Ondanks de zware enkelblessure die Delevaque (16) in december 2025 opliep, wist ze toch in maart deel te nemen aan het WK Junioren in Tallinn. “We hebben vooral getraind op de korte kür, zodat ik die in ieder geval kon doen.” Tot aan het WK Junioren bleef ze haar enkel voelen. De spanning rondom de wedstrijden hielp daarbij niet. Toch bleek de combinatie van adrenaline, doorzettingsvermogen en een zorgvuldig opgebouwd herstel voldoende om weer op niveau te presteren en zelfs ook een lange kür te laten zien.
Nu de enkel geen pijn meer doet, ligt de focus volledig op het nieuwe seizoen. De kracht en balans zijn nog niet helemaal terug op het oude niveau, maar fysiek staat niets de voorbereiding meer in de weg.
Deze dagen is Delevaque begonnen aan, volgens haar, een van de leukste onderdelen van het seizoen: het creëren van nieuwe küren. De muziekkeuze is een proces waarbij zijzelf, haar coach en de choreograaf nauw samenwerken. Toch ligt de basis bij haarzelf. “Ik kies eerst de muziek. Daarna kijkt mijn coach (Jorik Hendrickx, red.) of hij het ook bij mij vindt passen.”
Volgens Delevaque draait de keuze veel minder om wat juryleden graag horen dan veel mensen denken. “Voor mij begint het bij muziek waar ik zelf iets mee heb. Ik denk dat de jury vooral wil zien dat je contact maakt en dat je de muziek echt kunt overbrengen.” Dat betekent niet dat er geen strategische keuzes worden gemaakt, maar authenticiteit staat voorop.
De afgelopen jaren schaatste de 16-jarige uit Dordrecht op uiteenlopende stijlen, van Spaanse invloeden tot klassiek en muziek uit de film The Fifth Element. Voor komend seizoen kiest ze bewust een andere richting. “Ik wilde eens iets anders dan wat ik altijd heb gedaan.”
Hoe de nieuwe muziek precies klinkt, vindt ze lastig onder woorden te brengen. Zelf omschrijft ze het als gevoeliger, met meer swing en meer ruimte voor expressie. “Het gaat vooral om mezelf verder ontwikkelen. Een andere kant van mezelf laten zien.” Daarmee ligt de nadruk dit seizoen niet zozeer op nieuwe technische elementen, maar juist op presentatie en artistieke groei. “Ik wil op deze vlakken de volgende stap maken.” De choreograaf zoekt daarbij vooral naar iets dat past bij haar persoonlijkheid. Niet een programma dat uitsluitend ontworpen is om punten te scoren, maar een kür waarin zij geloofwaardig en overtuigend kan zijn.
Naast de sport wacht nog een andere grote uitdaging: haar havo-examenjaar. Waar de blessure inmiddels grotendeels verleden tijd is, vormt de combinatie van school en topsport momenteel de grootste puzzel. De trainingstijden veranderen en de studiebelasting neemt toe. “Ik weet niet of het genoeg is als ik doorga zoals nu.” Delevaque volgt vrijwel alle lessen fysiek op school. Ze merkt dat persoonlijke uitleg essentieel is, vooral bij vakken als wiskunde. “Soms begrijp ik iets pas als een docent het uitlegt. Dat haal ik niet altijd uit een boek.”
Met haar school (Willem II College in Tilburg), mentor, begeleiding en ouders wordt voortdurend gezocht naar de juiste balans. Het doel is duidelijk: zowel een goed schaatsseizoen als een succesvol examenjaar. “Ik wil het liefst alles in hetzelfde jaar afronden. Dan ben ik er meteen vanaf en kan de volledige focus op het kunstschaatsen.”
Terugkijkend op Delevaques blessureleed heeft het haar geleerd dat niets vanzelfsprekend is. Hoewel ze de blessure nooit als iets positiefs zal bestempelen, ziet ze achteraf wel dat de periode haar iets heeft gebracht. “Het heeft laten zien dat een grote tegenslag niet het einde van de wereld hoeft te betekenen. Met de juiste mensen om je heen kom je er weer uit.”
Daarnaast zorgde de gedwongen rust voor iets wat ze daarvoor nauwelijks kende: tijd om na te denken. “Voor de enkelkwetsuur werd alles een beetje veel. School, trainingen, wedstrijden. Toen ik geblesseerd raakte, kreeg ik een soort reset. Het gaf me de tijd om alles weer op een rijtje te zetten.” Ze kreeg de bevestiging hoeveel plezier en motivatie ze uit haar sport haalt. Juist doordat ze tijdelijk niet kon schaatsen, ontdekte ze opnieuw hoeveel de sport voor haar betekent. “Ik realiseerde me hoeveel ik het miste. Mijn passie voor het schaatsen is alleen maar groter geworden.”
Vooruitkijkend spelen olympische dromen voorlopig nog geen hoofdrol in haar gedachten. Natuurlijk is het onderwerp aanwezig binnen haar begeleidingsteam, maar Delevaque kijkt liever naar wat dichterbij ligt. “Ik wil vooral kijken hoe ik volgend seizoen kan groeien en beter terugkom dan dit jaar.” Na een periode vol onzekerheid, revalidatie en herstel voelt dat als een logische benadering. Eerst het examenjaar succesvol doorlopen. En ondertussen verder bouwen aan haar ontwikkeling als kunstschaatser.
