Tref Damian Zurek bij een schaatstoernooi en hij neemt de tijd om even te vertellen hoe het gaat. Ook na een mindere wedstrijd. De Pool straalt kalmte uit. Overgenomen van zijn vriend Havard Lorentzen, de olympisch kampioen 500 meter van 2018. “Toen ik jonger was, keek ik naar Havard op, vooral vanwege de manier waarop hij zijn sport beleefde. Eindigde hij als eerste, was hij blij. Verloor hij, dan was hij niet boos. Hij bleef rustig: ‘Ik heb fouten gemaakt en daardoor niet gewonnen.’ Ik houd van die mindset. Havard wist altijd dat hij een van de volgende races wel een medaille zou pakken. Ik vond het bijzonder hoe hij in Beijing een bronzen plak won na een moeizame voorbereiding.”
Zurek observeerde zijn zeven jaar oudere held, zowel op het ijs als daarbuiten. “Ik wilde worden zoals hij. Kalm kunnen blijven na een heel slechte race en je vervolgens niet verschuilen voor anderen. Ook naar mij was Havard altijd heel open.” De twee werden vrienden, mede omdat ze elkaar zo vaak troffen op het ijs. “In een seizoen reden we bijna alle 500 meters tegen elkaar, alleen wisselden we af en toe van baan. Zo ontstond een hechte band.”
Door de jaren heen ontwikkelde de Pool zich van een jonge, onrustige schaatser tot een zelfbewuste rijder die mee kon doen met de wereldtop. “Toen ik jong was, had ik te veel stress. Voor een race was ik al helemaal leeg. Naarmate je ouder wordt, leer je ermee omgaan.” Mede door gesprekken met een psycholoog vond Zurek die rust.
“Ik heb twee gouden medailles gepakt tijdens de laatste World Cup, maar ik ben niet bezig met de vraag wat er vervolgens zal gebeuren op de Spelen. Aan zo’n mindset heb je niets. Je moet focussen op de race, niet op je tijd, klassering of tegenstander. Natuurlijk droom ik van een gouden medaille, maar als ik goed schaats, volgt die plak vanzelf.”
Het is een van de puzzelstukjes die dit seizoen op zijn plaats is gevallen bij Zurek. Was hij eerdere jaren al blij als hij een keer het podium haalde, deze winter haalde hij zes medailles op de 500 meter, drie op de 1000 en veroverde hij twee Europese titels in eigen huis. Tijdens de laatste World Cup in Inzell versloeg hij zelfs tweemaal Jordan Stolz op de 500 meter.
Het fundament voor deze prestaties legde hij al in maart. Enkele dagen na het WK stapte de sprinter in het vliegtuig naar Malaga. Hij verbleef daar een maand met zijn vriendin en collega Karolina Bosiek, en een goede vriend. Hoewel hij af en toe de fiets pakte voor trainingen in de bergen, nam hij vooral de tijd om mentaal de batterij op te laden. “Ik wilde de voorbereidingen voor Milaan beginnen met een uitgeruste geest. Een schaatsseizoen brengt altijd veel stress en emotie met zich mee en dat stapelt zich op in je hoofd. Voor mij was het goed wat tijd alleen te spenderen. Ik ben veel op het strand geweest en genoot van goed eten.”
Ook in het technische aspect heeft Zurek flink geïnvesteerd, vooral in de eerste meters. “Mijn opening op de 500 meter is niet constant. Ik heb moeite met de eerste passen. Mijn linkerheup is iets stijf, dat heeft er waarschijnlijk mee te maken. Maar we blijven eraan werken. Lukt het me een snelle honderd meter te schaatsen, dan volgt een snel rondje en rolt er een goed resultaat uit.”
Een blik op de resultaten van de laatste World Cup in Inzell bevestigt die theorie. Zurek zette voor zijn doen tweemaal een goede opening neer met 9,6 seconden (de vijfde en achtste opening van het veld), maar niemand kon tippen aan zijn rondje van 24,4. Ook die rappe Amerikaan niet. Dat belooft wat de komende weken. Op 11 februari treffen ze elkaar voor het eerst op de 1000 meter, maar Zurek heeft de grootste kansen op de 500 meter van 14 februari.
