“Ik heb wel vaker dagen als deze”, grapte Van der Wart na zijn succesvolle slotdag. Goud en brons op één dag. Hij deed het al eens eerder, vier jaar geleden in Azië. Die individuele bronzen plak op de 500 meter van 2011 was tot nog toe zijn enige wapenfeit in de wereldbeker, naast alle relaysuccessen die hij met het team boekte.
“Het werd wel weer eens tijd. Bij de titeltoernooien liep het wel, maar bij de wereldbekers kwam het er steeds niet uit”, vindt de voormalig Europees kampioen. De tevredenheid over het winnen van het brons kon een ander knagend gevoel niet helemaal weg nemen bij Van der Wart.
De 27-jarige Zuid-Hollander lag in de race tot twee rondes voor het einde op de tweede plaats en werd door drievoudig olympisch kampioen Charles Hamelin de baan uit gedrukt. “Toch een soort van jammer. Ik had het gevoel dat ik kon winnen”, stelt Van der Wart. Hij kon makkelijk volgen in het spoor van Semen Elistratov. “Ik zat heel ontspannen, kon makkelijk kort draaien en had snelheid over.”
Op het moment dat hij zijn inhaalactie naar de koppositie in wilde zetten sprong de Canadees ertussen en was het einde verhaal voor Van der Wart. “Als ik op twee blijf zitten en verdedig, dan komt er niemand meer langs. Maar ik ging voor goud. In januari en maart moet ik die jongen ook verslaan”, doelt Van der Wart op de Europese kampioenschappen in Sotsji en het WK in Seoul.
Op de aflossing bleef Nederland lang afwachten, maar ook in de laatste rondes was oranje nog niet voorin te vinden. Toch grepen de mannen het goud. “Die aflossing, dat was een verhaal apart”, aldus Van der Wart, die vond dat ze in de laatste rondes teveel steken lieten vallen.
De ploeg viel met zo’n tien ronden op de klok terug naar de vierde plaats. Maar wist zich uiteindelijk te herstellen, Knegt vloog in de laatste ronde twee teams voorbij. “Die actie van Sjinkie was weer prachtig. Ik heb hem zoveel mogelijk snelheid meegegeven en dan tovert hij dit eruit. Hier hebben we hem voor staan.”
“Ik ben blij met het niveau dat ik laat zien vandaag. Vorig jaar heb ik een moeilijk jaar gehad”, aldus Van der Wart, die tijd nodig had om het debacle van de Olympische Spelen te verwerken. Nederland greep toen naast de medailles door een blunder van de starter die de race niet stil legde na een valpartij in de eerste bocht. Het was Van der Wart die al na een paar meter tegen het ijs smakte. “Deze zomer was ik weer gretig. Ik ben beter dan ik was. En dat moet ook, wat het niveau groeit en ik moet mee.”