Regelmatig wordt gevraagd of ze tweelingzusjes zijn. Buitenstaanders kunnen hen niet uit elkaar houden. Ze hebben dezelfde lengte, hetzelfde postuur. En dan zijn ze ook nog eens onafscheidelijk. Ze leven samen, ze trainen samen en ze reizen samen om samen wedstrijden te kunnen schaatsen.
Zodra ze op het ijs stappen kan de echte schaatskenner hen van elkaar onderscheiden. Yara met haar vinnige slag en de felheid van een explosieve sprinter, Sanne met haar makkelijk ogende stijl, waarin iedere klap raak is. Samen schaatsen met je zus is anders, zo ervaart de oudste van de twee. "In het begin probeerde ik Yara te zien als teamgenoot en niet meer dan dat. Maar je merkt toch dat je zusjes bent. We kunnen altijd bij elkaar terecht. Het is speciaal."
Sanne was er vier jaar geleden bij de Olympische Spelen in Vancouver al bij. De destijds 22-jarige shorttrackster eindigde met de aflossingsploeg als vierde. Haar zusje kreeg niets mee van het kolkende stadion. "Ik had haar graag live willen zien schaatsen, maar ik reed in Nederland de nationale kampioenschappen. Zo’n kans kun je als sporter niet laten lopen", vertelt Yara. "Maar ze had stiekem een ingelijste foto in mijn tas gestopt, dus was ze toch bij me", haakt Sanne in.
Een jaar later voegde Yara zich bij de vrouwenploeg en volgden de grote successen. Inmiddels zijn ze drie Europese titels en een zilveren plak bij de wereldkampioenschappen verder en gloort Sotsji aan de horizon. Sanne, die door rugproblemen alleen in actie komt op de aflossing en de individuele afstanden links laat liggen, zorgt altijd dat ze tijdens de ritten van Yara langs de baan staat.
"Ik hoef niets te roepen of te zeggen. Ze rijdt die race zelf, maar als ze van het ijs afkomt dan ben ik er gewoon. Een blik is al genoeg." De 23-jarige shorttrackster kan het waarderen van haar oudere zus. "Als het slecht is gegaan is Sanne de eerste die ik wil zien", vertelt Yara. "Haar mening wil ik horen. Tegen iemand anders hou je je toch een beetje in."
Ook thuis gaan de gesprekken vaak over schaatsen. Dan worden de video’s van de dag erbij gehaald en analyseren de Zoetermeerse zusjes hun actiebeelden. "We zijn heel erg bezig met verbeteren. Hoe kan het technisch beter? En waar moet het tactisch anders. Bovendien kunnen we dingen aan elkaar vragen. Hoe je er mee omgaat als je je slecht voelt, of hoe de ander iets aanpakt", aldus Sanne.
De zusjes zijn meer dan elkaars beste vriendinnen. "We kunnen niet zonder elkaar. Yara is de eerste persoon naar wie ik toe ga. Ondanks dat we op elkaars lip zitten, ergeren we ons niet. Het gaat gewoon", legt Sanne uit. "Als er iets is, dan zeg ik het. Het komt altijd weer goed. We respecteren elkaar. Bij iemand anders ben ik eerder bang dat het verkeerd aankomt", benadrukt Yara.
Meningsverschillen komen wel eens voor. In de weken dat het trainingsprogramma afgeladen is met zware oefensessies, ontstaan er sneller kleine irritaties. Lang duurt het nooit. Elkaar ontlopen en negeren in de kleine flat in Heerenveen is een te grote opgave. "Na een tijdje is het moeilijk om niets te zeggen en wil je toch graag wat vertellen. Dan begint één van ons te praten en is het alweer goed." Lachend vervolgt Yara: "Uiteindelijk heb ik toch altijd gelijk en dat weet Sanne ook."