Koot raakte bijna een jaar geleden zwaar geblesseerd bij een verkeersongeval. Wat volgde was een slopende periode waarin niet alleen haar knie moest herstellen, maar ook haar geduld zwaar op de proef werd gesteld. “In het begin had ik heel veel pijn. Ik moest twee maanden met een brace en krukken lopen. Ik kon weinig zelf en was heel afhankelijk van anderen.”
Voor iemand die gewend is zelfstandig te leven en alles zelf te regelen, was dat het moeilijkst. “Ik vind het lastig om hulp te vragen. Ik doe liever alles zelf. Dus als ik weer iemand moest vragen om me op te halen of ergens mee te helpen, vond ik dat niet fijn.”
Na enkele maanden mocht Koot het gebruik van haar krukken en brace afbouwen, maar het herstel verliep moeizaam. Buigen deed pijn, lopen deed pijn en fietsen lukte nauwelijks. In september probeerde ze voorzichtig weer op de fiets te stappen, maar dat hield ze slechts twee weken vol. “Het werd alleen maar pijnlijker. Niemand wist precies waar die pijn vandaan kwam. Dat maakte het lastig.”
In oktober werd duidelijk dat het waarschijnlijk niet alleen de breuk zelf was. “De artsen dachten dat de pinnen een mogelijke oorzaak konden zijn.” Deze zijn nodig om het bot te laten herstellen. “Maar die konden er pas uit als het bot sterk genoeg was, dus moest ik wachten,” legt Koot uit.
Dat wachten viel zwaar. Niet alleen omdat ze weinig kon, maar ook omdat het schaatsseizoen en haar ploeggenoten van Team PuurICT-BTZ doorgingen zonder haar. Waar ze eerst nog hoopte op een rentree later in de winter, werd in de herfst duidelijk dat dit niet realistisch was.
De wintermaanden draaiden om kleine overwinningen. Stagelopen als ergotherapeut in opleiding bij Revalidatie Friesland in Heerenveen kostte veel energie, maar gaf ook structuur. “Het was het enige dat ik in die periode kon doen.” Met het openbaar vervoer naar het ziekenhuis reizen was een onderneming op zich. Waar ze normaal in tien minuten op de fiets was, moest ze nu met de bus en daarna nog tien minuten (voorzichtig) lopen. Tegelijkertijd gaf de stage haar perspectief. “Daar zag ik mensen met veel ernstigere problemen dan ik. Dan ben je bezig om anderen te helpen en minder met jezelf. Dat hielp.”
Op 31 december kreeg Koot eindelijk het verlossende belletje: op 8 januari zou ze opnieuw geopereerd worden om de pinnen uit haar knie te verwijderen. “Ik was daar heel blij mee. Tegelijk dacht ik ook: maar wat als het niet de pinnen zijn?” Die angst bleek ongegrond. Direct na de operatie voelde haar knie al beter aan. Bovendien verliep deze ingreep veel minder zwaar dan de vorige. “De eerste keer had ik echt mega veel pijn. Daar had ik een klein trauma aan overgehouden. Nu was het veel beter. Ik mocht dezelfde dag alweer naar huis.”
Het verschil was enorm. Toen de hechtingen eruit waren, kon ze weer voorzichtig fietsen. Eerst rustig, maar al snel merkte ze dat haar lichaam begon mee te werken. “Nu kan ik weer duurritten doen. Het voelt alsof ik weer aan het trainen ben.”
Koot is er nog niet. “Diepzitten lukt weer, maar ik kan nog niet volledig pijnvrij skeeleren, waardoor ik compenseer in mijn beweging. Gelukkig wordt dit langzaam beter nu ik het een paar keer heb geprobeerd.” Daarom werkt ze nog twee keer per week met de fysiotherapeut aan kracht en stabiliteit. Maar anders dan eerder overheerst nu vertrouwen. “Dit is een heel andere pijn dan toen. Destijds had ik grote twijfels of het ooit nog goed zou komen. Nu heb ik eindelijk vertrouwen in een goede afloop.”
De revalidatie heeft Koot ook iets geleerd. Ze stond bekend als iemand die alles graag zelf doet, doelen stelt en al maanden vooruitdenkt. Dat is veranderd. “Ik had normaal een heel jaarplan in mijn hoofd. Nu weet ik dat dit geen nut heeft. Op de dag van het ongeluk ging ik nog lekker fietsen voor het Open Nederlands Kampioenschap in Hallum de volgende dag. Sinds het ongeluk was alles anders.” Daarom probeert ze nu meer in het moment te leven. Per dag en per week bekijken wat mogelijk is. “Ik weet niet eens hoe deze zomer zal verlopen. Dan heeft het geen zin om al aan de winter te denken.”
Ook ontdekte ze hoeveel mensen voor haar klaarstaan. Familie, vriend Jorian ten Cate, teamgenoten en andere vrienden hielpen haar door de moeilijke maanden heen. “Het heeft me laten zien dat er altijd mensen zijn die me willen helpen. Dat ik er niet alleen voor sta. Dat is heel fijn. Vooral voor iemand uit de zorg, die juist graag voor anderen zorgt, was het goed om te leren me hieraan over te geven en dit te accepteren.”
Deze periode staat in het teken van gesprekken met haar trainer over het vervolg van haar opbouw. Geen gesprek over winnen of pieken richting wedstrijden, maar over de eerste normale trainingen en terugkeer in het ritme van een topsporter. “Dit is een heel prettige stap. Alsof ik er weer bij hoor.”
En juist dat normale heeft ze het meest gemist. Het trainen, het teamgevoel, de wedstrijden. Niet één moment twijfelde ze of ze door wilde gaan. “Ik vind de sport heel mooi. Ik hoop straks weer het hoogst haalbare uit mezelf te halen. Weer in een schaats- of skeelermarathon voor de winst te kunnen gaan.”
Na een jaar waarin de stappen pijnlijk klein waren, voelt het alsof ze eindelijk grotere sprongen maakt. “Normaal zeggen ze dat je de meeste progressie ervaart in het begin. Bij mij is het nu andersom. Door die pinnen zat alles in de weg. Nu gaat het ineens sneller en zie ik eindelijk weer licht aan het einde van de tunnel na een lange revalidatie."
