Onlangs jureerde ze het NK Weg in Rotterdam. Komend weekend is ze opnieuw langs de baan te vinden tijdens de Marathon Inline Cup in Heerenveen en het NK Baan in Heerde. Al meer dan zeventien jaar is ze actief als jurylid in het inlineskaten en stond ze bij honderden wedstrijden langs het parcours. Toch begon haar verhaal in de sport heel simpel: als moeder langs de kant.
Maria heeft vier kinderen die ooit allemaal op skeelers stonden. Samen met andere ouders zette ze daarom een regiocompetitie op: de Ooms Jeugdskeelercup. Iedereen hielp mee. Vaders en moeders bouwden parcoursen op, regelden wedstrijden en stonden langs de baan als jurylid. “In het begin deden we dat allemaal zonder jurydiploma. Tot we dachten: Misschien is het handig als we wat meer weten van de reglementen.” Met een groepje volgde ze uiteindelijk de juryopleiding van de KNSB. Een cursus die Maria inmiddels zelf geeft aan aspirant-juryleden.
Wat haar na al die jaren nog altijd aanspreekt in het inlineskaten, is de veelzijdigheid van de sport. “Je hebt zoveel verschillende onderdelen. Dat maakt het spannend. De één blinkt uit op de lange afstanden, terwijl een ander juist heel goed is in een afvalkoers of een puntenrace.” Tegelijkertijd weet ze ook hoe spannend de sport kan zijn, zeker als ouder. Haar dochter rijdt nog altijd marathons op wieltjes. “Ik ben blij dat ze geen pistewedstrijden rijdt als ik jurylid ben”, zegt Maria lachend. “Dan heb je toch even een knoop in je maag.”
Volgens Maria leer je het juryschap door veel wedstrijden te draaien. Daarbij gaat er ook weleens iets mis, en juist dat probeert ze nieuwe juryleden mee te geven tijdens de opleidingen die ze verzorgt. “Sommige fouten maak je één keer en daarna nooit meer.” Die openheid binnen de jurygroep vindt ze belangrijk. “Het gaat er uiteindelijk om dat je de wedstrijd zo eerlijk mogelijk laat verlopen voor de deelnemers.” Lachend vertelt ze over een moment waar haar collega’s haar nog altijd mee plagen.
“Ooit maakte ik de fout dat ik een gele kaart achterstevoren aan een deelnemer liet zien, in plaats van aan de voorkant”, vertelt ze. “Mijn collega-juryleden lachen daar nog steeds om. Maar ikzelf vond het nog het grappigst. Dan denk je echt: wat ben ik nu aan het doen?”
Ook voor het eerst een rode kaart geven voelde voor Maria even onwennig. “Je bent er niet op uit om iemand uit de wedstrijd te halen”, zegt ze. “Dan twijfel je ook aan jezelf. Heb ik het goed gezien? Doe ik dit goed?” Pas later kwam de routine. “Je wordt zekerder van jezelf.”
Inmiddels is Maria internationaal jurylid en draaide ze talloze wedstrijden op het hoogste niveau. Vorig jaar reisde ze af naar China om daar op het WK te jureren. Een ervaring die veel indruk op haar maakte. “Tien dagen lang wedstrijden op de baan en weg”, vertelt ze. “Alles was daar gigantisch georganiseerd. Zoveel vrijwilligers, zoveel mensen die betrokken zijn.” Vooral het contact met juryleden uit andere landen vond ze bijzonder. “Je leert hoe andere landen naar de sport kijken en hoe zij reglementen interpreteren. Dat maakt het heel interessant.”
Toch hoeft het voor Maria niet altijd groots en internationaal te zijn. Net zo gelukkig wordt ze van regionale wedstrijden met jonge kinderen aan de start. “Kinderen van zes of zeven die zó fanatiek zijn, maar ook nog heel speels.” Juist die onbevangenheid levert soms prachtige momenten op. Zo probeerde Maria ooit tijdens een afvalkoers uit te leggen dat er iedere ronde iemand ‘afvalt’. Eén van de jonge deelnemers keek haar verschrikt aan. 'Maar ik ga toch niet vallen?', zei hij. 'Ik ben niet zo snel', Maria moet er nog steeds om lachen. “Zo merk je hoe letterlijk kinderen alles nemen. Dan moet je ineens heel anders uitleggen wat je bedoelt.”
Het contact met jonge sporters geeft haar energie. Net als het lesgeven tijdens de juryopleidingen. “Dingen overbrengen vind ik leuk. Dat past ook bij mijn werk.” In het dagelijks leven werkt ze als zzp’er voor kinderopvangorganisaties op het gebied van pedagogisch beleid en wet- en regelgeving. Daarnaast begeleidt ze studenten bij het schrijven van scripties. Werken met mensen loopt als een rode draad door haar leven. Dat sociale aspect vindt ze ook binnen het inlineskaten belangrijk. Juryleden vormen volgens haar een hechte groep die veel met elkaar meemaakt.
Toch ziet ze ook een ontwikkeling die haar zorgen baart. Het jurykorps wordt kleiner. “Vergeleken met tien jaar geleden is die groep flink uitgedund”, zegt ze. “En dat is wel een zorg. Want zonder juryleden houdt de sport uiteindelijk op.” Daarom hoopt ze dat meer ouders en sportliefhebbers de stap zetten richting de juryopleiding. Volgens Maria hoef je echt geen expert te zijn om te beginnen. “Iedereen kan die cursus doen. Alles wordt heel laagdrempelig uitgelegd.”
De opleiding bestaat uit drie bijeenkomsten en vier stages bij wedstrijden. Daarna ben je basisjurylid. Maar belangrijker nog: je wordt echt onderdeel van de sport. “Als je toch langs die baan staat om naar je kind te kijken, is het juist leuk om actief mee te helpen”, zegt ze. “Anders sta je de hele dag maar langs de kant.”
Lijkt het je na het lezen van Maria’s verhaal leuk om zelf als jurylid aan de slag te gaan? Tijdens de opleiding tot basisjurylid inlineskaten leer je samen met een team hoe je wedstrijden in goede banen leidt en lever je een belangrijke bijdrage aan de sport. Aanmelden kan tot uiterlijk woensdag 20 mei.
