Het is een mooie ontboezeming van de altijd spraakzame mannelijke helft van het koppel dat ‘op het nippertje’ werd aangewezen voor Milaan. Net vijf minuten van het ijs - de olympische kunstrijders trainen in een tent als ze niet terecht kunnen in de Milano Ice Skate Arena - heeft Tsiba alweer lucht genoeg om een verhaal te vertellen dat klinkt als een klok. Na een seizoen waarin veel is misgelopen, nare dingen zijn gebeurd en de resultaten achterbleven bij de verwachtingen, viel dat ene schitterende sterretje aan een donker geworden hemel in hun schoot. Olympische kwalificatie! Leuk hoor, en zo gehoopt, maar hoe zou er nog een beetje lijn in de aanloop te brengen zijn? Met name de 28-jarige Tsiba kon best een hulplijn gebruiken om de chaos in zijn hoofd op orde te brengen.
Ervaringsdeskundige Ireen Wüst sprong in de bres. De Brabantse met een duizelingwekkende medailleverzameling van vijf Olympische Spelen (dertien plakken, waarvan zes gouden) luisterde naar Tsiba’s gedachten, de ideeën van zijn coaches en het verlangen naar wat rust in de rush richting Milaan. Zo rolde er een programma uit dat het duo verder zou kunnen helpen. Sfeer proeven, wennen aan de wedstrijdomgeving, genieten van het bijzondere karakter en dan terug in een trainingscocon om de puntjes op de i te zetten.
“Dat is nu precies wat we doen", vertelt Tsiba, hier en daar aangevuld door de vijf jaar jongere Danilova. “We vertrekken zo meteen weer uit het olympisch dorp voor een kort laatste trainingskamp in Bellinzona waar we eerder hebben verbleven. We weten nu hoe de ijsvloer is waar we ons toernooi op rijden, maar omdat we dagelijks slechts een half uur terecht kunnen om te oefenen – en dat is echt te weinig – keren we terug naar Zwitserland, op anderhalf uur rijden van hier. Daar trainen we nog vier dagen volgens ons normale schema en als het goed is zijn we dan klaar voor de küren.”
Nog eens aangehaald: met dank aan Ireen, de zogenoemde life style-coach van NOC*NSF die sporters bijstaat op mentaal vlak. “Ze is geen echte mental coach, maar op basis van haar ervaringen helpt ze mij. Mij vooral”, benadrukt Tsiba, terwijl Daria probeert duidelijk te maken dat zij minder gebruik hoeft te maken van dat traject. “Ik ben in contact geraakt met Ireen na het WK in Montréal (2024). Ik kan altijd bij haar terecht. Het is top iemand te hebben die alles heeft beleefd en die tegelijkertijd met twee voeten op de grond is blijven staan. Ze voelt zich niets meer dan een ander en dat werkt zo fijn. Ireen snapt het gevoel van een topsporter, hoe die zich de ene keer goed voelt en een moment erna met nervositeit heeft te kampen. Als zij dan zegt: ‘Oh, niets raars’, dan word je al gerustgesteld. Ik heb er veel baat bij.”
Dat de Milanese sportbubbel weer voor even wordt verlaten, is vooral ingegeven door de trainers. “Die hebben dertig procent van alle paren-deelnemers onder hun hoede. Al die rijders gaan naar Bellinzona, het is net een familie die samen optrekt. We kennen elkaar, zien de meesten veel op training, dat maakt het vertrouwd en chill”, aldus Tsiba. Dit alles draagt er aan bij dat de twee op 15 februari hopelijk de beste korte kür van hun carrière laten zien, ondanks een winter vol kwellingen.
“Ik denk dat we op de Spelen kunnen doen wat we oorspronkelijk wilden. Door allerlei redenen heeft steeds veel tegengezeten. Dachten wij een zes te gooien met de dobbelsteen, dan rolde die voortdurend op de één. Maar langzamerhand is het idee ontstaan dat de goede dingen onze kant opkomen. Dat voelen we op het ijs, aan de elementen, aan de uitvoering van onze programma’s. De trainingen gaan niet goed, maar zijn top. De vorm die we verleden jaar in Boston hadden op het WK is in aantocht. Wat het betekent voor ons optreden laat zich lastig voorspellen, hè: het ijs blijft glad. Wat er ook zal gebeuren, we blijven lachen. Al kan ik niet ontkennen dat ik in mijn dromen soms ook de perfecte voorstelling zie langskomen…”
