De 28-jarige rijdster van Turner was namelijk tot op het bot gemotiveerd om op haar thuisbaan een goede uitslag te rijden. De tribunes in Utrecht zaten zaterdagavond vol met de lichtblauwe mutsen van Turner, haar sponsor. Met nog vijf ronden te gaan sprong Cox weg uit het complete peloton, tot groot genoegen van de supporters. “Turner heeft een groot evenement georganiseerd voor al hun zakenrelaties en onze vrienden en familie mochten ook komen. Er zaten meer dan 150 mensen voor ons op de tribune. Daarom wilde ik nog een keer alles of niets spelen.”
Bijna honderd meter voorsprong pakte Cox, die met twee handen los alles gaf wat ze in zich had. Onder luid gejuich van die verzamelde menigte telde het rondebord tergend langzaam terug naar 1. Die laatste ronde deed haar echter de das om. Het peloton snelde voorbij en Cox eindigde als 25e. Het mag een onbenullige uitslag zijn, voor de IC-arts moeten de belangrijkste wedstrijden nog komen.
“Dit seizoen was tot nu toe best wisselvallig, omdat ik vanwege mijn nachtdiensten niet altijd topfit kan zijn”, lichte Cox toe. “Gelukkig kan ik die diensten een beetje plannen en heb ik na de jaarwisseling geen nachtdiensten meer gehad. Nu merk ik ook gelijk dat ik beter word en dat mijn dag-nachtritme verbetert. Hopelijk kan ik in Zweden nog eens voor een podiumplaats gaan.”
De wedstrijden in Zweden zijn dus nog een hoofddoel voor de vier vrouwen van Turner, die daar met een goed gevoel heen zullen gaan. Waar het vorig jaar tot juni duurde om alles met de ploeg rond te breien, hebben ze nu al de zekerheid dat ze het nieuwe seizoen in dezelfde samenstelling en met dezelfde sponsor zullen aanvangen. “Dat het nu zo goed gaat motiveert ons enorm om het volgend jaar nog beter te doen.”
De band die Cox daarmee met haar ploeggenoten Manon Gremmen, Iza Stekelenburg, Janet Beers en Judith Krabbenborg smeedde, helpt haar enorm. “Vanaf de Weissensee vorig jaar hebben we er heel veel tijd in gestoken en meerdere keren per week overleg gehad, sponsoren benaderd en presentaties gegeven om alles te regelen. Uiteindelijk kwam Turner op ons pad en zie je dat het niveau omhoog gaat en dat er heel mooie dingen mogelijk zijn als we goed samenwerken. Alle avonden die we hebben gestoken in het opzetten van de ploeg, kunnen we nu steken in extra trainen. Dat scheelt al heel veel.”
Einde seizoen voor Paula Konijn
Wie in Utrecht, net als op de Weissensee, niet aan de start stond was Paula Konijn. De Noord-Hollandse rijdster van Ocre moet de laatste weken noodgedwongen toekijken. Een ontstoken hartzakje gooit roet in het eten voor de vrouw die eerder dit seizoen voor het eerst in haar carrière op het podium eindigde.
"Ik kwam al niet helemaal fit in Oostenrijk aan en wilde eerst maar eens wat snelheid opdoen op de fiets. Naderhand kreeg ik een pijn op mijn borst die niet gelijk wegtrok en toen gingen de alarmbellen wel even af", vertelde Konijn in Utrecht van langs de kant. De rest van de week kwam ze niet meer in actie en onderzoek in Nederland wees uiteindelijk op een ontstoken hartzakje.
Voor de vrouw uit Noord-Beemster betekende het einde seizoen, al is het nog niet einde carrière. Voorafgaand aan dit seizoen wist ze dat nog niet zeker, maar nu is van twijfel geen sprake. "Op deze manier wil ik geen afscheid nemen", was ze stellig. "Sowieso heb ik dit seizoen echt weer het plezier gevonden, dus normaal gesproken ben ik volgend seizoen gewoon in het pak van Ocre te zien."
Voor de winnares van de avond was het een prettige terugkeer in het marathonpeloton. Na uitstapjes naar Hamar en Polen voor optredens op de langebaan was Kim Talsma blij om haar oranje leiderspak aan te trekken. “Het was alweer even terug. Bij het OKT was ik ziek en daarna werd ik nog een keer ziek. Het is een drukke en zware periode geweest, dus ik heb het de laatste weken een beetje rustig aan gedaan. Daarom ben ik ook niet naar de Weissensee geweest, al was het best lastig om de mooie natuurijsbeelden te zien en te zien hoe iedereen daar genoot. Maar voor mij had het geen zin om daar te staan.”
De rust deed de 25-jarige Friezin zienderogen goed en in Utrecht won ze ook afgetekend de sprint. Nadien keek ze alweer vooruit naar de volgende afspraken in haar agenda. “Lekker marathons rijden en voorbereiden op het NK Allround. De wedstrijden in Zweden stonden al niet op de planning, dus voor mij maakt het ook niet heel veel uit. Het is vanaf nu lekker overzichtelijk. Ik heb er wel weer zin in!”
Sanne Oosterwijk pakt eerste overwinning
Een omvangrijke kopgroep van maar liefst elf vrouwen wist eerder op de avond een ronde voorsprong te pakken bij de beloften. Daarbij zaten ook een paar vrouwen die al eerder op het podium wisten te eindigen, zoals oud-Nederlands kampioene bij de neo-senioren Tijn Borst, Viviana Rodriguez en Liset Speelman. Voor Sanne Oosterwijk was die eer nog niet eerder weggelegd en daar kwam zaterdag verandering in.
"Mijn ploegleider zei dat ik achter Viviana moest blijven en daar zat ik mooi. Zij ging op 500 meter van de streep aan en ik kon er na de bocht overheen. Ik keek niet om en reed door tot de finish", luidde de analyse van Oosterwijk. Blijdschap maakte haar meester, maar ook opluchting. "Ik zat er al een tijdje tegenaan te hikken", zei ze. "Aan het begin van het seizoen had ik uitgesproken dat ik podium wilde rijden, alleen dat duurde best wel lang. Nu is het gelukt en was het gelijk ook een mooie wedstrijd om het in te doen. We hebben er een mooie koers van gemaakt en die met winst afgesloten. Wat wil je nog meer?"
Sprintster en viervoudig winnaar Amber van der Meijden miste de slag, maar wist wel het oranje leiderspak te veroveren.
