Toch gaf het eremetaal van vandaag Van Ruijven een beter gevoel. Met haar sterke optreden dwong ze eenvoudig een plek af in de finale. In de eindstrijd pakte ze brons, omdat ze de nummer drie was in de race. Niet doordat er rijders vielen, zoals eerder dit seizoen gebeurde.
“Dit voelt als een medaille die ik zelf heb gewonnen. Eentje waar ik voor heb moeten knokken. Dat maakt de vreugde alleen maar groter als je over de finish komt”, zei een tevreden Van Ruijven, die vond dat het brons het hoogst haalbare was vandaag. “Die twee meiden zijn de besten op de 500 meter”, zei ze over de Canadese Marianne St-Gelais en Europees kampioene Elise Christie.
Van Ruijven voelde bij het inrijden al dat het goed zat. “Ik voelde me heel sterk en werd er een beetje zenuwachtig van.” De voormalig Nederlands kampioene vond haar ritten niet zo zwaar en wist dat er mogelijkheden lagen. “Maar dat vind ik vaak wel de lastigste races. Je moet het maar even doen. Ik had ook geen trekpaardjes in mijn ritten, dan moet je het zelf doen en dat is best lastig.”
Waar Van Ruijven haar feestje kon vieren, werd het voor Van Kerkhof een zuur einde van een mooie schaatsdag. Haar finale eindigde in een vierde plaats. “Dit is wel een beetje waardeloos”, aldus de 26-jarige Zoetermeerse, die nog nooit een individuele wereldbekermedaille won. “Ik schaats het hele weekend al goed. De 500 is echt mijn afstand en de loting was perfect. Vandaag had het gekund.”
Lang leek Van Kerkhof op weg naar het brons. “De andere ritten kon ik met Marianne mee en snelheid bouwen, maar nu moest ik even inhouden toen ze Elise stil zette”, analyseerde Van Kerkhof, die daarna niet meekon met de twee topsprinters. “Het ging net iets te snel en er zit ook nog iemand achter mij. Ik begon eigenlijk te vroeg met verdedigen, waardoor ik te veel snelheid verloor.”
In de laatste ronde kwam Van Ruijven onderdoor bij haar oudere ploeggenote. “Ik was erop aan het loeren, maar het moest wel goed gaan. Het is je teamgenoot, dus daar denk je wel bij na”, keek Van Ruijven terug. “Lara had alleen mij om naar te kijken. Die kon jagen en dat heeft ze goed gedaan”, reageerde Van Kerkhof sportief.
Haar vierde plaats en tweede wereldbekerfinale van het seizoen geeft Van Kerkhof veel vertrouwen. “Ik weet nu dat het kan. Eerder op de dag reed ik met 43,0 seconden bijna een Nederlands record in een gecontroleerde rit. Dat moet ik vaker herhalen. Ik kan met de snelsten mee, niemand rijdt mij los.”
Het brons van Van Ruijven was al de vierde wereldbekermedaille bij de vrouwen dit seizoen. Eerder won Suzanne Schulting zilver op de 1000 meter, pakte de ploeg het brons en Van Ruijven zilver op de sprint. “Het is mooi dat we met zoveel Nederlandse dames finales rijden. We schaatsen alle vier heel hard”, stelde Van Kerkhof. “Natuurlijk wil je niet van een teamgenoot verliezen. Maar ja, in de finale wil je dat van niemand.”