Hoewel, verrassing? Niet voor Hanne Desmet, de wereldkampioen van 2025 op de 1000 meter en met voorsprong de meest getalenteerde atleet van België in deze tak. “Ik zei maandag tegen de rest van ons team: leg voor morgen je mooie outfitjes ook maar klaar voor het podium. Zie wat ons gebeurt: we eindigen er ook, met een bronzen medaille. Realistisch gesproken wist ik dat we de mixed team relay niet zouden winnen. Top-3 was haalbaar. Nu we zo ver zijn gekomen, vind ik ook dat het dik verdiend is”, oordeelde Desmet. “Dit is een familiemedaille, de beloning voor een lange reis die we hebben gemaakt.”
‘We’ noemend was een verwijzing naar de twee jaar jongere broer Stijn (27), met wie Hanne al jarenlang als een soort zigeuner de planeet over trekt, steeds zoekend naar een omgeving om goed te kunnen trainen en zo te verbeteren. Gaandeweg sloten zich meer avonturiers aan bij de twee, onder wie de ex-Friezin Tineke den Dulk. Die zienswijze betaalde zich de jongste jaren uit in aansprekende prijzen; sinds er dit seizoen vooral meer lijn komt in de Vlaamse organisatie op schaatsgebied (mede dankzij technisch directeur Hessel Evertse) worden er nog nadrukkelijker stappen vooruit gezet.
De droom van de schaatsende Belgen (langebaan, shorttrack en kunstschaatsen) is een eigen, voor alle disciplines geschikte ijsbaan op eigen bodem. Voor de shorttrackers die de voorbije jaren onderdak hadden bij de Nederlandse selectie, daarna kortstondig in Amerika (Salt Lake City), vervolgens wat langer in Montréal en intussen een jaar tussen de Hongaren bivakkeren in Boedapest, zou dat thuiskomen een groots geschenk zijn. Zover is het echter nog (lang) niet, dus pionieren de rijders ambitieus verder onder leiding van de Amerikaanse vriend en coach van Hanne, Joey Mantia, zelf ooit een begenadigd artiest op de kleine baantjes.
In Milaan vielen dinsdag ‘de puzzelstukjes in elkaar’, zo stelde Desmet, die in het gezelschap van Stijn, Ward Petré en Den Dulk met enig fortuin de kwartfinale en de halve finale overleefde. In de eerste schifting mocht België door op grond van de beste tijd als nummer drie in de uitslag. Dat het kwartet erna wild van vreugde ook nog eens een plek voor de finale wist op te eisen, had het te danken aan ongelooflijk toeval. Liggend in vierde en totaal kansloze positie zagen de zuiderburen hoe de Amerikaanse wereldtopper Corinne Stoddard knetterhard onderuit knalde (de derde keer op de dag dat het haar overkwam!). Achterover met haar rug schurend over de baan nam ze ongewild een andere grootheid, Choi Minjeong van Korea, mee in haar crash. De VS en de Aziaten werden zo uitgeschakeld: België kon er fluitend langs schaatsen en op eenvoudige wijze de tweede stek consolideren.
“Tja”, ging een lachende Desmet verder met haar verhaal, “in de finale ligt het tempo meestal minder, wat ons in de kaart zou spelen. We konden eenvoudiger bij blijven en werd het wachten op een foutje van de andere teams (Canada, Italië en China, red.) waar we wellicht van konden profiteren. Dat kwam er, bij een van de Chinezen. Het is onwerkelijk wat we vandaag hier voor elkaar hebben gekregen. Ik zag verschillende emoties: van blijdschap tot het niet kunnen bevatten. Dit is zo’n prachtige beloning voor onze investeringen van al die jaren dat we reisden, onze energie gebruikten om te trainen en ga zo maar door. Ik beschouw deze medaille echt als een eindstreep.”
Wat overigens niet betekende dat het wereldje ook van haar af is. Integendeel, de honger naar individueel succes zal groeien.
