Het was ook buitengewoon knap hoe Van Loon in de race (‘De 1000 is vaak een loterij’) met acht vrouwen op de piste de weg naar de winst voor zichzelf plaveide. Allesbehalve gunstig leek de startpositie (plek vijf), maar door slim en met lef te manoeuvreren en tot bij het ingaan van de slotronde plaatsen op te schuiven, kwam ze al binnen het bereik van de medailles. Het resterende karwei – de Amerikaanse Corinne Stoddard – eruit sprinten klaarde ze ook nog met flair.
Van Loon (Powerslide Vesmaco World Team) deed het zonder een echt uitgedokterd plan. Ze kon in de eindstrijd niet rekenen op eventuele hulp van een teamgenoot, terwijl de Amerikaanse Stoddard sowieso rugdekking kon krijgen van Dominika Gardi, namens het Arena Geisingen Ka-Li Team de tweede finalist. “Het enige wat ik wilde proberen was achter Corinne komen te zitten. Dat was niet zo eenvoudig, want Gardi bleef steeds in haar buurt. Daarnaast was het zaak dat ik me zo snel mogelijk tussen de eerste drie van de groep wilde nestelen. Als ik er niet tussen zou kunnen komen, zou ik doorversnellen naar de koppositie. Dat was ik op gegeven moment van plan. Stoddard zag me komen, ging harder rijden en zo viel er precies aan gaatje achter haar waar ik heel mooi kon inschuiven. Zoiets kun je niet plannen, maar het kwam me heel goed uit”, aldus Van Loon.
“Als ik haar zou willen verslaan, zou ik moeten wachten tot het laatste rechte stuk. Corinnes bochten zijn altijd goed, terwijl ik beter ben op het rechte eind. De opdracht was dus simpel: ik moest haar op het laatste stuk passeren. Dat lukte. Dit was een wedstrijd waarin ik mijn jarenlange ervaring en intuïtie goed heb kunnen gebruiken. Dit is geen EK of WK, maar gezien de kwaliteit van het deelnemersveld ben ik erg blij met deze overwinning.”
En zo dikwijls komt Van Loon niet in de gelegenheid om Stoddard, een wereldtopper op skeeler – en shorttrackgebied, erop te leggen. “Corinne heeft zich de voorbije jaren meer op de kortere nummers geconcentreerd. Nu is ze zich weer wat meer aan het toeleggen op de langere afstanden. Als ik haar tegenkwam in de races, was het op deze afstand”, weet Van Loon, die nog een groot doel heeft deze zomer: het WK in Paraguay (12-18 oktober). Het toernooi in Zandvoorde geldt als voorbereiding daarop. “Dit is een van de laatste mogelijkheden die we hebben in Europa om nog internationale competitie te rijden. En dan de marathon van Berlijn uiteraard, daar doe ik ook aan mee. Een paar dagen later vertrek ik dan richting Zuid-Amerika.”
“Als ik haar zou willen verslaan, zou ik moeten wachten tot het laatste rechte stuk. Corinnes bochten zijn altijd goed, terwijl ik beter ben op het rechte eind. De opdracht was dus simpel: ik moest haar op het laatste stuk passeren. Dat lukte. Dit was een wedstrijd waarin ik mijn jarenlange ervaring en intuïtie goed heb kunnen gebruiken. Dit is geen EK of WK, maar gezien de kwaliteit van het deelnemersveld ben ik erg blij met deze overwinning.”
En zo dikwijls komt Van Loon niet in de gelegenheid om Stoddard, een wereldtopper op skeeler – en shorttrackgebied, erop te leggen. “Corinne heeft zich de voorbije jaren meer op de kortere nummers geconcentreerd. Ik deed meer de lange onderdelen. Nu is ze zich weer wat meer aan het toeleggen op de langere afstanden. Als ik haar de jongste jaren tegenkwam in de races, was het op deze afstand”, weet Van Loon, die nog een groot doel heeft deze (na)zomer: het WK in Paraguay (12-18 oktober). Het toernooi in Zandvoorde geldt als voorbereiding daarop. “Dit is een van de laatste mogelijkheden die we hebben in Europa om nog internationale competitie te rijden. En dan de marathon van Berlijn uiteraard, daar doe ik ook aan mee. Een paar dagen later vertrek ik dan richting Zuid-Amerika.”
Alle uitslagen van de GP Flanders zijn hier te vinden
