Nee, mooier dan het goud in Sochi is de derde plek niet voor de veertigjarige Bergsma. Maar waar in 2014 een zweem van negativiteit om de Fries heen leek te hangen – hij had het goud waar Sven Kramer ‘recht op had’ en werd gepasseerd voor de ploegenachtervolging – was de dertiende dag van februari in 2026 een opeenstapeling van mooie momenten.
Eerst was er de strijd met thuisrijder Davide Ghiotto. Bergsma was blij dat de loting gewijzigd was na een late afmelding en hij mocht battelen met de wereldrecordhouder. Hij beet zich vast in de Italiaan en kon tot zijn eigen verrassing aan het eind van de race erop en erover (12.40,48). Het was twee ritten ‘billenknijpen’, maar na een klein uurtje mocht hij zich melden op bekend terrein: het podium van de olympische tien kilometer. Hij werd vergezeld door Metodej Jilek (12.33,43) en Vladimir Semirunniy (12.39,08), die met hun 19 en 23 jaar qua leeftijd dichter in de buurt zaten van Bergsma’s zevenjarige zoon dan van de veertigjarige Fries zelf. “Ontzettend bijzonder om tegen zo’n generatie te mogen rijden. Ze zijn aardige gasten, voor wie ik veel respect heb. Mooi dat zij het niveau zo omhoog brengen.”
Maar voor Bergsma speelden de meest bijzondere momenten zich misschien wel af op de tribune. Zoon Brent en dochter Barbara zagen vanaf de schouders van Bergsma’s neven hoe hun heit (vader in het Fries) een ereronde mocht schaatsen. Brent heeft weleens kritisch tegen zijn vader gezegd dat er weinig te vieren viel, maar na de World Cup-zeges op de mass start deze winter én de bronzen medaille in Milaan moet hij zijn mening bijstellen. Hij maakt deze winter, tussen zijn eigen schaatstrainingen door, bewust mee hoe zijn vader zich als veertiger nog altijd kan meten met de allerbesten ter wereld. “Het doet veel om je kinderen zo blij te zien”, vertelt Bergsma terwijl hij een brok in zijn keel voelt.
Want zo vanzelfsprekend was het niet dat op vrijdagmiddag de handen van al die Nederlandse fans de lucht in mochten. Voor Bergsma’s laatste internationale individuele medaille moeten we terug naar maart 2023, toen 12.55 nog voldoende was om in Thialf een zilveren WK-medaille te halen. Ook deze winter waren de resultaten in de World Cups nog weinig hoopgevend. “Onze ploeg heeft er alles aan gedaan om niet eerder in vorm te raken dan voor deze wedstrijd”, kan Bergsma inmiddels lachend concluderen. “Dit seizoen hebben we door laat te reizen naar wedstrijden de vorm constant uitgesteld. Dat was niet altijd makkelijk, maar ik heb altijd het geloof gehouden.”
Daarin werd hij gesteund door zijn eigen Matties. Het begon ooit als een ludieke actie van de vriendengroep van Bergsma’s broer, inmiddels zijn de haarmatjes een collectors item in Milaan. Iedereen wilde na het brons de rood-wit-blauwe band met haarmat dragen; van de fans op de tribune tot de commentatoren van de NOS en zelfs de vierkoppige staf van Albert Heijn Zaanlander.
“Er was veel ontlading bij mij, maar ook bij Arjan (Samplonius), Jillert (Anema), Erik (Wink) en Daan (Breeuwsma). We hebben hier zo ontzettend hard voor gewerkt. Twee jaar geleden ben ik teruggekomen bij de ploeg en heb ik het vertrouwen gekregen dat ik hier weer zou kunnen staan. Ik ben heel dankbaar dat ik die kans heb gekregen en we dit samen hebben bereikt.”
Het feestje kan nog mooier worden, want Bergsma kan nog in actie komen op de ploegenachtervolging en de mass start. Maar eerst genieten. Met de Matties en de kinderen.
