Eind juni verdween Sven Roes enkele dagen van de radar, waarna zijn familie en teamgenoten online alarm sloegen en iedereen opriepen naar hem uit te kijken. Hij bleek op het vliegtuig te zijn gestapt, om te vluchten, zo noemt hij het zelf in een persoonlijk bericht op Instagram.
‘De afgelopen maanden, misschien zelfs jaren, heb ik gedaan alsof het goed met me ging’, aldus Roes. ‘Of misschien wilde ik dat zelf ook heel graag geloven. Na alle operaties, blessures en het missen van de Olympische Spelen, terwijl ik het seizoen daarvoor nog tweede werd op het EK, bleef ik hopen dat het ooit weer goed zou komen.’
Roes vertelt over de blessure aan zijn heup, die hem jaren heeft tegengewerkt. ‘Ik wilde blijven presteren. Ik wilde mensen trots maken. Ik wilde mijn familie niet teleurstellen. Daardoor vergat ik mezelf. Ik bleef zeggen dat het goed ging, terwijl ik van binnen langzaam kapotging.’
Hoewel de 26-jarige shorttracker keer op keer hard werkte aan zijn herstel, kreeg hij steeds nieuwe tegenslagen te verwerken. ‘De Sven die ik altijd was, raakte ik kwijt. Ik herkende mezelf niet meer. Mijn familie merkte dat er iets niet klopte en vroeg regelmatig hoe het met me ging. Maar ik kon niet eerlijk zijn. Ik wilde hen geen zorgen geven. Ik wilde sterk zijn. Achteraf besef ik dat ik ze daarmee juist meer pijn heb gedaan.’
‘Op een gegeven moment werd alles me te veel. Ik zag geen uitweg meer en ben gevlucht. Vrijwel direct kreeg ik daar spijt van. Ik zocht weer contact met mijn familie, omdat ik ontzettend veel van ze houd. Ik liet weten dat ik veilig was, maar ook dat ik niet meer wist hoe ik verder moest. Toen ontdekte ik iets wat ik veel eerder had moeten beseffen: mijn familie gaf helemaal niet om prestaties of medailles. Ze wilde mij gewoon terug. Dat besef brak me.’
‘Mijn strijd gaat veel dieper dan alleen een sportcarrière die anders is gelopen dan ik had gehoopt. Er waren momenten waarop ik dacht dat ik niet meer verder wilde leven. Niet omdat ik niet van het leven hield, maar omdat ik niet meer kon leven met het gevoel dat ik had gefaald en iedereen had teleurgesteld. Toch dacht ik op die momenten ook aan mijn familie. Ik kon hen die pijn niet aandoen. Daarom ben ik teruggekomen.’
In het vervolg deelt Roes dat hij professionele hulp gaat zoeken. ‘Echte kracht zit in het eerlijk durven zijn en hulp durven accepteren’, realiseert hij zich nu. Hij bedankt iedereen die hem en zijn familie gesteund heeft. ‘Vanaf nu wil ik eerlijk zijn. Dat is de eerste stap op weg naar herstel.’
Eerder op de dag deelde de familie via een persbericht van de KNSB dat er nu behoefte is aan rust en privacy.
