Het was een pittige wedstrijd voor Lianne van Loon. Omdat ze geen teamgenoten had in Rijssen, moest ze elke aanval zelf pareren. “Ik wist dat ik kon vertrouwen op mijn sprint, dus ik moest overal bij zitten. Dat zijn niet de leukste wedstrijden, want het liefst koers je zelf ook mee. Vandaag lukte dat niet omdat ik overal op moest reageren.”
Dat werd Van Loon aangerekend, door Marijke Groenewoud. “Onderweg vertelde Marijke al dat ze wilde dat ik mee zou rijden. Maar ik moest zorgen dat ik genoeg energie over zou hebben als een van hen (Groenewoud of teamgenoot Sofia Schilder, red.) zou wegspringen. Ze waren een beetje gefrustreerd omdat ik elke aanval direct in de kiem smoorde in plaats van mee te springen."
Die frustratie was Groenewoud na afloop nog niet kwijt. “Het was echt een k*tkoers. Ik kwam hier voor een mooie wedstrijd, alleen wilde het peloton sprinten. De Spaanse (Maria Paula Cardenas, red.) heeft het nog geprobeerd; de rest heeft vooral gevolgd. Berber (Vonk, red.) en Lianne ook. Ze wilden niet rijden. Ze doen mee aan World Inline Cups, dus ik dacht dat ze wel goed zouden zijn. Helaas is het alleen maar sprinten, sprinten en sprinten.”
Onderweg was de frustratie al van Groenewouds gezicht te lezen. “Iedereen heeft haar eigen tactiek, zo werkt het met marathonschaatsen ook. Alleen heb ik een ander beeld van een marathon op skeelers dan dit. Ik weet dat Lianne ook vanuit de aanval kan winnen.” Toen de kansen op een kopgroep verkeken waren, besloot de olympisch kampioen mass start de sprint aan te trekken voor Schilder, die nog op de tweede plek in het klassement stond. Door de chaos en lichte twijfel bij de Noord-Hollandse, eindigde ze uiteindelijk slechts als vijfde.
“Nee, ik heb ook geen leuke dag gehad”, aldus Schilder. “Kom je hier nu voor naar Rijssen? Dit is voor iedereen een eind rijden en dan ga je er zo’n optocht van maken. Het is misschien een gedurfde uitspraak, maar ik vind dat zo de sport kapot wordt gemaakt. Ik kan me niet voorstellen dat de buitenlandse vrouwen een leuke driedaagse hebben gehad. Of dat Lianne vandaag genoten heeft.”
Tijd om het aan de winnaar zelf te vragen. Van Loon had in de eindsprint Berber Vonk afgetroefd en daarmee ook de eindoverwinning gepakt. “Voor mij was de driedaagse een mooie afsluiting van een zware trainingsweek. Het had van mij iets langere afstanden gemogen, maar verder vond ik het leuk. Al had ik dat misschien niet gezegd als ik niet gewonnen had.”
De twee vrouwen van Albert Heijn Zaanlander waren het met Van Loon eens dat er volgend jaar meer kilometers op het programma mogen dan de 26, 25 en 30 kilometer van deze editie, net als meerdere rijders uit het peloton. “Het DNA van het marathons skeeleren is lange afstanden, laat ons op z’n minst een keer een volledige marathon rijden”, aldus Groenewoud.
Volgens Vonk had dat invloed op het wedstrijdverloop. “Was het langer en zwaarder geweest, dan waren de aanvallen misschien wel weggebleven”, denkt Vonk. “Omdat de snelheid van Lianne en mij hoger ligt door de internationale wedstrijden, waren deze kortere afstanden in ons voordeel.”
Vonk haalt glimlachend haar schouders op als ze hoort over de frustratie van Groenewoud en Schilder. “Niemand wil met elkaar rijden. Lianne en ik zijn goede sprinters, met ons willen ze niet naar de streep rijden. Als we met z’n vieren kop over kop zouden gaan, hadden we weg kunnen blijven, maar dat wilden we niet. Iedereen kijkt naar elkaar op zo’n laatste dag. Je hebt toch het klassement in je achterhoofd, waardoor het iets saaier wordt. Bovendien heeft Marijke gisteren niet gereden. Je merkt op zo’n slotdag dat de vermoeidheid van drie dagen wel in je benen gaat zitten. Ach, ik maak me er niet zo druk om. Bij het schaatsen eindigt het toch ook weleens in een massasprint?”
En daar heeft Vonk een punt. Als Groenewoud op het ijs weleens wordt aangerekend dat de wedstrijden saai en voorspelbaar zijn, pareert ze die met de opmerking ‘een etappe in de Tour de France is ook weleens saai’. Zaterdag heeft ze zelf ervaren hoe frustrerend het kan zijn.
Bart Swings: ‘Hier had ik vorig jaar niet van durven dromen’
Bij de mannen was het wel een levendige koers. Keer op keer werd er gedemarreerd, maar niemand kon wegblijven. Op twee derde van de race leek het Luc ter Haar en Bart Swings te lukken, totdat ook zij weer teruggegrepen werden. Het peloton stevende daardoor af op een massaspurt. Reggeborgh formeerde zich vooraan de groep om de eindsprint aan te trekken voor Jorian ten Cate. Swings profiteerde daarvan en won voor de derde dag op rij en was daarmee ook de winnaar van het eindklassement.
“De driedaagse in Nederland is altijd leuk om aan mee te doen", vertelt Swings. "Het is een ontzettend goede trainingsprikkel. Vorig seizoen heb ik het skeeleren door de problemen aan mijn knie heel erg gemist. Ik ben blij dat het dit jaar zo goed gaat, ik heb er geen seconde last van gehad. Daar had ik afgelopen zomer niet van kunnen dromen.”
