Ter Haar voelde zich al de hele dag goed. Namens De Haan Westerhoff was hij gelijk in de eerste kopgroep van de dag vertegenwoordigd. Crispijn Ariëns, Sjoerd den Hertog en Jurrian Haasjes vergezelden hem voor een groot deel van de koers. “Het draaide heel mooi met zijn vieren en ik had lang het idee dat onze groep wel stand zou houden. Elke grote ploeg had iemand mee. Ik wilde het pas uitvechten op de lokale rondes, maar dat begon net even eerder. Toen we nog anderhalve ronde moesten versnelde Crispijn en was het gedaan met de saamhorigheid.”
Het achtervolgende peloton lag al die tijd niet ver achter en kwam snel naderbij. Bij het opdraaien van de lokale rondes kon het tactische spel tussen de ploegen opnieuw beginnen. Ter Haar voelde zich nog altijd sterk en mengde zich volop in de debatten. “Toen ik zag dat we nog twee man in het peloton hadden, wist ik dat het wel goed zou komen. Even was ik bang dat ik tussen wal en schip zou komen, maar ik maakte een goede keuze.”
In de slotfase kwamen Ter Haar en De Velde met zijn tweeën op kop te liggen. Na de slopende wedstrijd was de energievoorraad bij het verbrokkelde peloton ook grotendeels uitgeput en het gat groeide zienderogen. Ter Haar drong De Velde de kop op en wist hem in de slotmeters binnendoor te passeren. Op iets meer dan twintig seconden won Jorian ten Cate de sprint om de derde plaats van Sjoerd den Hertog, die wel nog tot meest strijdlustige rijder van de dag werd gekroond.
De 20-jarige De Velde baalde om zijn tweede plaats. “Het is voor mij de eerste grote wedstrijd dat ik zo goed meedoe, maar ik kwam hier wel voor de winst. Ik baal hier dus wel van, zeker omdat ik zo dichtbij was. Van de trainingen weet ik dat ik vrij snel ben en ik kreeg van de kant ook al gauw mee dat ik vandaag voor de sprint mocht gaan. Wij zaten met een overtal en dat konden we goed uitspelen."
“Misschien had ik nog wel wat beter kunnen doen als ik hem krap had kunnen houden. Nu koos ik de buitenste lijn, omdat ik hem in de laatste bocht niet meer kon houden. Hij heeft ook meer ervaring, dus misschien was dat het wel. Twee jaar geleden won ik hier nog als junior, maar vorig jaar lag ik er bij de senioren na anderhalve ronde al af. Vandaag voelde ik me heel goed en ik ben ook heel blij met de progressie die ik heb gemaakt, maar ik had graag nog een stapje hoger gestaan. Het werd pokeren met Luc en dat bleek helaas net niet genoeg. Ik ben op waarde geklopt, denk ik. Gelukkig belooft het in deze vorm belooft gelukkig ook een goed schaatsseizoen te worden bij de A’s.”
Ter Haar beaamde dat zijn ervaring een grote rol speelde in zijn zege. “Ik wist dat hoe langer Chris zou wachten hoe beter het voor mij zou zijn. Ik ben gewoon redelijk explosief in zo’n sprintje. De laatste weken voelde ik me ook al steeds beter worden. Na de winter ben ik geopereerd aan mijn elleboog om daar wat materiaal uit te halen na een val van vorig jaar. Van de narcose heb ik lang last gehad en dat etterde een beetje door. Het gaat nu steeds beter, maar na zo’n wedstrijd heb ik niks meer te klagen.”
