“Normaal is de regel dat als je goed een bocht in gaat, je er ook goed uitkomt, maar ineens was de druk op mijn rechterschaats weg”, blikte hij terug. “En alles verliep tot dan beter dan de eerste rit.”
Otterspeer was geconcentreerd, liet zich niet intimideren door de snelle Pavel Kulizhnikov en reed brutaalweg met de Rus mee en leek zelfs bij het ingaan van de laatste bocht een kleine voorsprong te nemen. “Alles ging volgens het boekje.”
Tot de tweede helft van de bocht. “Ik dacht: hoe kan dit nou weer? Ik had alles onder controle en toen overkwam me dit ineens.”
Wat volgde was een harken naar de finish, waar hij alsnog 35,03 klokte. “Ik wilde zo snel mogelijk naar de finish. Het was alsof ik die laatste honderd meter opnieuw moest starten en dan rijd ik nog 35,03. Dat is, op de eerste omloop na, mijn beste tijd in Thialf ooit. Het is alleen jammer dat ik daar geen prijs mee krijg.”
Ook al ging Otterspeer van zilver naar niets, van de tweede plek naar de vierde met één misslag, de verbazing overtreft zijn teleurstelling in Thialf. Bovendien kon hij ook hoop putten uit zijn optreden met het oog op het WK Sprint in Astana.
“Ik ben zeker in topvorm. Ik heb veel vertrouwen voor over twee weken. Dan komt de belangrijkste wedstrijd van het seizoen voor mij”, zei hij. “Ik denk dat het mooi kan worden. En met die gedachte verlaat ik het oude Thialf.”