"Jenning de Boo haalt hier een zilveren medaille, fantastisch!", steekt trouwe vriend Thijs meteen van wal. Lars vult aan: "dit hebben we niet eerder meegemaakt. Het is supermooi om hem zo te zien op het podium en geweldig om dit met elkaar mee te maken." Het maakt de vriendschap tussen olympisch zilverenmedaillewinnaar Jenning de Boo en zijn vriendengroep die hij al vanaf de basisschool kent zo uniek. In koor: "Voor ons blijft hij gewoon Jenning."
De mannen hebben de zilveren race vanaf verschillende plekken in het stadion beleefd, zo legden ze uit. “Dat hadden we niet handig gedaan, maar we hadden los van elkaar kaarten gekocht. De een had ze al besteld, terwijl een ander nog wat geld ergens vandaan moest zien te toveren of zijn opa en oma moest bellen voor wat geld. Daardoor zaten we overal en nergens. We hebben vanaf zeven kanten geschreeuwd.”
Hoewel ze allemaal dolblij zijn dat hun maat zilver heeft gewonnen, hadden ze in de ochtend voorafgaand aan de race nog grotere dromen. “Olympisch goud”, wensten ze hem toe. “Twee keer”, werd aangevuld vanaf meerdere kanten. “Maar we hopen dat hij ook geniet van het moment. Dit is, denk ik, zijn eerste van meerdere Spelen.” “Het hoogst haalbare in de sport”, klonk weer een ander. “Maak wat moois van deze weken. Ook als Jenning niet wint, zijn wij trots. Al wordt hij laatste, wij zijn allang blij dat hij hier staat. Daardoor hebben wij hier nu een weekje vakantie. Lief dat hij dat voor ons over heeft", vertelden ze lachend.
Want, zo stelden de vrienden, zonder Jenning waren ze niet zo hecht geweest. “Een deel kent elkaar al sinds de crèche. We woonden vlakbij elkaar en hebben al die jaren contact gehouden, maar nooit verwacht met z’n allen op vakantie te gaan. Allemaal hebben we verschillende levens. De een stort zich wat meer op het studentenleven, de ander vindt sporten belangrijk of is druk met zijn studie. Jenning brengt ons hier bij elkaar. Door hem doen we dit soort leuke dingen.”
De mannen namen een weekje vrijaf van hun studies met de boodschap dat ze hun vriend moesten aanmoedigen in Milaan. “Dat vonden alle docenten gaaf, prima dat we er niet waren. Anders hadden ze trouwens ook pech gehad.” Ze zijn neergestreken in een zevenpersoonsappartement – al zijn er twijfels of het niet meer geschikt is voor vier personen, want drie moeten de week doorbrengen op slaapbank of matje – en maken herinneringen voor het leven.
Daarover gesproken, hoe was Jenning op jonge leeftijd? “Altijd vol energie. Hij wilde sprintwedstrijdjes doen op het schoolplein of tikkertje.” En als hij niet won? “Hij verloor nooit”, klonk het instemmend. “We hebben hem bijna nooit kunnen aftroeven, eigenlijk deden wij mee voor de sier, hahah.” Dat energieke is hij niet verloren, evenals zijn nuchtere Groningse blik. “Soms floept hij er wat uit in een interview en vragen wij ons af of dat wel handig is om te zeggen. Maar dat maakt Jenning zo leuk.” Zo nuchter als Jenning is, zijn de vrienden ook. Na zijn olympisch zilver krijgt hij geen speciale behandeling. “Het is een normale vriend, die toevallig heel hard kan schaatsen.”
’s Avonds in het Staatsloterij TeamNL Huis wacht na een dag vol opwinding toch nog een teleurstelling. “Helaas was de koning er niet, we hadden graag met Willem een biertje gedaan.”
