De afmelding van Sander Eitrem, de motor van de Noorse ploegenachtervolging, en het uiteenvallen van de Franse trein waren twee meevallers die Nederland goed kon gebruiken op weg naar de halve finales. Ook Chris Huizinga had onderweg door dat de situatie penibel was. Hij wierp een paar keer een blik op het scorebord en zag een viertje achter Nederland staan. Met wilde armgebaren moedigde Ritsma zijn mannen aan, die naarmate de ronden wegtikten het contact met elkaar kwijtraakten. De opluchting na het passeren van de finish was groot, bij zowel de bondscoach als de schaatsers.
De eerste horde op weg naar een medaille is daarmee genomen, maar hoe vervolgt de bondscoach? Hij gaf eerder te kennen dat de kans zeer groot is dat er gewisseld wordt tussen de halve finale en ofwel de finale ofwel de strijd om het brons. Huizinga legt de luxepositie van Nederland uit: “Er zijn meer schaatsers met een vierde rijder, maar het verschil tussen onze vierde rijder en die van andere landen is groot. Daar kunnen we ons voordeel uithalen. Alleen is het de vraag wanneer je de frisse man inzet.”
Daar mag Ritsma de komende dagen zijn hersenen over breken. Zet hij de sterkste opstelling in tegen Italië - dat zondagmiddag 3,45 seconden sneller was - of spaart hij een rijder voor een eventuele strijd om brons? En gaan de andere drie rijders wel voluit schaatsen?
“Ik ben het met Rintje eens dat gaan voor een bronzen medaille realistisch is”, vertelt Marcel Bosker, “maar ik droom van meer. Ik ben zelf nooit van het sparen, maar het kan een goede optie zijn in de halve finale om brons te halen. Dat gaan we vandaag of morgen bespreken.” Wordt dus vervolgd. In ieder geval heeft Nederland twee kansen op eremetaal.
