“Ik ben nu al blij met dit seizoen”, vertelt Jelmar Hempenius na zijn zege op de 100 meter. Geen voorbarige conclusie, voordat de Nederlandse titels en EK-startbewijzen verdeeld zijn? “Natuurlijk wil ik heel graag weer een EK meemaken, en liefst ook een WK. Dat is zoiets unieks. Het zou stom zijn dat niet te noemen. Maar voor mij zou dat het seizoen helemaal compleet maken, want ik ben al tevreden door de grote stappen die ik heb gezet. Fysiek, maar vooral op persoonlijk vlak.”
Die tevredenheid straalt van Hempenius af. In zijn Heerenveen, op slechts enkele meters van zijn thuisbaan neemt hij de tijd om een bekende te begroeten, rolt hij ontspannen langs het parcours tussen de wedstrijden door om vervolgens weer op tijd de focus te zoeken om de kortste afstand binnen het skeeleren als snelste af te werken. Uit alles blijkt dat de Fries zichzelf heeft hervonden. Een groot contrast met vorig jaar. “Toen had ik voor een wedstrijd nergens meer aandacht voor, behalve voor mezelf. Dat past helemaal niet bij me. Toch gebeurde het, puur door de prestatiedruk die ik mezelf oplegde.”
Al jaren behoort Hempenius tot de Nederlandse top, in 2022 haalde hij zelfs EK-brons op de 100 meter. Maar de lijn liep niet steil omhoog. Sterker nog: hij verloor terrein op zijn concurrenten en kwam niet meer in de buurt van zijn snelste tijden. “Ik investeerde heel veel in het skeeleren, maar het kwam er niet uit. Als je al van het succes hebt kunnen proeven, wordt het heel frustrerend. Dat zat me vorig jaar dwars.”
Hempenius legt het verder uit: “Veel sporters zullen het herkennen, dat gevoel van moeten presteren. Het kan je motiveren, maar ook dwarszitten. Ik dacht te veel aan de consequenties van mijn races in plaats van aan mijn taken. Daardoor liep ik continu gestrest rond.” De blessures die hij kreeg hielpen hem verder de put in. “De fysieke en mentale problemen versterkten elkaar. Elk lichamelijk kwaaltje zorgde voor meer twijfel en negatieve gedachten.”
In de winter nam Hempenius lang de tijd om na te denken. “Kon en wilde ik het nog een jaar opbrengen?” Een liesblessure waardoor hij niet mee kon doen aan het NK 100 meter hielp bij zijn besluit. “Ik kwam tot de conclusie dat ik er niet geblesseerd uit wilde gaan. Ik wilde zelf de keuze kunnen maken.” Hempenius vroeg verschillende mensen naar hun visie op de situatie. “Door die gesprekken realiseerde ik me dat ik er nog een jaar vol voor wilde gaan. En wie weet, als ik een goed seizoen heb, plak ik er nog een of twee achteraan.”
In zijn trainingsaanpak is veel veranderd. Zo is het aantal uren verdubbeld en heeft Hempenius in de winter zelfs zwemmen aan zijn programma toegevoegd. “In samenspraak met mijn coach en fysio heb ik besloten daar aandacht aan te besteden. Het hielp me herstellen van mijn liesblessure en mijn lijf soepel te houden, want door veel krachttraining en skeeleren word ik snel stram. Het heeft ertoe geleid dat ik de hele winter veel heb kunnen trainen zonder vervelende pijntjes. Ik ben op een heel andere manier fit dan de afgelopen jaren. Nu hoop ik dat het zich op de juiste manier vertaalt naar de skeelers.”
Ook in mentaal opzicht heeft hij vooruitgang geboekt. “Het lukt beter mijn aandacht bij de korte termijn te houden en ik maak me minder druk, waardoor ik meer geniet van het trainen en zelfs van de wedstrijden. De keuze om door te gaan heeft rust gebracht in mijn hoofd. Ik doe wat ik kan en meer zit er niet in. Ongeacht de uitkomst ben ik heel tevreden met wat ik doe op dit moment. De laatste weken heb ik me helemaal suf getraind. Tot het NK wil ik alles op alles zetten en het maximale van mijn lijf vragen. Dan zie ik wel of het voldoende is voor een trip naar het EK. Anders ga ik leuke wedstrijden in Nederland rijden en een Europacup, daar geniet ik ook van.”
Met de tijden kon Jelmar Hempenius zaterdagmiddag nog niet erg tevreden zijn. De 25-jarige inlineskater reed in de finale van de 100 meter naar 10,818 en was daarmee iets langzamer dan in de voorronde (10,753). “Al waren de omstandigheden ook niet optimaal. Het is koud, harde wind en het asfalt was niet super.” Hoewel Hempenius zich mentaal een stuk beter voelt, blijft hij ambitieus. “Uiteindelijk gaat plezier voor een deel gepaard met de prestaties die je levert. Als het niks wordt dit jaar, kijk ik er anders naar.”
Eerste doel: het NK Baan in Heerde, waar de Nederlands recordhouder op de 200 meter weer in de buurt hoopt te komen van zijn 17,899 uit 2023. Maar welke tijden hij ook zal klokken de komende maanden, de persoonlijke groei is minstens zo waardevol.
De andere winnaar op de 100 meter was Lataesha Narain. Ook zij was niet geheel tevreden met haar tijden, maar naast de moeilijke omstandigheden had ze nog een ander excuus: rugproblemen. Die speelden haar vorige zomer lange tijd parten, achtervolgden haar in de zomer en stonden een goede voorbereiding in de weg.
Hoewel de tijd dat ze niet kon niezen en bukken ver achter haar ligt, blijft haar rug heel teer. Zo ontbrak ze afgelopen donderdag nog in Heerde. “Ik wilde mijn shirt oprapen en het schoot gelijk in mijn rug. In eerste instantie wilde ik rijden, tot ik huilend in de auto zat. Ik wist dat ik beter thuis kon blijven. “
Ze heeft zich leren aanpassen aan de situatie. “Vorig seizoen wilde ik te veel doen. Was de pijn iets minder, dacht ik meteen van alles te kunnen. Had ik vervolgens de dag erna weer pijn en kon ik opnieuw beginnen. In Geisingen hebben ze me geholpen rustig op te bouwen. De stem van teamgenootje Dalia (Soberanis, uit Guatemala, red.) zit nu continu in mijn hoofd: ‘Luister naar je lichaam en stapje voor stapje rustig opbouwen’”, zo herhaalt Narain de wijsheden die ze heeft meegekregen.
Met de oefeningen van de fysio en het luisteren naar haar lichaam hoopt ze dat de klachten compleet verdwijnen. De voorbereiding op het NK verloopt voorzichtig. Heeft ze last van haar rug, dan komen de skeelers niet uit de kast. Anders staat er een rustige training op het programma. “Het herstel is belangrijker dan de wedstrijden. Anders kan ik helemaal niks en dat wil ik niet meer. Ik durf nog niets te voorspellen voor het NK, bekijk het per dag. Tijdrijden zoals een 200 meter gaat best goed. Alles wat ik kan meepakken is mooi.”
Marathonzeges voor Marijke Groenewoud en Christian Haasjes
Zaterdagmiddag werd ook de Marathon Inline Cup gereden rondom het Abe Lenstra Stadion. Marijke Groenewoud ging al in het eerste rondje op avontuur en kwam met een ruime voorsprong over de finish. “Ik deed een schijnaanval, maar was gelijk weg. Dat was niet helemaal de bedoeling, want daardoor moest ik de hele wedstrijd alleen rijden.” Een ronde voor het einde dubbelde ze haar concurrentie, waarna ze solo over de finish kwam. “Ik heb er een training van gemaakt, met 35 kilometer per uur heb ik redelijk doorgereden. Het was een leuk eerste marathon in Heerenveen.” Haar ploeggenoot Sofia Schilder eindigde als tweede, Maaike Koelewijn won het sprintje van het peloton en behoudt daarmee haar leiderspak.
Christian Haasjes was de beste sprinter van de kopgroep. “Ik wist dat ik vandaag op mijn sprint mocht vertrouwen. De andere drie (Harm Visser, Kevin van der Horst en Joël Haasjes, red.) dwongen mij op kop in de laatste ronde. Steeds verhoogde ik het tempo. Kevin kwam nog even voorbij, waardoor ik vanuit zijn kielzog naar de zege kon sprinten. Over twee weken wil ik op het NK op mijn best zijn en me plaatsen voor het EK", aldus de nieuwe leider in het klassement die zeer te spreken was over het evenement en de organisatie. "Er is een mooi rondje neergezet en het was top om in Heerenveen te koersen! Zeker een NK-waardig rondje."
