“Ik voelde me weer een junior”, zo omschrijft Béatrice Lamarche het gelukzalige gevoel dat ze overhield aan het eerste World Cup-weekend van afgelopen winter. Ze verpulverde in Salt Lake City haar eigen persoonlijke records én kwam akelig dicht in de buurt van de nationale records op de twee kortste afstanden, iets wat weinig Canadese vrouwen voorheen is gelukt.
Met 37,30 was ze nog geen tiende verwijderd van de toptijd van Catriona Le May. In december van 2001, inmiddels bijna 25 jaar geleden, klokte ze met 37,22 een wereldrecord, dat zes jaar stand zou houden. Sindsdien lukte het geen Canadese om sneller te rijden.
Ook op de 1000 meter zat Lamarche dicht bij het nationale record. In 2012 was Christine Nesbitt de eerste vrouw die de 1000 meter binnen een minuut en dertien seconden aflegde. Haar 1.12,68 bleef afgelopen november nipt staan, want Lamarche stopte de klok op 1.12,77. Daarmee was ze de tweede Canadese ooit onder de 1.13.
Lamarche steeg dat eerste World Cup-weekend van het seizoen boven zichzelf uit. Op de 500 meter was ze ruim zestienden sneller dan ze ooit geweest was, op de 1000 meter haalde ze meer dan anderhalve seconde van haar pr. Bovendien pakte ze op die laatste afstand ook haar eerste wereldbekermedaille met brons achter Jutta Leerdam en Femke Kok. Als kers op de taart verbeterde ze zichzelf ook op de 1500 meter, een afstand die minder haar prioriteit heeft.
“Ik heb zo van dat weekend genoten”, haalt de 27-jarige Lamarche terug. “Het was de eerste keer dat ik als senior tussen de wereldtop stond. Na die records legde ik mezelf wel veel druk op voor de rest van het seizoen. Ik ben blij dat ik die klasseringen bij de eerste vijf à zes rijders de rest van het seizoen heb kunnen doortrekken. Al die resultaten gaven mij het zelfvertrouwen dat ik nodig had.”
Nu ze de nationale records en de sprinttop binnen handbereik heeft, mag Lamarche de nieuwe sprinthoop van Canada genoemd worden. Na 2012 lukte het geen Canadese vrouw meer om het WK-podium te beklimmen op de sprintafstanden. Lamarche kan daar verandering in brengen, mocht ze eind februari in Beijing een medaille pakken. Omdat Miho Takagi en Brittany Bowe met schaatspensioen zijn en de toekomst van Jutta Leerdam nog ongewis is (de nummers 1, 3 en 4 van de olympische 1000 meter), ligt het veld volledig open.
Dan te bedenken dat Lamarche eerst een andere afslag nam in haar carrière. “Als junior boekte ik veel successen (vijf WK-medailles, waaronder goud op de mass start, red.). Vervolgens dacht iedereen – inclusief ikzelf – dat ik gelijk zou doorstromen naar de top bij de senioren. Dat liep echter anders en na het missen van de Spelen in Beijing hebben we de verkeerde keuze gemaakt om me te specialiseren op de lange afstanden. Het was geen goede match.”
Stoppen schoot door haar hoofd, maar het gevoel dat ze haar volledige potentieel nog niet had bereikt, was voor haar de brandstof om door te gaan. “De resultaten van afgelopen jaar bevestigden dat het stemmetje in mijn hoofd gelijk had.” Naast het eerder genoemde topweekend was er een vijfde plek in Milaan op de 1000 meter. Diezelfde klassering behaalde ze op het WK Sprint. “Voor komende seizoenen hoop ik structureel medailles op de World Cups te halen en hopelijk ook op het WK. Maar ik ben al zo blij met wat ik bereikt heb. Alles wat er bovenop komt voelt voor mij nu als een bonus.”
Ondertussen investeert Lamarche veel tijd in een andere passie: haar studie geneeskunde. “Als kind was ik al geïnteresseerd in het menselijk lichaam. Ik keek elke tv-serie die over ziekenhuizen ging en wist zeker dat ik dokter wilde worden.” Met hulp van haar coach probeert ze komend jaar zoveel mogelijk colleges te combineren met het schaatsen. “Ik ben blij dat ik nu kan werken aan de droom die ik als klein meisje al had.”
Wanneer maakt ze volledig de overstap naar de medische wereld? “Vorige zomer dacht ik erover om na de Spelen te stoppen met schaatsen. Maar het seizoen is zoveel beter gegaan dan ik verwacht had. Daarom was de keuze om door te gaan makkelijk. Ik ga minimaal een jaar door, misschien meer. Mijn hele carrière heb ik gewacht op zo’n geweldig seizoen en ik hoop die lijn nu door te trekken. Ik ben gemotiveerd om mezelf verder te verbeteren en nationale records te schaatsen.”
Met dank aan Nol Terwindt
