Op de achtergrond is er gejuich en geschreeuw van kinderen te horen. Annie Sarrat is even weggelopen van een voetbaltoernooi in het Zuid-Franse Béziers waaraan haar oudste zoon meedoet. “De verlenging is net begonnen, maar er is te veel herrie om even rustig te kunnen praten. Ik hoor straks wel wat de uitslag is geworden…”
Ze koestert de momenten als deze, wetend dat die gauw weer sporadischer worden. De voorbije twee jaar heeft de bijna 48-jarige Sarrat bewust meer afstand gehouden van de sport die haar zo lief is. Dat gaf de gelegenheid er meer te zijn voor de twee zonen van twaalf en veertien, en haar eigen koers voor de toekomst te bepalen. Er bleef wel contact met het wereldje: atleten uit verschillende landen raadpleegden haar wanneer ze vastliepen in hun nationale ploeg. Het grappige is dat de oudste, Florent, kortgeleden min of meer een laatste zetje gaf voor haar comeback.
“Ik heb tijdens de Olympische Spelen het volledige shorttracktoernooi kunnen volgen in Milaan”, onthult Sarrat. “De rijders die me om advies vroegen, betaalden mijn toegangskaarten. Er was niets illegaals aan hoor, ik hielp de sporters – onder wie medaillewinnaars – met dingen die ze dachten nodig te hebben.” Ze was ook direct getuige van de ongekende goldrush die TeamNL Shorttrack realiseerde: amper twee winters eerder ook haar pupillen. “Dat was niet makkelijk”, erkent ze.
“Ik had de meevaller dat ik de eerste dag tussen de Koreanen en Amerikanen op de tribunes zat. Die mensen keken wat anders naar die successen dan de Hollandse supporters. Ik was blij voor de rijders en de staf, er was een zekere mate van trots bij me, al behoorde het succes niet aan mij toe. Nee, dat was voor de atleten, die hadden zo geknokt voor deze resultaten. Op dag twee en drie belandde ik tussen de Nederlandse fans, onder wie de ouders van Xandra en Michelle Velzeboer. Die zeiden me dat ik net zo goed onderdeel van de overwinningen was. Naar mijn mening waren er zoveel personen meer bij deze ploeg betrokken op de weg naar de top.
“Toen ik na twee weken weer bij m’n jongens in Toulouse was en op een zomerse dag in een park spelletjes met hen deed, zei Florent: ‘Mam, als je een aanbieding krijgt, moet je die accepteren’. Ik dacht: waarom kom je daar nu mee? ‘Wij weten dat je daar gelukkig van wordt’. Een jongen van veertien die dat zegt! Vanaf dat moment ben ik er anders tegenaan gaan kijken. Als hij dat zo voelt en ziet, en het is iets dat door de jaren heen is gegroeid, helpt me dat enorm om een knoop door te hakken. Laat ik wachten of er iets komt. Toen er een aanbieding kwam heb ik er met mijn zoons over gepraat Deze manier van besluiten was zo fijn voor me, het maakte het een stuk eenvoudiger.”
Ze raakte binnen de kortste keren in gesprek met twee nationale teams. De onderhandelingen duurden erg lang; pas weken later meldde de Poolse bond zich als derde gegadigde. “Het ging een beetje zoals het destijds met Nederland liep: er kwam op de valreep een onderhoud, ik legde mijn wensen op tafel en die werden ingewilligd. Ik wilde per se hoofdcoach worden en mijn eigen staf volledig kunnen samenstellen. Dat kon bij Polen. Iedereen van het team had aflopende contracten, de bond wilde met niemand verder, dus dat speelde mij in de kaart. Ik kreeg als het ware een wild card om m’n gang te gaan.
"Nu heb ik een assistent-coach, een teammanager, een materiaalman, een krachttrainer, een mental coach, iemand voor de voeding, een video-analist en drie fysiotherapeuten die elkaar aflossen. Wat voor mij daarnaast een groot voordeel is: we gaan steeds aan de slag voor een periode van drie weken, meestal op wisselende plaatsen in Polen. Dat komt omdat de oplevering van het nieuwe trainingscentrum in Zakopane op zich laat wachten. Na die drie weken kan iedereen een week in zijn thuisomgeving trainen. Dat biedt mij de kans steeds even bij mijn kinderen te zijn. Die flexibiliteit zocht ik.”
Sarrat heeft een overeenkomst tot en met de Winterspelen van 2030. Het grote doel: voor het eerst in de geschiedenis een olympische medaille veroveren. “Daar zal ik alles voor doen”, zegt ze, intussen door een eerste trainingskamp wat wijzer geworden van de kwaliteiten die de Poolse selectie herbergt. Er zijn zo’n twintig shorttrackers, inclusief enkele getalenteerde junioren, die ze onder haar hoede zal krijgen. Natalia Maliszewska (30) en Michal Niewinski (22) worden geacht als de aanjagers te fungeren.
