In het geweld dat de vrouwen op het ijs brachten ging de dagzege voor de derde keer op rij naar Gioya Lancee, de Nederlands kampioene allround. De nadruk lag echter de gehele wedstrijd om de strijd in het klassement. Verweij leek wel een magneet op haar rug geplakt te hebben, zo dicht zat Talsma tachtig ronden lang op haar concurrente. Het was geen leuke wedstrijd om te rijden, zo zei ze zelf, maar uiteindelijk wel met het gewenste resultaat.
“Natuurlijk hadden we er liever een ander soort wedstrijd van gemaakt, maar dit was wel het plan”, sprak Talsma, die onderweg ook nog tegen een gele kaart liep na een aanvaring met Bente Kerkhoff. Ook zij werd door de jury bestraft. Het zette voor Zaanlander, die Marijke Groenewoud vanwege het WK Allround moesten missen, geen zoden aan de dijk. Talsma, die zaterdag enkel de steun had van Mayke Vriesinga, kon in de finale mee op de trein van Puur ICT – BTZ en op die manier de manschappen van Anema omzeilen.
Voor de Friezin was de eindoverwinning een enorme opluchting, zeker gezien haar tweede helft van het seizoen, die zeer moeizaam verliep. “Ik ben heel veel ziek geweest en heb de laatste keer zelfs vijf dagen lang met koorts in bed gelegen.” In Breda, bij de vorige wedstrijd om de Daikin Marathon Cup, moest ze als gevolg daarvan zelfs halverwege de wedstrijd het ijs verlaten, als gevolg van een combinatie van verkeerde tactische keuzes en verminderde gezondheid. “Nu ben ik ook nog niet op mijn best, dus ik ben heel blij dat het is gelukt.”
Pas na het NK Allround van afgelopen week, waar ze zich na de eerste dag afmeldde, voelde ze de vorm weer enigszins terugkeren. De rijdster van Interfarms / Galesloot verloor daar op een haar na het oranje leiderspak, omdat Verweij daar vlak voor de meet ten val kwam. Beide vrouwen verlieten de Brabantse ijsbaan met een teleurgesteld gevoel, maar wel met een strijdplan voor de finalewedstrijd in het hoge noorden.
Voor Verweij had haar laatste wedstrijd vanwege de klassementsstrijd een extra lading. “We wisten dat het een moeilijke koers zou worden en het was ook geen leuke koers. Kim was gewoon beter, dat moeten we helaas concluderen.” De twisten van onderweg werden naderhand gelijk uitgesproken. Verweij wilde de onderlinge strijd niet meenemen in haar schaatspensioen. “Je moet dat soort dingen gelijk uitspreken. Op de baan elkaar bestrijden en het daarna gelijk uitpraten.”
De Drentse schaatsster had pas deze week iedereen ingelicht dat ze haar carrière zou afsluiten. Slapeloze nachten had ze ervan en in aanloop naar de wedstrijd op haar thuisbaan vond ze het lastig. “Aan de ene kant ben je eraan toe, aan de andere kant is het ook verdrietig om een hoofdstuk af te sluiten. Met mijn ouders reisde ik al door Europa voor de skeelerwedstrijden en ook voor mijn ploeggenoten was het lastig.” De strijd om de eindzege gaf een andere dimensie aan haar laatste wedstrijd. “Jammer dat het niet is gelukt, maar gelukkig heb ik al een beker in de kast staan.”
Henny de Vries van NK Sprint naar marathonzege
Voor eigen publiek en sponsor de laatste marathon van het seizoen winnen is maar weinigen gegeven. Als je weinig marathons rijdt is de kans al helemaal te verwaarlozen. Henny de Vries maakte het zaterdag in haar vierde wedstrijd van het seizoen alsnog waar. De 24-jarige schaatsster van Speelman – Exclusief Vastgoedbeheer won de sprint uit een kopgroep van twaalf rijdsters. In het klassement kwam het oranje pak van Amber van der Meijden niet meer in gevaar.
Normaal gesproken traint De Vries namelijk voor de langebaan. Vorige week reed ze zelfs nog het Daikin NK Sprint, waar ze als dertiende eindigde. “Dat is de andere kant van het spectrum, om hier dan te winnen is echt bizar. Dit is normaal gesproken niet echt mijn terrein.” De sprintster annex marathonschaatster zat op het eind van de wedstrijd, waarin ze meesprong met de juiste slag, helemaal stuk.
De Friezin, afkomstig uit Broeksterwoude, heeft als kind veel geskeelerd en de liefde voor de tactiek en het spelletje in het peloton is in al die jaren niet vervlogen. Om die reden is ze dit seizoen weer begonnen met de marathons, als haar sprintprogramma op de langebaan het toeliet. Ze had dan ook geen idee wie ze onderweg in de gaten moest houden.
“Zelf zit ik niet in het circuit, dus ik ken de andere meiden niet. Een paar ken ik wel, maar veel ook niet. Toen we het rondje hadden gepakt zat ik ook echt kapot. Gelukkig kon ik op mijn tandvlees erbij blijven en me opladen voor het laatste stukje. Het was lastig om een goed wiel te kiezen. Dat was misschien een gelukje, maar ik wist dat ik kon vertrouwen op mijn snelheid.” Die snelheid spreekt De Vries woensdag weer aan voor het toetje van het seizoen: woensdag doet ze nog mee aan De Zilveren Bal.
