Toch kwam de overwinning voor De Blois niet als een verrassing, want hij had al tegen zijn coach gezegd dat hij op de 500 meter voor niets minder dan goud zou gaan. “De 200 meter van gisteren was voor mijn doen heel goed”, aldus de bronzenmedaillewinnaar. “En in de training had ik heel snelle rondjes gereden, dus ik wist dat het met de snelheid goed zat. De schema’s hebben gewerkt, ik ben hartstikke fit. Daarom was er vandaag maar één doel: goud.” Zijn coach van Skeelerpiste Rotterdam (SPR) schrok niet van De Blois’ bravoure, maar wakkerde die juist aan: ‘Je hebt maar één doel, één taak vandaag’, gaf hij zijn pupil mee.
De 19-jarige Alphenaar haalde vertrouwen uit de halve finale die hij als eerste finishte en verscheen daardoor ontspannen aan de start van de eindstrijd. “Ik hoopte voor Teun de Wit te starten, maar hij was heel goed weg en trok vol door. Voor mij was dat niet nadelig, want zo hoefde ik niet op kop te verdedigen. We reden iedereen los en in de laatste ronde kon ik hem voorbij. Mijn eerste titel bij de senioren, deze vergeet ik nooit meer. Abnormaal. Bizar ook dat de grote gasten van de senioren mij allemaal kwamen feliciteren. Ze vonden het mooi dat ik hem pakte. Het doet me goed om respect te krijgen van de gasten die al langer meedoen.”
Onder hen natuurlijk ook Teun de Wit. Voor de finale, die ze vanaf de eerste twee posities startten, hadden de twee rijders van SPR nog even kort met elkaar gesproken. “We pakken ze allemaal, rijden iedereen naar huis, zeiden we tegen elkaar. Waanzinnig dat het ook lukt, om dit met mijn vriend te doen. Mooier wordt het niet”, aldus De Blois.
'Dan heeft hij zoveel aan mij op de trainingen...'
De Wit had natuurlijk het liefst zelf de titel gepakt, maar hij kon niet anders dan blij zijn voor zijn zeven jaar jongere teamgenoot. “Ik schrok ervan dat ik direct de koppositie had. Vervolgens probeerde ik mijn positie te verdedigen en zag ik Junior binnendoor komen. Ik moest eigenlijk naar links stappen, maar zag hetzelfde pakje als ik droeg. Ik wilde hem niet de baan uit rijden en liet hem erlangs. Voor mij is tweede worden verliezen, maar dat doe ik wel het liefst van mijn teamgenoot en vriend. Dan heeft hij zoveel aan mij op de trainingen en rijdt hij mij eraf op de wedstrijden... Maar knap hoe hij hier wint.”
De Blois profiteert veel van De Wit. “In de trainingen heb ik het vaak zwaar achter hem. Op snelheid kan ik hem uitdagen, maar hij is mij de baas met langere blokken en intervallen. We zullen zien wat de 1000 meter morgen brengt, wat meer in zijn straatje ligt.”
Zaterdag zou De Blois zijn teller op vier seniorenmedailles kunnen zetten. Naast het brons op de 200 meter en de titel op de 500 meter won hij enkele weken geleden ook zilver op de one lap tijdens het NK Weg. “Al kreeg ik die wel een beetje in mijn schoot geworpen door een val en diskwalificatie. Daarom is het extra mooi dat ik het nu op eigen kracht doe. Dit was puur ik, niemand die een fout maakte of viel.” De opmars die De Blois maakt, zag hij zelf al aankomen. “Ik heb veel getraind met de Nederlandse selectie van de senioren. Ik ben sterker geworden en iets zwaarder, waardoor ik krachtiger ben bij de start.”
Maar de grootste winst zit in zijn koppie. De Blois verloor afgelopen winter het plezier in het shorttrack, kon in de wedstrijden niet laten zien wat hij in zijn mars had en reed te geforceerd rond. Hij besloot vaker te gaan langebaanschaatsen. Toen hij het door een schouder uit de kom niet meer aandurfde op het shorttrackijs, bloeide hij op tussen de langebaanschaatsers. “Ik ging met het team mee naar Collalbo en voelde dat ik me mentaal steeds beter ging voelen. Bij terugkomst sprak ik met mijn shorttrackcoach: Hoe gaan we het doen?, vroeg ik. ‘Volgens mij heb jij al een keuze gemaakt’, antwoordde hij. Vervolgens heb ik het seizoen afgemaakt bij KNSB Talent Team Zuidwest.”
Die ingeslagen weg wil hij graag voortzetten, bij de groep neo-senioren in Haarlem. “Door het langebanen is de lol weer terug. De nieuwe uitdaging bevalt me heel goed, het is verfrissend. Ik ben blij dat ik die keuze heb durven maken, want ik heb er wel moeite mee gehad. Mijn leven draaide om shorttrack. Daar paste ik mijn school op aan, mijn slaap, mijn hele leven. Je staat uiteindelijk niet voor je lol om kwart over vijf op. Dat doe je omdat je iets wilt bereiken met de sport. Maar ik zag de kans op het NTS (nationale trainingsselectie shorttrack, red.) steeds kleiner worden. Mijn droom blijft om de top te halen, nu op de langebaan en bij het inlinen.”
Op skeelers zet hij zeker grote stappen nu hij zowel mentaal als fysiek in vorm is. “Ik zit veel beter in mijn vel. Soms wordt weleens vergeten hoe belangrijk dat is en dat topsporters ook weleens mentale hulp nodig hebben. We kunnen het niet alleen. Naast de gesprekken die ik gevoerd heb met mijn coaches, heb ik ook de stap gezet naar een sportpsycholoog. Eerst vond ik dat moeilijk, omdat er een taboe op rust, maar ik heb gemerkt hoeveel sterker ik ervan geworden ben. Ik heb mezelf beter leren kennen en handige tools gekregen. De wereld vergaat niet als ik niet win: die gedachte heeft zoveel spanning bij mij weggenomen.”
En hoe vrijer het hoofd is, hoe meer ruimte voor medailles…
De volledige uitslag van de 500 meter vind je terug op de uitslagenpagina.
