Een goede manier van revalideren en het genot van heerlijk ongecompliceerde muziek maken van het genre polderrock met z’n eigen band hebben Tjerk de Boer er de voorbije maanden doorheen gesleept. “Zonder die hobby…..”, begint de goedlachse Fries, om dan even de zin te onderbreken. “Nee, ik zou niet hebben geweten hoe mijn winter zou zijn verlopen als ik me niet op de muziek had kunnen storten. Dat was écht een goede afleiding hoor.”
Tegelijkertijd zegt-ie dat er mee te leven is, zelfs als atleet die een sport beoefent waarbij de rug van cruciaal belang is. De Boer was bekend met het euvel, in zijn juniorenperiode raakte er een zenuw bekneld. De medische kennis bracht redding, en ook nu weer, in de vorm van een uitgekiende opbouw. Van de beschadiging in de onderrug komt hij nooit meer af; dankzij intensieve fysiobehandelingen en dagelijks een uur oefeningen doen is ermee te schaatsen. Dat offer brengt hij graag. “Want er is niets ergers voor een sporter dan langs de kant te moeten staan wegens een blessure. Dat is een grote frustratie, wetend hoe mooi het bestaan is dat je kunt leiden.”
Tot het besef er is dat het niet lukt zoals je wilt. De Boer draaide dit jaar een puike zomer in de ploeg van Albert Heijn Zaanlander, de vooruitzichten op een geweldige marathoncampagne leken aanwezig. De eerste fase van de competitie was dat ook zo, want hij reed de ene na de andere korte klassering in de Topdivisie aan elkaar. “Wél voelend dat het allemaal niet zo soepel ging, of beter, dat ik toen al op m’n tandvlees schaatste. Ik had minder kracht in de benen, bewoog niet zo gemakkelijk. Ik ben zelfs nog meegegaan naar Amerika voor de World Cups op de langebaan. Het werd slechter en slechter. Op 1 januari moest ik tijdens het NK Marathon rechtstreeks lossen uit het peloton. Toen dacht ik: zo kan het niet langer. Er werd een MRI-scan gemaakt die uitwees hoe slecht mijn rug was. Revalideren was belangrijk.”
Hij wil liever niet te veel inzoomen op de gebeurtenissen. Tussen de regels door laat De Boer doorschemeren dat de sores niet bevorderlijk waren voor de onderlinge verstandhoudingen. Hij doet er opnieuw het zwijgen toe. Dan: “Het is een lang verhaal. Laten we het er op houden dat ik dankbaar ben voor de jaren die ik met Zaanlander heb meegemaakt. Een superleuke ploeg, veel mooie dingen beleefd. Het is jammer hoe het laatste seizoen is verlopen. Dat verhaal heeft twee kanten. Het is beter dat ik deze keuze nu heb gemaakt. Ach, dat is geweest.”
Hij hijst zich donderdag voor het eerst in het frisse groen van Reggborgh. De carrière kan weer worden gelanceerd. Om zichzelf geen onnodige druk op te leggen, beweert Tjerk dat hij geen speciale verwachtingen heeft. De langebaan? “Ik ben van mening dat wanneer je goed rijdt in de marathons, je ook al snel hard gaat op de langebaan. De periodisering van de trainingen voor marathon en de andere discipline wijkt niet veel van elkaar af. Er zijn genoeg voorbeelden van marathonmannen die de langebaan erbij hebben gedaan. Kijk bijvoorbeeld naar Bart Hoolwerf. Ik zie wel waar het schip strandt. Ik heb er veel zin in, we hebben een leuk ploegje en de gasten zijn allemaal erg aardig.”
En mocht het anders uitpakken dan hij heeft voorzien, dan kan De Boer altijd teruggrijpen op de andere grote liefde: Yme & The Farmbreakers. Zonder muziek zou er immers ook geen schaatsen meer zijn geweest voor hem…
