtig een nieuw programma opgebouwd. In het begin betekende dat fietsen op honderd watt met een hartslag van rond de 130. Daarna kwamen stap voor stap de langere duurtrainingen terug en inmiddels traint hij ook weer intensiever; zelfs op de inlineskates.
“Ik zit weer op de wattages die ik vroeger trapte. Alles gaat goed. Ik heb geen beperkingen meer; ik kan alles doen wat ik wil. Het is nu vooral mijn fysieke niveau verder opbouwen.” Haast heeft hij daarbij niet. “Ik bouw liever iets voorzichtiger op en blijf in één richting omhooggaan, dan dat ik te snel ga en weer een stap terug moet zetten.”
Suttels’ herstel is niet alleen fysiek. Het ongeluk heeft ook zijn kijk op zijn sport en leven veranderd. Wanneer hij vertelt over het moment waarop hij in het ziekenhuis wakker werd, wordt hij persoonlijk. “Ik was niet boos of verdrietig. Ik was ook niet bang. Ik wist dat alles goed zou komen. Voor mijn gevoel heb ik een tweede kans gekregen.”
De Belg weet naar eigen zeggen dat dit gevoel ‘van God of een van Zijn engelen komt’, maar vindt het moeilijk onder woorden te brengen hoe hij dat precies moet omschrijven. Zijn geloof is sinds het ongeluk in ieder geval sterker geworden. “Ik voelde een enorme rust. Dat zal ik nooit vergeten.”
Ook Suttels' omgeving speelde een grote rol. Zijn moeder, vriendin en twee jongere broers waren veel bij hem. Daarnaast bleven zijn coaches, ploeggenoten en vrienden nauw betrokken. “Ik ben hen allemaal ontzettend dankbaar, net als mijn inlineteam Powerslide en mijn persoonlijke sponsor De Warande Keukens voor hun steun.”
Het ongeluk kwam nadat Suttels eerder al moest terugvechten van een zware enkelblessure, waardoor hij de Olympische Spelen van Milaan Cortina misliep. Juist die eerdere revalidatie gaf hem nu vertrouwen. “Die blessure heeft mij geleerd dat als je iets echt wilt, er altijd oplossingen zijn.”
Voor het ongeluk voelde hij zich fysiek sterker dan ooit. Maanden later is zijn overtuiging dat hij dit niveau opnieuw kan bereiken alleen maar groter geworden. Het gedwongen stilzitten heeft hem bovendien doen beseffen hoeveel hij van topsport houdt. “Als je iedere dag traint, ben je soms fysiek en mentaal moe en denk je: ik zou wel even wat minder willen. Maar als het van je wordt afgenomen, besef je dat je niets liever doet.” Zelfs de spanning rond wedstrijden bekijkt hij nu anders. “De druk van: kan ik winnen, ben ik goed genoeg? Die druk is een privilege. Ik wil niets liever dan terugkeren.”
Die terugkeer krijgt langzaam vorm. Op het ijs wil Suttels dit seizoen vooral weer aansluiting vinden. Hij hoopt in december terug op de schaats te staan en richting februari een goede vijf kilometer te rijden. Maar zijn grootste sportieve doel durft hij inmiddels alweer hardop uit te spreken. “Volgend seizoen wil ik wereldkampioen inlineskaten worden. Daar wind ik geen doekjes om. Ik voel hoe goed ik nu alweer ben. Binnen een jaar is dat zeker mogelijk.”
Ook zijn olympische droom is niet verdwenen. Op langere termijn hoopt hij met Bart Swings en Indra Médard op de ploegenachtervolging voor een olympische medaille te kunnen gaan. Individueel lonken de vijf en tien kilometer. Eerst wacht echter de laatste fase van een herstel dat enkele maanden geleden nauwelijks voorstelbaar leek. “Ik ben niet te stoppen. Ik weet waarvoor ik het doe en dat ik hier sterker uitkom.”
