Nog nooit won Tim Prins een zilveren medaille op een internationaal titeltoernooi. Maar de plak op de 1000 meter van het EK Afstanden deed hem vrijdagavond weinig en hing een paar minuten na zijn race al niet meer om zijn nek. De kater van het OKT en de daaruit volgende beslissing van de selectiecommissie was nog niet weggespoeld.
Een klein half uur na zijn race op de 1000 meter strompelde Tim Prins naar de pers. Hij had zich helemaal leeggereden en kon amper op zijn benen blijven staan tijdens de medailleceremonie. “Het volkslied had geen tien seconden langer moeten duren, dan was ik gestrekt gegaan. Na mijn race moest ik zo snel naar het podium, dat sloeg nergens op.”
De tweede plaats had hij te danken aan zijn 1.09,35, waarmee hij achttienden trager was dan winnaar Damian Zurek. Hoewel Prins een man van de statistieken is, zullen deze getallen hem niet bijblijven. “Ik heb hier weinig gevoel bij. Ik zit ver bij de winnaar vandaan, dat betekent dat hij verdiend gewonnen heeft. Maar Tim in goeden doen kan Zurek zeker aan. Op dit moment ben ik dat zeker niet. Ik zei net tegen mijn coach Robin (Derks, red.): verbazingwekkend hoe je in anderhalve week van volle bak strijden in Thialf naar een slappe dweil kan gaan.”
Het verhaal is bekend. Prins dacht dat zijn derde plek op de 1500 meter voldoende was voor olympische kwalificatie, maar de selectiecommissie achtte de ploegenachtervolging (op basis van data) kansrijker en gaf Marcel Bosker het negende olympisch startbewijs. De klap kwam hard binnen bij Prins. “Mijn energie is laag, dat merk ik al de hele week. Ik hoopte dat er door de spanning adrenaline in mijn lichaam zou worden aangemaakt en ik door mijn eigen grenzen zou kunnen. In een uitverkocht Thialf voel ik geen pijn en kan ik doorrijden tot de finish. Nu was het vanaf meter één ruk. Op wilskracht en strijdlust kwam ik bij de eindstreep, blijkbaar goed voor een tweede plaats.”
In elk interview, in elke zin spatte de teleurstelling er nog steeds vanaf. Toch wilde Prins starten in Polen. “Voor mij was het geen optie dit over te slaan. Als je niet naar de Spelen gaat, moet je je doelen verleggen. Dat is ook part of the job. Ik voel me niet te goed voor dit EK, totaal niet. Maar het missen van Milaan en de manier waarop hebben meer impact gehad dan elke andere teleurstelling in mijn carrière.”
“Ik had gehoopt dat de tank iets voller zou zijn dan nu blijkt. De eerste nachten blijf je malen, je herhaalt steeds waar je het hebt laten liggen en wat je afgenomen wordt. Het kost energie om te verwerken, dat merk ik aan alles. Dan loop je ook nog eens een verkoudheidje op. Het zijn geen excuses om niet goed te rijden, maar het helpt niet mee alles uit de kast te halen. Morgen moet ik kijken of ik de teamsprint rijd. Het is nu na tienen en dat onderdeel begint al om twee uur. Hoe realistisch is het om daar goed te schaatsen, terwijl ik nu zo uitgeput ben. Ik kijk per dag wat er nog in de tank zit.”
Hoewel Prins probeert het maximale uit het weekend te halen, biedt het titeltoernooi hem weinig afleiding. “We zijn met een leuk groepje weg en drinken wat koffie. Je bent weg van huis, al word ik hier ook niet veel gelukkiger van. Ik weet mezelf geen houding te geven. Dat zal nog wel even duren. Als die Spelen straks beginnen, breekt de ergste periode voor mij aan…”
