“Het is nu pas een beetje rustiger. We zijn echt aan het bijkomen van alles.” Wat begon als hoop op misschien één medaille, eindigde in een ongekende oogst voor hun zoons. Dat uitgerekend op de Spelen alles op zijn plek viel, maakt het voor beide ouders nog steeds bijzonder. “We hoopten dat Jens misschien één medaille zou halen. Welke kleur maakte niet uit. Maar er moest wel eerst eens een seizoen zijn zonder pech.” Die pech was er namelijk volop geweest: ziekte, blessures, telkens weer iets dat roet in het eten gooide. “En dan ineens, op het belangrijkste moment, was hij fit. Echt fit. Hij appte een week van tevoren nog: ‘Ik ben nog nooit zo sterk geweest.’”
Wat Jan en Nanette misschien nog wel het meest opviel, was de rust waarmee Jens zijn races inging. “Hij stond ontspannen aan de start. Dat was nieuw. Geen spanning, gewoon zin om te racen. Dat is denk ik de sleutel geweest”, aldus Jan. Het eerste goud van Jens blijft voor zijn ouders het meest bijzonder. “Daarna werd alles een beetje onwerkelijk. Alsof je in een roes zit.”
Voor de ouders zelf veranderde er ook iets tijdens die wedstrijden. Waar de voorrondes nog gepaard gingen met zenuwen, gebeurde er iets op het moment dat Jens de finale bereikte. “Toen viel de spanning weg. Niet omdat we zeker wisten dat hij ging winnen, maar omdat we dachten: hij staat in de finale, nu kan hij alleen nog maar doen wat hij het allerliefst doet.” Wat volgde, was een explosie. Niet alleen op het ijs, ook daarbuiten.
Na de eerste gouden medaille veranderde hun leven in een achtbaan. “Onze telefoons stonden niet meer stil. Journalisten uit heel Nederland probeerden ons te bereiken. Zelfs via onze winkel ‘De Welzijn Winkel’ in Sneek zochten ze contact. De buren lieten ons weten dat de media in de straat stonden. “SBS6 zat bij de overburen binnen om de volgende race te kijken”, lacht Jan. “Het was echt een gekkenhuis.”
En toen kwam het tweede goud. “Alles brak los. In het dorp hingen overal vlaggen en slingers. We kregen tientallen, soms wel honderd berichten per dag. We lagen ’s nachts tot vier uur wakker om iedereen terug te appen.” Slapen lukte nauwelijks. “Niet alleen door de drukte, maar ook door de adrenaline. We wisten dat het bijzonder was, maar niet dat het zó groot zou worden.”
Jan en Nanette noemen hun zoon Melle een 'zorgbeest': altijd bezig met anderen. Tegelijkertijd was hij uitzonderlijk gedisciplineerd. “Hij had een jaar van tevoren al een plan gemaakt: op de Spelen moest hij precies op dat gewicht zijn en dat was hij ook op de dag nauwkeurig.” Zijn zorgzaamheid kost hem geen energie. “Dat is wie hij is. Hij helpt anderen en haalt daar juist energie uit. Het leverde hem zilver en goud op.
Melles weg naar succes was allesbehalve makkelijk. Blessures, valpartijen, zelfs nog een aanrijding op de fiets vlak voor de World Tours in het olympisch seizoen. “Hij heeft alles meegemaakt in één jaar en toch stond hij daar. Dat is zo ontzettend knap. Wat heeft die jongen een veerkracht getoond.”
Terug in Nederland wachtte een warm onthaal; vooral in hun eigen dorp. “Alles was versierd. Ons dorp Sintjohannesga was omgedoopt tot ‘Sint Olympia-ga’. Er stond zelfs een oplegger van twintig meter met hun foto’s erop.” Bij de huldiging kwam bijna het hele dorp opdagen. “We hebben 1200 inwoners, en er stonden 900 in de tent.” De lokale schaatsbaan kreeg zelfs een nieuwe naam: de Van ’t Wout-baan.
Het besef van wat er met hun jongens was gebeurd, kwam pas veel later. “Je zit in een roes,” legt Jan uit. “We moesten elkaar er steeds aan herinneren: dit zijn de Olympische Spelen.” De medailles liggen inmiddels gewoon op tafel. “Voor ons bijna normaal, maar als anderen ze zien, merk je pas hoe bijzonder het is.”
Misschien wel het meest besproken aspect van hun succes is de band tussen de broers. Voor Jan en Nanette voelt die heel normaal. “Zo zijn we met elkaar.” Maar buitenstaanders zien iets speciaals. “Mensen spreken ons erop aan. Hoe ze elkaar helpen, hoe ze samen zijn. Dat raakt mensen.”
Die broederliefde reikt verder dan alleen de twee; ze hebben ook oog voor hun teamgenoten. Voor Jan is dat misschien wel het mooist van alles. “Dat is het ware teamgevoel. Melle en Jens weten dat ze het niet alleen hebben gedaan." Volgens hun ouders zegt dat alles over hun mentaliteit. “Ze zien succes niet als iets individueels. Het is echt samen. Wij kiezen ervoor om zo te leven. Niet voor carrière of status, maar om te genieten van wat er is.” Die houding zien ze terug in hun zoons, waarbij trots overheerst. Niet alleen om de medailles; vooral om wie hun zoons zijn gebleven. “Het zijn gewone, leuke gasten. Ze blijven zichzelf.”
Na weken van hectiek is het nu eindelijk rustiger geworden. Jens en Melle zijn ondertussen beiden op vakantie. Voor hun ouders voelt het als een opluchting. “Een zalige leegte”, noemen ze het. “We zijn blij dat het seizoen voorbij is.” Want ook voor ouders is topsport zwaar. “Mijn hartslag gaat van 65 naar 200 als ze rijden,” zegt Jan lachend. En dan zijn er nog alle verplichtingen eromheen. “Iedereen wil wat van je. Je wilt niemand teleurstellen. Dat maakt het zwaar.” Toch overheerst trots.
Als Jan terugkijkt, vat hij de Spelen treffend samen: “Het voelde alsof we in een film zaten, maar als je dit script zou schrijven, zou niemand het geloven.” Broers die samen op het podium staan. Meerdere medailles. Een hecht team. “Dat kan helemaal niet en klinkt het niet veel te mooi om waar te zijn? Toch is het gebeurd.”
