Toen Janissen het afgelopen jaar privé in zwaar weer terechtkwam door de borstkankerdiagnose van zijn vrouw Dieuwke, was Stoltenborg er direct. Niet met grote woorden, maar op de manier die sporters vaak het best begrijpen: door samen te trainen. “Jeroen had nergens zin in en wilde het liefst thuisblijven”, vertelt Stoltenborg in de woonkamer bij Janissen thuis. “Dan probeerde ik hem toch mee te krijgen voor een rondje fietsen.” Het was voor Janissen precies wat hij nodig had. “Mats was echt een steun. In die periode was het moeilijk me ergens voor op te laden. Dan trommelde hij me op om naar buiten te gaan. Dat hielp enorm.”
Na de diagnose bij Dieuwke eind april 2025, een week voordat ze trouwden, volgde een intensief traject van een half jaar chemotherapie, gevolgd door een operatie waarbij haar borst werd verwijderd. In december kwam het verlossende bericht: de kanker was weg. “Dat was het beste nieuws dat je kunt krijgen; een enorme opluchting", aldus Janissen. Maar daarmee was het niet voorbij. Integendeel. “Eigenlijk begint de verwerking dan pas", legt hij uit. “Ze heeft fysiek en mentaal nog een lange weg te gaan.”
Voor Janissen betekende het afgelopen jaar leven in een constante zorgmodus. Hij ging mee naar afspraken, ondersteunde haar waar mogelijk en zag van dichtbij hoe zwaar de behandelingen waren. “Het leven dat we hadden, komt niet meer terug. We moeten het opnieuw opbouwen, op een andere manier.”
Tussen alle ziekenhuisbezoeken en zorgen beleefden Jeroen en Dieuwke vorig jaar ook een bijzonder moment tijdens de Alpe d’HuZes Indoor Ride in Rotterdam Ahoy. Omdat deelname aan de echte fietstocht toen nog niet mogelijk was, deed Jeroen mee op een spinningfiets in de evenementenhal.
Voor Janissen werd het een ervaring die diepe indruk maakte. Tussen honderden deelnemers, muziek, kaarsen, spandoeken en verhalen van lotgenoten voelde hij voor het eerst hoe groot de verbondenheid rondom het evenement is. “Dat was heel bijzonder. Toen merkten we hoeveel kracht er zit in samen iets doen tegen kanker.” Juist dat gevoel maakte de wens groter om dit jaar daadwerkelijk Alpe d’Huez te beklimmen. Niet alleen om geld op te halen, ook om samen een hoofdstuk af te sluiten en een nieuw begin te markeren. “Als het je zo dichtbij overkomt, voel je je machteloos”, vertelt Janissen. “Dit is een manier om iets te doen.”
Op 4 juni gaat ‘Team Dieuwke 1’, dat bestaat uit familieleden en vrienden, onder wie dus Stoltenborg, de uitdaging aan. Alpe d’Huez hebben beide marathonschaatsers vaak beklommen tijdens trainingskampen, maar dit keer is het anders. Nu doen ze het niet voor de snelheid of de prestatie, maar voor Dieuwke en voor iedereen die met kanker te maken krijgt. Stoltenborg: “Iedereen doet het met een verhaal dat hij of zij met zich meedraagt. Dat maakt het heel anders dan topsport. Daarnaast typeert dit evenement misschien wel het mooist dat je er voor je vrienden bent, in goede en slechte tijden.”
Beide mannen herkennen ook iets vertrouwds: doelen stellen, trainen en samen ergens naartoe leven. “Je bent topsporter geweest, dus je wilt ergens voor gaan”, zegt Stoltenborg. “Ik heb een streefbedrag voor sponsorgeld en dat wil ik halen. Dat zit er toch in.” Voor Janissen zit de waarde vooral in het samen doen. “We gaan met z’n zeventienen die kant op. Dat voelt nu al bijzonder. De dag zelf is dan de kers op de taart.”
Dieuwke doet ook mee op 4 juni, op haar eigen tempo. Haar herstel is grillig: de ene dag gaat het beter dan de andere. Toch blijft ze in beweging, zelfs tijdens haar behandelingen, onder begeleiding van een oncologisch fysiotherapeut. “We zien wel hoe ver we komen”, zegt Jeroen. “Het belangrijkste is dat we het samen doen en zoveel mogelijk geld ophalen voor kankeronderzoek.
Ondanks het gezamenlijke doel leven de twee mannen van de lange adem tegenwoordig in verschillende werelden. Janissen is nog actief in de topsport en maakte onlangs de overstap naar marathonteam Essent. Stoltenborg verruilde aan het einde van afgelopen seizoen trainingsschema’s in voor kantooruren. Na acht jaar topsport koos hij voor een maatschappelijke carrière en werkt hij inmiddels fulltime op een accountantskantoor. “De sport staat niet meer op één bij mij”, laat Stoltenborg weten. “Maar dat betekent niet dat ik gestopt ben met bewegen. Ik train nog steeds veel, fiets en loop hard. En zo’n doel helpt enorm.”
De kracht van hun initiatief zit niet alleen in het sportieve aspect, maar vooral in de verbondenheid. Janissen hoopt op één moment in het bijzonder: “Dat we met een groep samen omhoog fietsen, met Dieuwke in het midden. Het maakt niet uit wanneer, als het maar samen is.” Het symboliseert precies waar het voor hen om draait: niet de prestatie, maar de weg ernaartoe.
Beiden nemen ze hun topsportmentaliteit mee naar Frankrijk. Vroeg starten, slim indelen, doorzetten als het zwaar wordt; het zit nog altijd in hun systeem. Maar de motivatie is veranderd. Stoltenborg: “Vroeger reed je voor jezelf en voor de ploeg, nu doe je het voor iets dat veel groter is.” Dat voelt Janissen net zo. “Na alles van het afgelopen jaar geeft dit energie. Het voelt alsof we een stukje van de puzzel, die helemaal uit elkaar viel, weer terugplaatsen.”
Alpe d'huZes pagina Jeroen Janissen
Alpe d'huZes pagina Mats Stoltenborg
