“Niemand geloofde dat dit scenario zou uitkomen,” vertelt Sofia Thorup vanuit Calgary, waar zij en haar man inmiddels weer zijn teruggekeerd naar het dagelijkse ritme van trainen en leven. Want na haar shorttrackjaren voor Rusland, komt Sofia inmiddels als langebaanschaatser uit voor Denemarken. “Jaren geleden maakten Viktor en ik er grappen over. Stel dat Jorrit Bergsma op een olympische mass start ontsnapt en Viktor mee kan springen, dan heeft hij kans op een medaille.” Precies dat gebeurde.
Voor Sofia was het gezien haar achtergrond al geruime tijd duidelijk dat zij niet als atleet aan de Spelen van Milaan-Cortina zou deelnemen. Toch wilde ze graag betrokken zijn bij Viktors olympisch avontuur. Via de Deense bond probeerde ze een accreditatie te krijgen als coach, maar die aanvraag werd in eerste instantie afgewezen. Pas vlak voor de Spelen kwam alsnog toestemming.
Haar rol werd nog belangrijker toen coach Bart Schouten door een verkeersongeluk afwezig was tijdens de mass start. Sofia stond onverwacht in het coachingsvak om haar man aanwijzingen te geven. Het maakte het winnen van de eerste Deense individuele olympische wintermedaille ooit extra bijzonder. “We huilden massaal. Viktor, ikzelf, zijn ouders. We konden het niet geloven.”
Toch moest Sofia kort daarna direct schakelen naar haar eigen sportieve doelen. Terwijl de festiviteiten rondom het eremetaal in volle gang waren, werkte Sofia haar krachttraining af. Ze had zich nog voor te bereiden op de WK afstanden. “Mijn training overslaan was geen optie. Ik wilde zelf ook nog presteren en er was voldoende tijd tussen de huldigingen door.”
Door de historische medaille groeide Viktor van een relatief onbekende schaatser uit tot een nationale sportheld, iets waarvan Sofia volop meegenoot. Toch draaide haar leven na de Spelen niet alleen om schaatsen en het delen in de feestvreugde rond de successen van haar man. Ondanks alle geopolitieke spanningen blijft haar familie in Rusland een centrale plaats innemen in haar leven.
Na afloop van het seizoen kwam haar familie voor het eerst naar Noord-Amerika. Samen maakten ze een rondreis door Canada, een bezoek dat voor Sofia veel betekende. Ze probeert haar familie minstens twee keer per jaar te zien en reist binnenkort opnieuw naar Rusland. “Misschien is het niet het veiligst om te doen, maar ik wil weten dat het goed met hen gaat.” Ze spreekt ook zonder terughoudendheid over haar afkomst. “Ik ben nog steeds Russisch staatsburger. Ik schaam me er niet voor dat ik naar Rusland afreis om mijn familie te bezoeken. Daar is niets verkeerds aan.”
Hoewel een toekomstperspectief in haar geliefde shorttrack in Denemarken ontbreekt, kijkt Sofia vooral positief vooruit. De voormalig shorttracker rijdt pas vier jaar langebaan en heeft het gevoel dat haar ontwikkeling nog lang niet stagneert. In Calgary vond ze onder leiding van coach Bart Schouten weer structuur en plezier in de sport. Dat stond in schril contrast met een jaar eerder, toen zij en Viktor zonder team zaten. “We waren een beetje verloren. We hebben er alles aan gedaan om ons bij Barts ploeg aan te sluiten.”
Inmiddels is het team uitgegroeid tot een hechte internationale trainingsgroep. Dat teamgevoel is volgens Sofia een belangrijke reden waarom ze weer met plezier op het ijs staat. “Een goede omgeving maakt enorm verschil. Ik heb het gevoel dat ik nog veel potentie heb.” Ze blijft leren over de sport en het rijden van races, al blijft het financieel puzzelen. De inkomsten komen vooral uit Viktors sponsoren en nevenprojecten, maar het team zoekt nog een eigen sponsor.
Voor iemand die de afgelopen jaren laveerde tussen topsport, geopolitieke spanningen, verhuizingen naar een ander land en de onverwachte olympische doorbraak van haar man, lijkt een nuchtere ambitie misschien wel haar grootste kracht. “Ik geniet van de rust, routine en het normale leven van hard trainen met ploeggenoten in Calgary. Een sportcarrière duurt niet eeuwig. Dat motiveert me. Ik wil eruit halen wat erin zit en nog mooie dingen bereiken in het schaatsen.”
