“Hier durfde ik niet van te dromen”, vertelt Floris-Jacob Toutenhoofd na het behalen van zijn bronzen medaille op de one lap. Hij leek uitgeschakeld te zijn in de halve finales, maar na twee diskwalificaties van zijn tegenstanders stoomde hij toch door naar de eindstrijd. “Ik zat rustig met mijn vader te praten na mijn race tot ineens twee leden van de staf schreeuwend naar me toekwamen en vertelden dat ik de finale had gehaald.” Daar kwam hij zelfs nog in de buurt van het zilver, maar uiteindelijk was hij meer dan tevreden met het brons.
Floris-Jacob, die in Italië zijn zestiende verjaardag vierde, haalde inspiratie uit de prestaties van zijn teamgenoot. “Ik zag Ruud (de Groote, red.) aan het begin van de week zilver winnen en dacht: als het hem lukt, zou ik het ook vast kunnen. Want bij de landelijke wedstrijden zijn we altijd rivalen en is het stuivertje wisselen.”
Eerder dit seizoen kreeg Floris-Jacob wel het nakijken van zijn leeftijdsgenoten. Door de ziekte van Pfeiffer was hij een groot deel van de winter ziek en liep hij een trainingsachterstand op. “Mijn ouders zeggen dat ik altijd heel druk ben, maar nu lag ik vooral te slapen en niks te doen. Mijn schermtijd schoot omhoog, want ik kon weinig anders.”
Een maand voor het NK waren de klachten verdwenen en werkte Floris-Jacob hard om weer in vorm te raken. “Het geeft een kick als je je teamgenoten weer bij kunt houden in de training, bijna alsof je Nederlands kampioen wordt. Mijn bronzen medaille op dit EK is ook een beloning voor mijn coach Paul Bos, mijn teamgenoten en mijn ouders, want zij hebben me enorm geholpen tijdens deze moeilijke periode. Ik ben ze zo dankbaar.”
Ook Lauren van den Brink verbaasde zichzelf in Italië door als vierde te eindigen op de 1000 meter. “Meestal ben ik op de weg juist beter dan tijdens de baanwedstrijden. Ik ben heel trots dat ik in mijn eerste jaar als junior B al zo hoog geëindigd ben”, aldus de pas veertienjarige Lauren.
Ze moest aan het begin van de week wel wennen aan de concurrentie. “Er wordt hier heel anders gereden dan in Nederland, veel gemener. Op de Europacups van Geisingen en Groβ-Gerau werd ook al veel geduwd en getrokken, maar toch schrok ik ervan. Waar in Nederland heel snel waarschuwingen worden gegeven, heeft hier bijna niemand één gekregen. Voorgaande jaren durfde ik niet terug te duwen. Inmiddels heb ik dat geleerd. Je moet ook wel, want anders lopen ze over je heen.”
Lauren sliep met haar collega’s Kyra Kamstra en Maartje Berkhout op een kamer. “Gezellig om met z’n drieën een kamer te delen. Maar ook best gek, want we kenden elkaar alleen van de wedstrijden en de trainingen met het Nederlandse team. Maartje komt uit Noord-Holland, Kyra uit Friesland en ik train zelf in Heerde. Tijdens het EK zaten we ineens tien dagen bij elkaar op de kamer. Zo leer je elkaar snel kennen.”
Voor Lauren smaakt het toernooi naar meer. “Het ging zo snel. Voor mijn gevoel waren de wedstrijden in een dag voorbij. Ik heb nu ervaring opgedaan en hoop volgend jaar nog beter te rijden.”
