Op de gemengde aflossing was de hoofdrol weggelegd voor Velzeboer. Het goudhaantje van het Nederlandse vrouwenshorttrack had de verantwoordelijkheid van de start overgenomen van de niet fitte Selma Poutsma. De pijlsnelle specialist staat normaal gesproken garant voor een sterke uitgangspositie, maar kwam zondag met lichte verhoging uit bed en besloot uit voorzorg niet meer in actie te komen. Velzeboer nam de start over, Zoë Deltrap was het vierde teamlid voor de finale.
Velzeboer tekende ook gelijk voor de belangrijkste momenten onderweg door twee inhaalacties te maken op weg naar de gouden plak. Boer, Van ’t Wout en Deltrap reden solide beurten en hielden de leidende positie vervolgens vast.
Nog geen vergiffenis
Boer en Van ’t Wout kwamen elkaar vervolgens gelijk weer tegen in de kwartfinale van de dubbele afstand. Van vergiffenis was na het incident van de dag ervoor nog geen sprake, maar de manier waarop Van ’t Wout de kop nam en het tempo opvoerde om het Italiaanse blok achter hen te houden was ongetwijfeld een kleine goedmaker. De twee oranjehemden gingen soeverein aan de leiding en behaalden zonder problemen de halve finale.
Daar konden ze dat trucje niet herhalen. Van ’t Wout leidde opnieuw van start tot finish, maar Boer kon vanaf plek vier geen actie meer maken om het tot de finale te schoppen. In de B-finale reed hij vervolgens wel een ijzersterke race waarin hij meerdere aanvallen van Laoun en Miyata af wist te slaan. De overwinning was daarmee goed voor de zesde plaats in de einduitslag.
Waar Van ’t Wout zaterdag uit schaamte niet kon juichen om zijn gouden plak op de 1500 meter, was dat zondag na de 1000 meter anders. Onderweg verslikte de olympisch kampioen zich heel even in Mathieu Pelletier, maar na een uitmuntende inhaalactie op de Canadees kon hij op typerende wijze versnellen richting de finish. “Het was een zware wedstrijd, tactisch, maar het kwam goed aan het eind. Tijdens dit soort races voelt het soms net alsof het een videogame is. Dat gevoel is fantastisch.”
Het individuele succes kreeg geen vervolg op de aflossing. De opstelling met naast Van ’t Wout en Boer ook Niels Kingma en Kay Huisman leek na een valpartij van de Chinezen op weg naar een zekere medaille, totdat een misser van Kingma fatale gevolgen had. De herintreder bij de nationale selectie kwam ten val, waarna de ploeg de geleden schade niet meer kon herstellen.
Velzeboer verschalkt Canadezen
Bij de vrouwen was er meer succes voor Velzeboer. In de finale van de 500 meter moest zij opboksen tegen maar liefst drie Canadezen. Vanaf startpositie één moest ze in eerste instantie haar meerdere erkennen in Danae Blais, die sneller weg was en de leiding pakte. Ook Florence Brunelle ging nog kortstondig voorbij aan de Nederlandse, maar die raakte niet in paniek.
“Eigenlijk was het wel leuk”, sprak ze in het interview na de race. “Het was wel even spannend met de positiewisselingen, maar ik kon daarna goed op snelheid komen.” Dat bleek ook. Velzeboer bereikte al gauw haar topsnelheid en kon beide Canadezen nog passeren voor alweer haar zestiende World Tour-zege op haar favoriete onderdeel. “Mooi om op deze manier te winnen!”
De enige afstand waarop de medaillemachine haperde was de 1500 meter bij de vrouwen, waar ze sowieso al niet tot de favorieten behoorden. Door toevoegingen van Deltrap en Diede van Oorschot was het met negen vrouwen erg druk op het ijs. Te druk. De drie Nederlandse vrouwen kwamen elkaar in het gedrang tegen en schakelden elkaar uit. Zowel Van Oorschot als Deltrap werden tot de jury bestraft, maar lang bleven de tranen gelukkig niet hangen. Een knuffel in de catacomben maakte alweer veel goed.
