Vraag een Trias-er of hij wel eens op Ameland is geweest en zijn gezicht breekt open, de ogen beginnen te glimmen en zijn mond stopt niet meer met praten. Ameland staat bij de shorttrackers van Trias synoniem voor het jaarlijkse ‘trainingsweekend’ in mei. Drie dagen vol avontuur, sportief afzien, lol trappen, saamhorigheid, plezier en vriendschap voor het leven. “Ameland is voor ons enorm belangrijk”, zegt Mark Scheepstra. “Het is een onmisbare pijler, het bindmiddel dat ervoor zorgt dat je club ook echt een club is.”
Scheepstra (51) vormt samen met Justin van Zutphen (36) sinds jaar en dag het organisatiecomité voor het weekendje Ameland. Beiden zijn Trias-ers in hart en nieren. Als jonkie leerden ze bij de blauw-gele brigade shorttracken en nog altijd beoefenen ze hun sport bij de oude mannen van ‘het vierde uur’, die elke vrijdagse trainingsavond afsluiten in de Elfstedenhal van Leeuwarden. “Daar brengen we een leven lang sporten in de praktijk", zegt Van Zutphen.
Op de Winterspelen in Milaan reden vier shorttrackers rond die lid zijn van Trias: Itzhak de Laat, Jens van ‘t Wout, zijn broer Melle en Tineke den Dulk, de Friezin die voor België uitkomt. Sterker nog: ze keerden allen met een of meer medailles huiswaarts. Jens groeide zelfs uit tot een van de sterren van deze Spelen. Reken maar dat de hele Trias-familie trots op hen is!
De Leeuwarder club werd in 1980 opgericht door Siem Kalsbeek, die shorttrack vanuit Amsterdam naar Friesland meebracht. In de oude, krappe Frieslandhal bundelden drie sporten (vandaar de naam Trias) hun krachten: shorttrack, kunstschaatsen en ijshockey. Anno 2026 zijn er nog drie zelfstandige verenigingen met de naam Trias: kunstrijden, langebaan en dus shorttrack.
Na ruim 45 jaar telt Trias Shorttrack, dankzij twee groeistuipen, ruim honderd actieve leden. De eerste impuls kwam, toen de KNSB rond 2006 stevig inzette om de sport serieus op de kaart te zetten. De nationale selectie baande zich, met coach Jeroen Otter en Sjinkie Knegt als boegbeelden, een weg naar de wereldtop. Clubs zoals Trias profiteerden van de groeiende populariteit. Van Zutphen: “Shorttrack was daarvoor nog iets voor outcasts in het schaatsen. Sindsdien worden we serieus genomen en groeiden we uit tot een volwassen sport.”
Toen in 2015 de oude Frieslandhal plaatsmaakte voor de moderne Elfstedenhal kreeg Trias helemaal de wind in de zeilen. Het nieuwe complex werd voorzien van een aparte ijshockeyhal en de shorttrackvloer, in het midden van de 400meterbaan, kreeg een vrijstaande boarding. Kussens sjouwen, voor en na de training, was niet langer nodig. De club traint nu zowel op maandag als vrijdag vier uur achter elkaar, van jong tot oud, in aparte trainingsgroepen. Scheepstra: “Van onze leden is tweederde jonger dan 18 jaar. Voor de aanwas hoeven we niet veel te doen, dat loopt bijna vanzelf. Liefhebbers melden zich het hele seizoen door aan, zij worden met een paar proeflessen zo de club in geloodst. Dat is cruciaal voor de club, want wie de jeugd heeft, heeft de toekomst.”
En ja, het olympisch succes van TeamNL Shorttrack leidde ook in Leeuwarden tot een reeks nieuwe aanmeldingen van kids die ervan dromen om straks in de voetsporen van Jens, Itzhak, Melle of Tineke te kunnen treden.
Wie zich bij Trias aanmeldt, weet dat hij of zij niet alleen goed leert shorttracken, met de kans om ooit namens TeamNL op de Spelen te staan; je kunt ook elk jaar mee naar Ameland! Die belevenis wil je, zo maken Van Zutphen en Scheepstra duidelijk, echt niet missen. “Het avontuur begint al, wanneer we in Holwerd op de boot stappen. Je gaat dan naar een andere wereld. Zeker voor die jonge 'pups’, die weken van tevoren al zenuwachtig zijn, is dat een enorme belevenis.”
Op Ameland zelf is De Westhoek, de kampeerboerderij van de familie Bekema in het dorp Buren, de plek waar het allemaal gebeurt. “Daar is het ooit begonnen, eind jaren 80, en daar komen we nu nog steeds”, zeggen de organisatoren. “Het is een klassieke kampeerboerderij met veel slaapzalen en een groot grasveld erbij, waar we een grote tent op kwijt kunnen. Het is primitief, je hebt er nul luxe, maar we gaan er nooit meer weg. Als ze hem ooit willen slopen, overwegen we de boerderij te kopen.”
De Westhoek is de uitvalsbasis voor een weekend vol sportieve en recreatieve expedities. Beginnend met een spannend bosspel in de avonduren, steevast eindigend met een competitieve fietstocht naar de vuurtoren én terug. “Je ziet kinderen die dan doodop zijn, anderen leven helemaal op”, zegt Justin. “Het is een rit van 13 kilometer, voor de jongsten al een heel eind. Op de terugweg, over de dijk, is het gewoon koers!”
Tussendoor gaat het van hoogtepunt naar hoogtepunt, met op zaterdagmiddag de 'special’: een tijdrit op mountainbikes. Mark: “Boven Nes heb je een bos met een mooie bult erin. Daar hebben we een vaste route, die je in twee minuten kunt rijden. Prachtig om te zien hoe fanatiek iedereen daar is, de bewijsdrang is groot. En die pupilletjes zien de grote jongens strijden, dat willen zij later ook.”
Tussen de inspanningen door wordt op het thuishonk goed gegeten en gedronken. Betrokken ouders gaan mee voor de catering. En natuurlijk is er ook tijd voor ontspanning en vermaak. Het ene jaar glijden ze buik op een zelf aangelegde zeepbaan, dan weer is het tafelklimmen (erop en –onderdoor zonder de grond te raken), gezellig quizzen of een silent disco. En als de jeugd op bed ligt, gaan de volwassenen op stap naar het volleybalfeest van het Groningse Lycurgus. Justin: “Daar zijn we ooit bij toeval terecht gekomen en nooit meer weggegaan: supergezellig!”
Als ze eenmaal op dreef zijn, raakt het organisatieduo niet meer uitgepraat over dat weekend Ameland. Ze vertellen de ene na de andere anekdote, helaas niet alle geschikt voor publicatie. En natuurlijk komen daarbij ook de namen van Jens, Melle en Itzhak voorbij. Neem die tijdrit bij de bult. Daar drukken Jens en Melle liefst hun snor. “Zij zijn niet de grootste fietsliefhebbers, doen alleen mee voor de leuk. Toen we na een akkefietje met de boswachter als alternatief competitie met twee achtpersoons-trapkarren hielden, was Jens echter niet te stoppen. “Hij reed of zijn leven ervan afhing, wilde winnen alsof het een shortrackrace was. Gelukkig kwam hij er zonder blessures vanaf.”
Ook Itzhak was niet altijd even happig op die MTB-tijdrit. “Eén keer zei hij: ik ga hem lopend doen! Hij ging als een antilope van start. We weten nog altijd niet of hij een stuk heeft afgesneden, maar hij deed het lopend sneller dan op de fiets.” De avond erna, het kan ook in een ander jaar geweest zijn, koos Itzhak nog een ander vervoermiddel na een avond stappen. Een paar glaasjes wijn had zijn topsportlijf ietwat uit balans gebracht. “Iemand wilde hem in een winkelwagen terug naar de boerderij rijden. Ze strandden onderweg in een greppel, maar ook dat liep gelukkig goed af.”
Ze hebben in al die jaren nooit gedoe gehad. Het weekend is ook elk jaar doorgegaan, behalve die ene keer in coronatijd, toen samenscholingen verboden waren. Als alternatief deden ze later, toen contact weer een beetje mocht, een trainingsdag te Appelscha: fietsen, picknicken en pijl-en-boogschieten. Ook dat werd een succes. Jaarlijks gaan zo’n zestig Trias-ers mee naar Ameland, één keer waren ze zelfs met tachtig man. “Toen zat het wel rammetje vol.” Het geheim? Ze houden het eenvoudig, goed maar simpel. De zelfredzaamheid is groot en sponsoring in natura helpt ook een handje. Wat de kosten zijn mee te gaan? “Zo’n 95 euro, voor het hele weekend.”
Shorttrack-Belg Tineke den Dulk
Trias heeft niet alleen drie leden in de Nederlandse shorttrackploeg, ook bij de Belgen schaatst een vrouw met blauw-geel bloed in de aderen. Tineke den Dulk (28) komt uit Leeuwarden. Zij maakte tot 2019 deel uit van TeamNL Shorttrack, maar verkaste toen naar België. Op de eerste shorttrackdag van deze Spelen won zij zelfs verrassend brons met de Belgische mixed-relayploeg.
Den Dulk leerde ooit shorttracken bij Trias. En ja, ook zij was geregeld present bij de Ameland-weekenden. Ook toen ze al schaatspBelgische was geworden, klopte ze nog bij de organisatie aan. Of ze nog mee mocht naar De Westhoek? Maar natuurlijk! En dus is ze komend weekend weer van de partij
Itzhak de Laat ging van jongsaf aan al mee naar Ameland, de Van ‘t Woutjes kwamen pas rond hun 16de jaar aanwaaien. Toen ze zich aansloten bij het KNSB Talent Team Noord moesten ze lid worden van een Friese schaatsclub. “Ze kozen heel bewust voor Trias, want ze wilden bij een NK (junioren) wel kans maken op de titel met een relayploeg” vertelt Scheepstra. “Ze zijn wel altijd echter Trias-ers gebleven, die zich graag inzetten voor de club. Ze zijn super benaderbaar, echte voorbeelden voor onze jonkies. Het leuke is: tijdens zo’n weekend loopt dat allemaal lekker door elkaar. Op gezette tijden maken we ze belangrijk: dan reiken ze een prijsje uit of spelen teamcaptain. De kinderen vinden dat hartstikke mooi. Heerlijk toch?”
De nationale shortrackploeg vormt al sinds jaren een hechte eenheid, die samen hoogtepunten beleeft en ook tegenslagen weet te verwerken. Samen lachen, samen huilen, samen feesten. In Milaan had iedereen het over die bijzondere teamgeest in de Nederlandse equipe. Bij de Leeuwarder shorttrackclub is eenzelfde positieve uitstraling zichtbaar. Trias-ers zijn trots op elkaar en op hun club. De olympiërs doen ook graag iets terug voor hun vereniging. Creatieve Itzhak, bekend van zijn opvallende schaatshelmen, ontwierp twee jaar terug het clubtenue van Trias. En samen met Jens en Melle trapte hij het afgelopen olympisch seizoen af met een meet & greet voor de Trias-jeugd.
“Het voelt voor hen als een warm nest”, zegt Van Zutphen. Scheepstra: “Hun betrokkenheid bij de club is groot.” Ameland speelt hierin zeker een rol. Op het Waddeneiland smeden de shorttrackers, jong en oud, een hechte band. De topsporters gaan niet vaak meer mee, omdat ze in mei vaak alweer met TeamNL op trainingskamp zijn. Aan het eind van een olympische cyclus, zoals nu, vinden ze soms wel tijd in hun agenda om mee op de boot te stappen. Komend weekend is zeker Tineke weer van de partij op Ameland. De kans is groot dat Itzhak na dit seizoen met shorttracken stopt, althans op het hoogste niveau. Hij is onlangs al stiekem aangesloten bij ‘het vierde uur’.
Justin en Mark hebben tijdens de Spelen intens genoten van hun clubgenoten in Milaan. “Als ze tijdens de wedstrijden alles geven, dan ben je als Trias-er altijd een held”, zegt Van Zutphen. “Dat ze al die medailles hebben behaald, maakt me extra trots.” Met een glimlach: “Maar er is slechts één titel die telt: dat is het winnen van ons jaarlijks clubkampioenschap.” Scheepstra: “Haha, ja, die willen we allemaal winnen. Ik ben blij met het succes de TeamNL-shorttrackers in Milaan en trots dat een aantal van hen onze clubgenoten is. Het mooist vind ik dat Itzhak, die zoveel tegenslag heeft gekend, zijn loopbaan mocht afsluiten met die gouden relaymedaille. Man, wat was dat een geweldige race!”
