“Hoe vinden jullie het zelf hoe het gaat?” Dat is de Jorrit Bergsma van veertig, op de eerste dag van maart. Zelf de grappen makend, genietend van alle aandacht die voortvloeit uit de olympische prestaties die weinigen voor mogelijk hebben gehouden. Van het goud dat de mass start en de bronzen plak van de tien kilometer in Milaan opleverden geniet hij sindsdien elke seconde van de dagen die voorbij zijn gevlogen. Dat succes maakt hem los, soms bijna baldadig vrolijk en in die staat kan de Fries zijn geluk niet op. Ongeacht zijn prestaties op het ijs.
Die op zijn specialiteit – het lange duurwerk – zijn nog prima in orde. Wat heet! Op z’n Jorrits kachelt hij een kwartiertje eerder naar 12.52,76 met een ‘schoonheidsfoutje’ (van 31 seconden) in een smetteloze reeks van dertigers en twee uitsmijters in de 29 tellen. Hij wint er de afstand mee en klimt een paar plaatsen in het eindklassement, helaas niet voldoende om eindelijk eens een nationale vierkamp op het podium te beëindigen. Hij wordt vijfde, bijna dezelfde klassering als in 2015. Weinig veranderd dus. Bergsma is de laatste die ervan wakker zal liggen. Want alles in deze periode is mooi, prachtig of onvergetelijk.
“Sowieoso anders dan in 2014”, geeft hij aan in de gang naar de kleedkamers waar hij terugblikt op zijn eerste NK Allround in elf seizoenen. “De Winterspelen van toen had een vervelend staartje, waarbij ik de hele wereld over me heen heb gekregen. Dat had toen een grote invloed op me, dat is het verschil met nu.” Zijn ogen dansen bij van plezier in de kassen. “Want nu is het een groot feest. Fantastische Spelen, genietende mensen met tranen in hun ogen van mijn ritten. Logisch dat ik met een prettig gevoel aan een Nederlands kampioenschap begin.”
En niet met een krampachtige intentie er een top-3 uit te slepen. “Nee, ik weet dat ik de kans daarop kan verkloten met mijn 500 meter, of in dit geval, de 1500 meter. Voor die afstand mis ik de routine en heb ik te weinig specifiek werk verricht. Daardoor verlies ik kostbare tijd. Begrijp me goed, ik heb ook weleens een goede 1500 gereden, op dat NK van 2015 bijvoorbeeld toen ik vierde werd en Douwe de Vries eraf schaatste. Vandaag is-ie niet lekker gevallen.”
Geen haan die ernaar kraait. Het is party time, net als de zaterdag van het NK waarop alle olympische medaillewinnaars zijn toegejuicht door de menigte, in het bijzonder tijdens de twee ererondjes op de schaats die de helden hebben gemaakt. Speciale gast in dat gezelschap is de kleine Bergsma, Brent, geweest, de zoon van die meeliftend op het succes van pa honderden high fives heeft kunnen uitdelen. “Machtig mooi, ja, ik vind het allemaal geweldig wat er gebeurt. En de huldigingen gaan gewoon door hoor: volgende week weer twee. Een in Aldeboarn, en een bij de voetbalclub Heerenveen. Dat zijn leuke dingen.”
Net zoals de finale van de Marathon Cup, komende zaterdag in Groningen, gevolgd door een meestal spetterend slotfeest waar het peloton losgaat. “Ik kijk ernaar uit weer met die jongens van onze ploeg te rijden. Die heb ik al een tijdje niet meer gezien. De marathon wordt de laatste race van het seizoen.” En daarna? “Ach, dat zien we wel. Ik blijf doorrijden. Er is verder nog geen invulling, maar daar maak ik me geen zorgen over.”
