En deze weken staan natuurlijk in het teken van de grootste wielerwedstrijd van het jaar. Het is jammer dat het de Nederlanders nog niet gelukt is een prijs binnen te slepen, maar aan de aanvalsbereidheid van Johnny Hoogerland, Bauke Mollema en Rob Ruijgh ligt het in ieder geval niet.
Naast de sportieve kant vind ik de Tour ook interessant om de rol van de media en de opstelling van de sporters daar tegenover te bekijken. Topsporter word/ben je omdat je kwaliteiten hebt voor een bepaalde sport.
Media-aandacht is in eerste instantie geen hoofdzaak, het is een van de aspecten die daar bij komt kijken. Als je er middenin zit, is het lastig om de pers van een afstand te bekijken. Natuurlijk is het makkelijk beweren dat je simpelweg jezelf moet blijven.
Maar bij de eerste interviews met journalisten ben je toch voorzichtig. En later merk je, dat zodra je losser wordt in je reacties, er toch vaak een beeld geschetst wordt waar je je niet altijd in kan vinden. That’s part of the game.
Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, met name als je prestaties niet zo zijn als je van tevoren gehoopt had. Het eindeloos consequent antwoorden van Robert Gesink dat alle media aandacht en meningen over zijn presteren hem niet bezig hielden, was boeiend van een afstand te bekijken. Ik zou, denk ik, zelf ook die neiging hebben gehad.
Hij is daar gewoon om hard te fietsen en dat liep helaas niet zo als gepland. Vervolgens dacht hij waarschijnlijk door hier de nadruk op te leggen dat zijn antwoord op enig moment wel aangenomen zou worden.
De meest journalisten deden dit ook, maar door niet rigoureus een einde te maken aan het oneindige herhaal van dezelfde vragen kreeg de media de kans een probleem te creëren wat er niet was. Nogmaals, ik snap Robert helemaal, netjes en consequent bij je mening blijven lijkt de beste weg. Het was waarschijnlijk toch beter geweest eenmalig te antwoorden en daarmee basta!
Wij zitten inmiddels in Inzell. De eerste avond ben ik met ploeggenoten Mark Tuitert en Kjeld Nuis bij het tot schaatsacademie omgebouwde voormalige ziekenhuis van Inzell wezen kijken. Daar hebben we een rondleiding gekregen van ex-topsprintster Svetlana Kaykan. Het gebouw is door vele sponsoren omgetoverd tot een prachtige locatie voor de schaatsers.
Op de bovenste verdieping wordt een appartement voor trainer Jeremy Wotherspoon en zijn vrouw gerealiseerd. Het is een gewaagd initiatief van Marnix Wieberdink, maar wel een met potentie!
Aan de verblijfslocatie zal het in ieder geval niet liggen, het wordt nu zaak voor Jeremy en de rest van het begeleidingsteam een strakke planning neer te zetten en een Babylonische spraakverwarring te voorkomen met ongeveer tien verschillende nationaliteiten. En laten we hopen dat ze voldoende aandacht aan mediatraining besteden, voor het geval het een keertje tegen zit.