Twee jaar geleden dacht ze die medaille bij de Europese kampioenschappen in Dresden al in handen te hebben. Van Kerkhof gleed als tweede over de streep, maar kreeg een onterechte penalty aan haar broek. Zaterdag greep ze nog naast een finaleplaats door een misser. En zo was ze er al vaker dichtbij. “Ik dacht nog: het mag ook wel eens een keer op zijn plek vallen. En dat deed het vandaag.”Het brons van zondag voelde daarom vooral als een opluchting.
Misschien had er zelfs wel meer in gezeten. Maar Van Kerkhof durfde het niet aan. “Ik had snelheid over, maar ik wilde het niet weer verpesten voor mezelf”, aldus de voormalig nationaal kampioene, die haar bijnaam pitbull daarmee geen eer aan deed. “Nu heb ik ‘m maar. De eerste is binnen, dan kan je de volgende keer meer risico nemen.”
De winst van de 500 meter zat voor Van Kerkhof echter niet alleen in het eremetaal. Waar ze het andere jaren vooral van het vastbijten moest hebben, blijkt ze nu een stuk sterker te zijn. “Ik kon altijd goed volgen en dan reed ik zo een halve finale in. Maar vandaag kon ik het ook van kop af aan. Ik ben niet meer afhankelijk van de loting.”
Na het succes op de sprint voegde Van Kerkhof er een zilveren plak op de aflossing aan toe. Nederland was het enige team dat wereldkampioen Zuid-Korea in haar wereldrecordrace kon volgen. Ondanks dat oranje de laatste jaren nauwelijks op het podium stond, kwam dat voor Van Kerkhof, die in alle drie de ritten met de aflossingsploeg een Nederlands record schaatste, niet onverwachts. “Als je ziet hoe goed we hier allemaal individueel schaatsen, bovendien reden we in de training al heel hard.”
Jarenlang waren het vooral de Koreanen, Chinezen en Canadezen die onderling de aflossingsmedailles verdeelden. Van Kerkhof: “Wij weten al langer dat we het kunnen, maar we konden die teams nooit bang maken. Nu wel.”