“Deze hard ik heel hard nodig”, waren zo ongeveer de eerste woorden die hij na de wedstrijd sprak. “Ik word er bijna emotioneel van, want het was soms best wel frustrerend. Dat het nu lukt is daarom heel erg lekker.” Ondanks de ingekorte afstand kwam deze felbevochten overwinning haast op dezelfde manier tot stand als twee jaar geleden. Dit keer bestond de kopgroep naast De Groot uit Niels Overvoorde en belofte Friso van Vliet en kregen ze al gauw de zegen van het peloton. Essent en Reggeborgh misten de slag, Royal A-ware koos ervoor om niet te achtervolgen.
Het plan van De Haan Westerhoff en A6.nl was echter ook solide. Volgens coach Gary Hekman was Overvoorde alleen niet gelijk de aangewezen man om mee te zitten. Hij zou juist het peloton proberen op te houden als er eenmaal een groep weg zou zijn. Die rollen waren nu omgedraaid. Terwijl Jelle Koeleman en Joost de Jong zich lieten afzakken om De Groot te ondersteunen hielden de mannen van De Haan Westerhoff het peloton in bedwang.
Bij A6.nl stond coach Peter de Vries, met De Groot meeverhuisd van Essent, ook te springen om de ultrakorte wedstrijd bij de hoorns te vatten. “Bij de bespreking zat hij al op het puntje van zijn stoel”, illustreerde De Groot. “Hij zei: ‘we moeten mee, mee, mee.’ En vandaag zat ik zó goed mee dat we met zijn drieën rond gingen.”
De grote onbekende in dat trio was Van Vliet. De 18-jarige belofte maakte vorig jaar al indruk met overwinningen op het NK voor Neo-Senioren en het NK voor junioren. In de topdivisie was hij echter een onbeschreven blad. Voor De Groot was het ook aftasten wat het talent na 60 ronden volle bak koers, waarvan de eerste twintig met een gemiddelde rondetijd van onder de 28 seconden (!), nog waard zou zijn.
“Van Niels had ik wel het gevoel dat ik hem kon hebben, maar Friso kende ik nog niet zo goed. Ik ken hem natuurlijk van gezicht en naam, maar wat ik tegen hem kon? Dat wist ik niet. Ik kreeg hem alleen niet uit mijn rug vandaan, dus nam ik hem maar voor lief.”
Toen ze met drie man overbleven, gingen zijn gedachten gelijk uit naar hetzelfde moment twee jaar geleden. “Ik dacht alleen maar aan Amsterdam. Op dezelfde manier was ik weer rond. Toen zette ik hem op 500 meter van de aan, dus daarom besloot ik dat nu ook maar te doen. Ik kon vanuit Niels’ rug gaan en hem net als toen vol aanzetten. Ik wist even niet waar Friso zat en ik dacht dat ik hem al bijna had. Ineens zat hij nog heel dicht naast me, maar gelukkig had ik hem wel.” Op basis van de transpondertijden was Friso van Vliet nipt eerder, maar de fotofinish gaf uiteindelijk de doorslag: De Groot was een fractie van een seconde sneller aan de meet.
Voor De Groot betekende zijn zege het einde van een lastige periode, die zelfs in de vertrouwde omgeving van Team FrySk nog niet helemaal voorbij leek. “Ik had veel moeite aan het begin van het seizoen en het schaatsen ging niet echt lekker. Mijn eerste vijf kilometer was redelijk, maar niet super en de drie kilometer die ik een week later reed ging gewoon slecht. Sinds de start van het marathonseizoen voelde ik gelukkig dat het elke week wat beter werd, maar het is pas vanaf dinsdag dat ik weer lekker begon te schaatsen.”
Sprintmarathon tussendoortje in druk weekend voor Groenewoud
Marijke Groenewoud boekte bij de vrouwen alweer haar 31e marathonzege. De blonde Friezin gebruikte de wedstrijd van 40 rondjes als een mooie trainingsprikkel in een bomvol weekend waarin ze ook zondag nog op drie onderdelen (5000 meter, ploegenachtervolging en mass start) in actie moet komen. De dominantie van Royal A-ware dit seizoen zette ook in Heerenveen door: Kim Talsma werd derde, Sofia Schilder eindigde als vierde en behield het oranje.
Enig kritiekpuntje van Groenewoud was de ijskwaliteit, aangezien ze tussen het einde van de 500 meter van het World Cup kwalificatietoernooi en de start van de marathon geen baanverzorging hadden gepland. “Ze hadden alleen de buitenkant gedweild en niet de binnenkant, dus de switch tussen het goede ijs en het slechte ijs was best wel groot. Eigenlijk werd het er alleen maar minder van.”
De wedstrijd zelf verliep naar tevredenheid. De vrouwen reden ondanks de korte afstand nog een aanvallende wedstrijd, waarbij op diverse momenten nog een kopgroep weg leek te kunnen komen. Manon Gremmen, eerder op de dag al goed voor een persoonlijk record van bijna twaalf seconden op de 3000 meter, reed ook nog een aantrekkelijke finale door in haar eentje op avontuur te gaan. Het mocht echter niet baten en met een gesloten peloton gingen de vrouwen richting de eindsprint, waarin Groenewoud zoals zo vaak de beste bleek.
“Als we zelf de beuk erin zouden gooien, zou het misschien anders kunnen zijn, maar vandaag hebben we vooral gereden op wat de coaches van buitenaf zeiden. Morgen moeten we namelijk ook weer aan de bak. De benen zijn gelukkig nog goed en het was vandaag ook maar 40 rondjes. Dan valt het allemaal nog wel mee, ook al wordt het natuurlijk nog een drukke dag morgen.”
