Zo kreeg de wedstrijd in Enschede een uiterst curieus slot, met de tien mannen uit de aanvankelijke kopgroep als de grote verliezers. Zij waren ook de rijders die met enig misbaar het ijs verlieten, teleurgesteld dat hun vlucht door domme pech niet het rendement opleverde dat ze hadden verwacht. Want de tien leken op weg naar een ronde voorsprong, maar hadden zeker onderling kunnen strijden om de winst.
Dat gebeurde nu dus niet, omdat Christiaan Hoekstra in de bocht na de finish tegen het ijs ging. De klassementsleider gleed nog even door, waarbij er niet veel aan de hand leek. Dat veranderde toen Hoekstra zelf vaststelde dat er toch schade was ontstaan. Met de rechterarm uit de kom krabbelde hij op. De ernst van de kwetsuur leidde tot de neutralisatie.
De teller ging weer terug naar tien ronden, het hele peloton stond weer op de startstreep. De korte galop van vierduizend meter eindigde in een zege voor Rik Qualm, die in de laatste ronde wegreed uit de groep. Kort achter hem won Bart Hoolwerf de sprint van het peloton voor Ruud Slagter.
De winst van Qualm verzachtte voor de ploeg van Groenehartsport.nl het leed van het uitvallen van Hoekstra nog enigszins. Maar voor de jonge schaatser uit Wassenaar was zijn eerste zege natuurlijk een mijlpaal. ’’Absoluut. Voor het seizoen was winnen wel een doel, maar na een goede zomer werd ik ziek en moest ik zelfs aan de antibiotica. Daarmee was alles weer weg en hoopte ik eigenlijk alleen maar dat ik weer op niveau zou komen. Dat ik dan toch kan winnen, is natuurlijk geweldig.’’
Een etmaal eerder liep Rik Qualm nog balend rond in Breda, volkomen klaar met zijn eigen wisselvalligheid. ’’De ene keer is het alles en de andere keer is het niks. Vorige week reed ik nog podium en nu kon ik de race niet eens volbrengen. Ik snap er niets van, heb geen idee waar het aan ligt. Maar frusterend is het wel. En dan ben ik hier ineens weer goed genoeg om te winnen.’’
Qualm had niet echt een plan toen hij en zijn collega’s opnieuw naar de start moesten voor de laatste tien ronden. Heel even dacht hij twee ronden voor het einde een alles-of-nietspoging te wagen. ’’Maar daar ging het nog te hard voor.’’
Even later was dat anders. ’’Bij het ingaan van de laatste ronde viel het even stil. Dat was het moment om er vandoor te gaan. Ik heb vol gas gegeven en heb ook niet meer omgekeken. Dat ik met flinke voorsprong uit de laatste bocht kwam, kreeg ik ook niet mee. Ik probeerde voor de streep nog wel even om te kijken, maar zag niet veel.’’
Na twee keer podium in Haarlem en Den Haag maakte Qualm zo de cirkel rond. ’’Tja, derde, tweede, eerste is natuurlijk een mooi rijtje. In mijn tweede seizoen bij de Beloften had ik daarvoor getekend.’’