De winter is van start, maar november is vaak niet meer dan de maand van de inleidende beschietingen. Het zijn de eerste marathons, de eerste World Cups in het shorttrack en de langebaan. De echte kampioenschappen laten nog op zich wachten.
Dit jaar was dat nog meer dan voorheen het geval, want de NK Afstanden, de laatste tijd traditioneel de start van het langebaanseizoen waren verplaatst naar eind december. In plaats daarvan reden de langebaanschaatsers eind oktober en de eerste dag van november hun selectiewedstrijden voor de World Cups in Enschede. Wel de tickets voor de internationale wedstrijden, maar geen titels.
Het langebaanseizoen schoot wel direct in gang met twee wereldbekerwedstrijden in Noord-Amerika. Er werd door veel rijders reikhalzend naar uit gekeken, want op de hooggelegen banen van Calgary en Salt Lake City zijn er altijd kansen op wereldrecords.
De eerste dag van het wereldbekerseizoen in Calgary viel in dat opzicht wat tegen, maar daarna volgden in Canada en de week erna in Salt Lake City de wereldrecords elkaar op.
Pavel Kulizhnikov, de Rus die op dit moment het middelpunt van een dopingzaak is, was de man van wie het meest werd verwacht. Het wereldrecord van Jeremy Wotherspoon (34,03) uit 2007 mocht er wel eens aan van de fans. De Rus deed dat ook, maar stootte niet in één keer onder de 34 seconden. In Calgary klokte hij 34,00. Een week later in Amerika lukte het hem wel en schreef hij met 33,98 geschiedenis.
Echt bal was het bij de dames op de 1000 en 1500 meter. Brittany Bowe en Heather Richardson-Bergsma leken in een soort van haasje-over verwikkeld. De vrouw van Jorrit Bergsma scherpte op 14 november het wereldrecord op de kilometer bij tot 1.12,51 en een dag later zette Bowe een nieuwe wereldrecordtijd van 1.51,59 op het bord op de 1500 meter. Het weekend erna waren de rollen omgedraaid en reed Bowe een nieuw record op de kilometer (1.12,18) en Richardson-Bergsma op de schaatsmijl (1.50,85).
Het opzienbarendst van de twee wedstrijden op hoogte was de tien kilometer. De wereld verwachtte een stoot van Jorrit Bergsma of van Sven Kramer, maar het was de Nederlandse Canadees Ted-Jan Bloemen die de 12.41,69 uit de boeken reed. De pupil van Bart Schouten vertrok furieus en hield zijn rondetijden laag tot een slottijd van 12.36,30.
Na een ruim half jaar opende Thialf de deuren weer. De Friese ijstempel wordt omgetoverd tot een nieuw complex, maar wilde niet een hele winter dichtblijven. En zo konden in november de schaatsers weer het ijs op. De ijsvloer was vernieuwd (en eindelijk recht), net als de buitenkant van de hal.
Vanbinnen, op het ijs, leek eigenlijk alles bij het oude. De tribunes en het dak waren nog het oude vertrouwde van de winter ervoor. In die half nieuwe omgeving wist Ingmar Berga naar de zege te sprinten in de KPN Marathon Cup. Hij nam daarmee de leiding in het klassement over en behield het leiderspak tot aan het eind van de competitie.
In de World Cups shorttrack keerde Jorien ter Mors terug na anderhalf jaar afwezigheid. Het werd een pijnlijk weerzien, want in Toronto klapte ze in de finale van de 1000 meter hard tegen het ijs. Ze leek op weg naar een medaille, maar kreeg een tik en kon niet overeind blijven.
De World Cup in Toronto, en die ervoor in Montreal, lieten ook zien dat er achter Ter Mors talenten aan zitten te komen, die haar op den duur best eens bedreigen kunnen. Suzanne Schulting drong in Montreal al door tot de finale op de 1500 meter en liep daarin net een medaille mis en een week later baarde Lara van Ruijven opzien door zilver te pakken in de finale van de 500 meter.
De maand november was niet alleen een periode met hoogtepunten, maar ook een enorm dieptepunt voor de schaatswereld. Thijsje Oenema bleek ernstig ziek. De sprintster van Team Continu ontbrak al op de eerste World Cups en eind november maakte ze bekend dat ze met kanker te kampen heeft.
De schaatswereld reageerde ontzet en liet zich vervolgens van zijn beste kant zien. De ploeggenoten ontwierpen een symbool waarmee ze Oenema wilden steunen. Het symbool werd op armbanden gedrukt en tijdens de wedstrijden na het verschrikkelijke nieuws gedragen. En niet alleen haar ploeggenotes toonden zo hun medeleven. Ook andere schaatsers uit binnen- en buitenland droegen de armband op het ijs.