Als Miho Takagi op dinsdagmiddag in het zonnetje zit naast schaatstempel Thialf, komt het grote woord er al vrij snel uit: op 31-jarige leeftijd zet ze een punt achter haar schaatscarrière. Na twee olympische en negen wereldtitels houdt ze het voor gezien. Dat naderende afscheid is voor haar de reden geweest om dit weekend deel te nemen aan de grote vierkamp. “Als schaatser is er niks mooier dan een WK Allround schaatsen in Thialf, zeker voor mijn generatie. Het is voor mij een droom om zo mijn carrière af te sluiten.”
De beslissing om te stoppen nam Takagi al ver voor de Olympische Spelen van Milaan. Ze bracht het nieuws nog niet naar buiten, want ze wilde zich eerst optimaal kunnen voorbereiden op haar olympische missie (zie kader). Nu haar laatste toernooi nadert, wil ze nog een keer mooie duels uitvechten met haar concurrenten en genieten van de bijzondere ambiance in Thialf.
“Ik ben er verdrietig onder. Bijna zestien jaar van mijn leven heb ik gewijd aan het schaatsen. Ik weet niet wie ik ben zonder de sport.” De komende tijd gebruikt Takagi om bij die vraag stil te staan. Ze stapt uit haar schaatsbubbel om te kijken wat de wereld nog meer te bieden heeft. Misschien wil ze een studie volgen en mensen met haar topsportervaring helpen bij hun fysieke en mentale gezondheid.
Voordat gefilosofeerd kan worden over de toekomst, staat Miho Takagi nog een 500, 3000, 1500 en hopelijk 5000 meter te wachten komend weekend. “Ik wil nog een keer alles eruit halen. Dit WK leg ik mezelf niet te veel druk op, want dat helpt me niet. Ik moet gefocust blijven en tegelijkertijd van elk moment genieten. Al ben ik wel een beetje bang voor de vijf kilometer… Vier afstanden in twee dagen is veel. Eerst maar de vijf kilometer halen, vervolgens hoop ik op veel steun van het publiek.” Die ontving ze ook al in 2018, het jaar waarin ze wereldkampioen allround werd op de tijdelijke ijsbaan in het Olympisch Stadion van Amsterdam.
Dit weekend komt ook een eind aan de samenwerking van elf jaar met haar coach Johan de Wit. “Dat Johan in 2015 als bondscoach naar Japan kwam, was perfect voor mij. Ik was twintig jaar, een goede leeftijd om me nog verder te kunnen ontwikkelen. Vreemd om te bedenken dat onze samenwerking nu stopt.”
De afgelopen vier jaar werd hun band nog sterker, toen ze samen Team Gold opzetten. Het internationale collectief was in Milaan succesvol met onder meer de gouden medaille van Zhongyan Ning. “Voor mij was het een grote uitdaging om in 2022 de Japanse bond te verlaten. Destijds had ik niet door hoe moeilijk dat zou zijn, maar het is ook een geweldige herinnering geworden. Veel mensen hebben mij gesteund de afgelopen jaren, niet alleen Japanners. Ik ben zo dankbaar voor ieders hulp.”
Geen gedroomd einde
Alles stond de afgelopen jaren in het teken van één race: de 1500 meter in Milaan. Het was de enige prijs die Miho Takagi nog niet gewonnen had op de afstand die haar gevormd heeft en sterker gemaakt. Maar de 20ste februari vormde niet het gedroomde slot van haar olympisch avontuur. In de schaduw van Antoinette Rijpma-de Jong werd ze slechts zesde.
“De stortvloed aan emoties heb ik gelijk in een doosje gedaan en dat heb ik op slot gedaan. Het was te zwaar om ze te beleven. De vragen van de Japanse pers heb ik oppervlakkig beantwoord, mijn hart deed te veel pijn. Eenmaal alleen in mijn kamer ging het doosje open en voelde ik al het verdriet. Ik begon te piekeren: Wat had ik meer kunnen doen, wat had ik anders moeten doen? Had een andere focus mij een ander resultaat opgeleverd? Maar ik weet ook dat het tobben mij niet verder helpt, de uitslag verandert niet.” Waar Takagi in 2018 en 2022 het gevoel had dat ze niet agressief genoeg opende, kan ze zichzelf dat dit keer niet kwalijk nemen. “Mijn rit was niet goed genoeg voor goud.”
Als Takagi teruggaat naar Milaan met haar gedachten, verandert ook haar gezichtsuitdrukking. De pijn van twee weken geleden is nog niet verwerkt, daar zal ze de komende maanden voor nodig hebben. “Ik heb drie bronzen medailles gewonnen tijdens deze Spelen, op de 500 en 1000 meter en de ploegenachtervolging. Zeker op de 500 meter was het niet makkelijk om het podium te halen, want ik heb die afstand weinig gereden de laatste tijd. Maar het resultaat van de 1500 meter overstemt al die medailles.”
“Een van mijn vrienden, ook een oud-schaatser, snapt hoe diep mijn teleurstelling zit. Maar zij drukt mij ook op het hart niet te vergeten dat ik de eerste en enige vrouw ooit ben die onder de 1.50 heeft geschaatst. Het resultaat van de 1500 meter in Milaan is teleurstellend, maar het betekent niet dat ik alles kwijt ben wat ik ooit bereikt heb. Ik mag trots op mezelf zijn.”
