Op herhaling
Canada, en Montréal in het bijzonder, is een drukbezochte pleisterplaats in het shorttrackcircuit. Toeval of niet, ook vier jaar geleden na de bizarre corona-Winterspelen van Beijing werd de elite verwacht voor het WK in de Franstalige stad, zij het drie weken later dan gepland. De reden: de coronapandemie en de oorlog in Oekraïne dwongen de organisatie tot uitstel. In de aanloop ontstond extra turbulentie rondom TeamNL. Op Schaatsen.nl viel in de dagen voorafgaand te lezen: ‘Na de eerdere slechte berichten voor debutant Bram Steenaart (positief tijdens de trainingsstage in Calgary vorige week) en Selma Poutsma (eveneens positief in die week, maar inmiddels weer negatief en alsnog vanuit Nederland op de terugweg naar Canada), moet ook Suzanne Schulting het WK laten schieten wegens een positieve coronatest’.
Zonder shorttrackkoningin Schulting, toen op de Spelen goed voor twee keer goud, een zilveren en bronzen plak, viel de medailleoogst alleszins mee. Xandra Velzeboer veroverde haar eerste individuele wereldtitel (uiteraard op de 500 meter), en Yara van Kerkhof reed op dezelfde afstand naar brons. Ook op de 1000 meter had Velzeboer succes (brons), terwijl ze met de vrouwenploeg naar de derde plek schaatste op de relay. Bij de mannen vielen de puzzelstukjes pas op het slotonderdeel van de driedaagse op hun plek: zilver in de relay.
En nu, een maand na de olympische euforie?
Een WK na de Spelen: de langebaanschaatsers spraken op de net verreden vierdaagse in Thialf van ‘mosterd na de maaltijd’, en die gedachte dwaalt ongetwijfeld ook door de hoofden van de meeste deelnemers, die van Nederland voorop. De goldrush van Milaan was geweldig, maar zorgt er tegelijkertijd voor dat de hele wereld de ogen heeft gericht op de ploeg van bondscoach Niels Kerstholt. Alsof het een vanzelfsprekendheid is dat het aan de overkant van de oceaan wederom Oranje boven wordt. De vele huldigingen en feesten hebben hun sporen achtergelaten, dat kan niet anders. Daarbij: het moge duidelijk zijn dat Kerstholt en zijn atleten deze winter een doel hadden dat ver boven alle andere agendapunten was verheven: scoren op de Spelen. Ga er maar aan staan: nog een keer fysiek en vooral mentaal opladen voor iets dat qua evenement heel belangrijk is binnen de sport, maar momenteel niet zo wordt ervaren door de acteurs die naar vakantie snakken...
De uittredende kampioenen van 2025 zijn: Xandra Velzeboer en Steven Dubois (Can) op de 500 meter, Hanne Desmet (Bel) en Dubois op de 1000 meter, Minjeong Choi (ZKor) en William Dandjinou (Can) op de 1500 meter. De vrouwen van Canada werden in Beijing wereldkampioen op de relay, de mannen waren de beste op de relay en het gemengde team van Canada trok ook aan het langste eind op de mixed relay.
Wie doen er mee namens TeamNL?
De selectie van bondscoach Niels Kerstholt herbergt de bekende namen. De broers Jens en Melle van ’t Wout zijn erbij, Teun Boer en Friso Emons (de enige die in 2022 deel uitmaakte van de zilveren relayploeg in Beijing) treden aan, en Kay Huisman verdiende met zijn arbeidsethos in de eenzame trainingsuren in Thialf tijdens de Spelen een stek in de formatie. Omdat de jeugd de toekomst heeft, haalde Kerstholt hem erbij in plaats van de gestopte Itzhak de Laat.
Het vrouwenvijftal wordt aangevoerd door Xandra Velzeboer, met in haar spoor zus Michelle, Selma Poutsma, Zoë Deltrap en (in plaats van Suzanne Schulting die op het WK Sprint knap naar zilver schaatste) Diede van Oorschot die opnieuw aan boord is gekomen. Door de mindere resultaten uit het verleden heeft het team voor de vrouwen op de 1000 en 1500 meter slechts twee startplaatsen. Die gaan naar de zussen Velzeboer, wat betekent dat Deltrap en Van Oorschot normaliter alleen in actie kunnen komen op de relay. Immers, de 500 meter wordt bezet door Xandra, Michelle en Poutsma.
De mannen hebben twee plekken op de 500 en 1000 meter, en drie op de 1500 meter; Jens van ’t Wout zal (mits helemaal fit) alle afstanden rijden; de invulling van de overige plaatsen wordt nog bekendgemaakt.
De concurrentie
Inkoppertje: bij thuisland Canada zal het alle hens aan dek zijn. Niet alleen omdat de ploeg van coach Marc Gagnon voor eigen volk acteert in de Maurice-Richard Arena; nee, het zijn de resultaten van Milaan die tot extra huiswerk hebben geleid. William Dandjinou móet briesend van revanchegevoelens het ijs opstappen. Hij heerste in de World Tour, maar liet zich tijdens de Spelen keer op keer afdrogen door Jens van ’t Wout of de Koreanen. Alleen op de mixed relay mocht hij mee op het podium (zilver).
In de Italiaanse stal zit vast ook een man met flinke frustratie: Pietro Sighel. Voor hem draaide het olympisch toernooi uit op een aaneenschakeling van schermutselingen op het ijs die alle in zijn nadeel uitpakten. Sighel wilde schitteren op de individuele nummers; hij moest zich tevreden stellen met het goud van de mixed relay en de bronzen onderscheiding na de mannenaflossing.
Het is de vraag of alle toppers die berooid terugkeerden van de Spelen zich nog kunnen opladen voor de trip naar Canada. De twee kanjers die de VS telt, Kristen Santos en Corinne Stoddard, kunnen best een opkikker gebruiken. Denkend aan dit duo in Milaan, schieten de beelden van twee voortdurend vallende vrouwen door het hoofd. Om een of andere reden leken ze geen grip te krijgen op het ijs dat ook werd gebruikt voor het kunstschaatsen. Pas in de finale van de 1500 meter wist Stoddard zich op te richten. Tegen de Koreaanse tandem Gilli Kim (goud) en Minjeong Choi (zilver) bleek niets te beginnen, maar het brons voelde als een enorme bevrijding.
Interessant worden de duels tussen onze nationale trots Xandra Velzeboer en de powervrouw van Canada, Courtney Sarault. Laatstgenoemde huilde steeds tranen met tuiten na het behalen van een medaille in Milaan – brons op de 500, zilver op de 1000, brons op de vrouwenrelay en zilver op de mixed relay – een ding is zeker: na de suprematie in de World Tour (negen keer top-3 in twaalf onderdelen, vijf zeges) had ze op minstens een keer olympisch goud gerekend. Vergeefs.
Hoe ziet het programma eruit?
Het WK Shorttrack heeft plaats van vrijdag 13 maart tot en met zondag 15maart. Het recept (of het routeboek) van de driedaagse moet nog officieel worden vrijgegeven, maar er zal voor de kenners weinig nieuws onder de zon zijn. Dag 1 is gereserveerd voor kwalificatiewedstrijden, of om het kaf van het koren te scheiden. Toppers sneuvelen zelden, en dat biedt grote zekerheid voor boeiende duels in het hoofdprogramma: het in verschillende ronden toewerken naar de finales op drie individuele afstanden (mannen en vrouwen), een mannen-, vrouwen- en een mixed relay.
In tijden betekent dat:
Vrijdag 13 maart
Vanaf 14.00 uur kwalificaties
Zaterdag 14 maart
18.35 | 500m mannen kwartfinales
18.48 | 1.000m vrouwen kwartfinales
19.05 | 500m mannen halve finales
19.27 | 1.000m vrouwen halve finales
19.36 | 500m mannen finales
19.54 | 1.000m vrouwen finales
20.25 | 1.500m mannen halve finales
20.43 | Vrouwen relay halve finales
21.16 | 1.500m mannen finales
21.37 | Vrouwen relay finales
21.57 | Mannen relay halve finales
Zondag 15 maart
18.35 | Mixed relay finales
19.10 | 500m vrouwen kwartfinales
19.23 | 1.000m mannen kwartfinales
19.40 | 500m vrouwen halve finales
20.02 | 1.000m mannen halve finales
20.11 | 500m vrouwen finales
20.29 | 1.000m mannen finales
20.45 | 1.500m vrouwen halve finales
21.21 | 1.500m vrouwen finales
21.42 | Mannen relay finales
Dit zijn de Nederlandse tijden. Het tijdsverschil met Montréal is -5 uur.
Hoe is het WK te volgen?
Via het YouTube-kanaal van de ISU kan de kwalificatiedag (vrijdag) worden bekeken vanaf 14.00 uur. De NOS verzorgt de livestream in het weekend, maar zendt de finaledagen ook uit vanaf 18.30 uur.
