Na zestig rondjes koers op het voor haar vertrouwde Kennemer ijs troefde de Sassenheimse de klassementsleider Sam van der Monde en Bianca van der Meer af in de massasprint. Het betekende een voorlopig hoogtepunt in een traject dat al bijna twee jaar duurt en in januari weer zo goed als van vooraf aan kon beginnen toen ze opnieuw onder het mes ging om alle pinnen en schroeven uit haar been te verwijderen.
Toch zag ze haar overwinning van zaterdag niet als een kroon op haar comeback. “Ik ben vooral gewoon heel blij dat ik weer lekker kan schaatsen”, trapte ze het gesprekje naderhand af. Het is immers pas van de laatste twee maanden dat Koot weer volledig mee trainde met haar ploeg.
“In de zomer had ik nog zoveel pijn dat ik echt niet wist hoe de winter ging lopen. Pas toen we eind augustus met de ploeg op zomerijs gingen schaatsen werd het elke keer een beetje beter. Het was een heel geleidelijk proces totdat ik wist dat ik gewoon weer wilde proberen om de marathons te rijden.”
“Ik wil ook zeker niet zeggen dat ik er volledig weer ben", vervolgde ze. "Pijnvrij schaatsen kan ik namelijk nog niet, al ben ik natuurlijk wel heel blij met hoe het nu gaat.” Voor de openingswedstrijd in Amsterdam was ze dan ook best zenuwachtig. “Normaal gesproken rij ik skeelerwedstrijden in de zomer en weet je wel een beetje waar je staat ten opzichte van de concurrentie. In eerste instantie zei de fysio ook dat ik het misschien bij dertig rondjes moest laten, maar daar ben ik niet zo goed in. Als je in het peloton zit, moet je gewoon strijden tot het eind. Dat probeerde ik dus ook.”
In Amsterdam hield ze zich daarom zeker niet in en bracht dat haar uiteindelijk tot een tweede plaats. Gelijk een uitslag die boven alle verwachtingen uitsteeg. Die volgde ze op met uitstekend teamwork op het hoogste niveau in de voorbije marathons in Heerenveen. Dat betekende alleen niet dat ze nu voor vast het vrij gebleven plekje in de topdivisie zal opeisen. “Nee, ik kan beter gewoon rustig beginnen”, stelde ze na haar zege in Haarlem en dus zal ze het voorlopig bij de wedstrijden in de beloftecategorie houden.
Voor Femke Mossinkoff, Veerle van Koppen en Vera van Ditshuizen is het dus nog even wachten op versterking en Koot zal nog iets langer toekijken hoe haar teamgenoten het ervan afbrengen. Het is een rol die ze inmiddels wel gewend is. “De afgelopen tijd was ik meer supporter in mijn eigen team in plaats van dat ik er onderdeel van was. Op het gegeven moment ga je ook heel erg in die rol zitten. Toen ik weer kon trainen wilde ik bijvoorbeeld extra kopwerk doen, terwijl die meiden al lang blij waren dat ik er überhaupt weer achteraan kon rijden.”
Over die gedeelde blijdschap en de mentale support die ze tijdens haar revalidatie heeft ervaren was ze lovend. “De meiden waren heel erg behulpzaam en hebben me overal bij betrokken. Dat was heel fijn, ook al was het natuurlijk gewoon lastig als je alleen maar langs de kant staat.”
Aan het lange wachten is inmiddels gelukkig een eind gekomen. Koot kijkt weer vooruit, al is ze er nog niet helemaal. Geduld heeft ze intussen voor tien. “Het allerbelangrijkste is dat ik weer lekker kan trainen, maar ik weet intussen dat ik de sport ook nog steeds leuk vind om naar te kijken als ik zelf niet mee kan doen.”
