Van Eck is nog maar 24 jaar. De status van talent die de rijder van Snelle Jelle jarenlang had, is hij nauwelijks ontgroeid. Toch is hij nu al tot de conclusie gekomen dat doorgaan op deze manier geen zin meer heeft. Zeven jaar geleden werd hij in Assen nog gekroond tot jongste winnaar ooit in de Marathon Cup, nu is het over. Veel te vroeg voor een man met de kwaliteiten van Van Eck.
Dat gevoel heeft hij zelf ook. "Ja. Ik moet zeggen dat ik dit besluit na heel lang denken heb genomen, maar ergens voelt het niet goed. Alsof ik iets niet afmaak. Aan de andere kant wil ik echt niet verder zoals het nu gaat. Het is zo frustrerend dat ik weet dat ik niet alle wedstrijden op de top van mijn kunnen kan presteren. En dat is wel waar ik altijd naar streef."
De voorwaarden om echt het maximale uit zijn kwaliteiten te halen, zijn er op dit moment gewoon niet, vervolgt de Brabander. "Ik werk veertig, vijftig uur per week. Moet trainen in de ochtenden en de avonden, en ben daarna helemaal afgebrand. Maar ik word vervolgens wel geacht het op te nemen tegen jongens die als semiprof of zelfs fullprof door het leven gaan. Op die manier kan ik nooit laten zien wat ik echt in mijn mars heb en dat is frustrerend."
Van Eck was de 'golden boy' uit het marathonpeloton, één van de grootste beloftes. Maar ergens na zijn fraaie zege op de Weissensee ging het fout. Ziekte van Pfeiffer, overtraind, en een aantal vervelende situaties, waarvan zijn exit bij team Van Werven zo ongeveer het begin van zijn einde was.
"Dat kun je wel zeggen, ja", beaamt Van Eck. "Ook dat zit me nog steeds niet lekker. Met een aantal mensen en zaken in en rond het wereldje heb ik het daarom wel gehad."
Maar toch knaagt het nog bij Van Eck. "Als ik zie hoe makkelijk ik voorin meedoe op de Weissensee, dan besef ik wel dat ik nog maar een klein stapje verwijderd ben van vorm die ik nastreef, dat ik bijna weer kan meedoen om de prijzen. Maar ook daar ergerde ik me weer. Ik reed daar in de kopgroep tussen jongens met dikke contracten, met auto's van de sponsor, en het eerste dat ze deden, was verzaken. Daar snap ik helemaal niks van. Ook dat was voor mij een frustratie."
Daarom trekt Van Eck na lang wikken en wegen nu de deur dicht. Of beter gezegd: bijna dicht. Want diep van binnen zit nog dat jochie dat niets liever wil dan weer laten zien wat hij kan. "Ergens hoop ik dat dit een sabbatical wordt. Dat ik in de zomer of volgende winter weer de motivatie vind om de schouders eronder te zetten en er weer compromisloos in te vliegen."
"Want eerlijk, dat vind ik nog steeds geweldig. Sterker terugkomen dan ooit en dan op de Weissensee iedereen eraf rijden, man, dat zou ik fantastisch vinden. Maar op dit moment zit dat er gewoon niet in. Daarom heb ik nu de knoop doorgehakt."