Haar gevoelens vatte Van Kerkhof vrijdagavond op haar twitter bondig samen: "Chagrijnig!! #theend #5eplek". Ruim twee uur na de wedstrijd is dat gevoel niet veranderd. "Je traint om prijzen te winnen en finales te schaatsen. Al het andere doet er niet toe. Vijfde of achttiende, het maakt geen enkel verschil."
Samen met haar ploeggenotes Jorien ter Mors en Lara van Ruijven en haar zusje Yara reed Van Kerkhof een sterke race. "We konden gelijk met de Chinezen mee. Dan probeer je weg te rijden van Italië, zodat Fontana de gaten dicht moet rijden en moe wordt. Maar het gat was niet groot genoeg."
"Je weet dat Fontana beresterk is, ze heeft niet voor niets vijf olympische medailles. Dan kan ze gaan jagen, iets wat ze als geen ander kan. Ze is gewoon klasse", kijkt Van Kerkhof terug. "We hebben alles gegeven en we komen gewoon tekort. We waren niet goed genoeg."
"Maar goed, die WK-plak had ik toch al. Een olympische medaille stond hoger op mijn lijstje. Dat was de grootste klap. Ik had echt het gevoel dat we dat niveau hadden", haalt Van Kerkhof Sotsji terug. In die halve finale ging ze bij een botsing met de Italiaanse ploeg onderuit. "Dat voelde als onrecht. Die Olympische Spelen zal ik nooit vergeten."
Door het mislopen van de finale bij het WK was er vrijdag – twee dagen eerder dan gepland – al haar sportpensioen. "Dat besef kwam wel binnen toen Yara de finish passeerde."
De 26-jarige Zuid-Hollandse kan terugkijken op een mooie loopbaan. In de aflossingsploeg was ze een snelle, stabiele en betrouwbare kracht. Met het team bereikte ze haar grootste successen. Van Kerkhof werd vier keer op rij Europees kampioen, was in 2011 vice-wereldkampioen op het teamonderdeel en eindigde bij de Olympisch Spelen van Vancouver als vierde.
Mooie momenten waren voor Van Kerkhof de eerste Europese titel en de laatste. "De eerste in Heerenveen voor het thuispubliek was een mooi moment. Dat je wint en de beste bent, dat voelde zo lekker dat ik dacht 'dit wil ik vaker meemaken'. Bij de vierde op rij doe je iets wat nog nooit iemand anders heeft gedaan. Dan doe je iets unieks."
"Maar er waren er veel meer. Gister nog, toen ik op de training mijn snelste rondje ooit schaatste. Daar voel je je lekker bij." Om even later lachend te vervolgen: "Ik stop in ieder geval op mijn hoogtepunt."
Na een doel volgt altijd een volgende doel, zo is de ervaring van Van Kerkhof. En dat is wel eens jammer. "Als topsporter vergeet je vaak om te genieten. Je gaat gelijk weer door. Je gaat winnend over de streep en twee minuten later is het geschiedenis."
In al die schaatsjaren waren er voor Van Kerkhof ook diepe dalen. Vooral doordat haar lichaam geregeld haperde. Al jaren kampt ze met een rughernia. Zo moest ze aan het begin van het olympisch seizoen nog afhaken bij de wereldbeker, omdat één been dienst weigerde. "Ik schaats altijd met pijnstillers. Ik moet stoppen. Ik heb geen andere keuze. Zo wil je geen topsport bedrijven."
Het WK moet Van Kerkhof nog even uitzitten – 'als ik niet meer schaats ga ik liever naar huis' – al zal ze proberen eerste rang van de mooie sport en de prestaties van haar zus te genieten.
Daarna neemt ze de tijd om rust in haar hoofd te creëren. Daarvoor heeft ze een vakantietrip met haar zus Yara op de Vespa in Italië in gedachten. "Even een rustige omgeving en terugdenken aan wat er allemaal gebeurd is."
Naar de toekomst kijkt ze uit. Het gevreesde zwarte gat bestaat naar haar idee niet. "Ik ben vooral nieuwsgierig. Ik maak er wel wat van. Ik heb zin om mijn horizon te verbreden en te kijken wat er meer is dan schaatsen", aldus Van Kerkhof. Na de vakantie lonkt een maatschappelijke carrière. "Daar ben ik samen met Randstad al intensief mee bezig."
"Ik zal het schaatsen waarschijnlijk wel gaan missen. Het doel staat altijd vast. Daar leef je voor, voor die grote wedstrijden. En die euforie als je wint, dat gevoel zal ik niet snel meer krijgen denk ik. Maar de pijn in mijn rug ga ik zeker niet missen."