Of die boodschap ook wordt gehonoreerd door bondscoach Niels Kerstholt, degene die de voordracht moet doen voor de vijf vrouwen en mannen die volgens hem de besten zijn, zal mogelijk zondagavond laat dan wel maandagmorgen vroeg bekend zijn. Kort na de middag heeft immers de officiële teamoverdracht plaats in Thialf, waarbij alle schaatssporters door NOC*NSF worden voorgesteld. De 28-jarige Schulting had evenwel meer dan voldoende zelfvertrouwen getankt op haar favoriete shorttrackdiscipline om te kunnen inschatten hoe de vlag erbij hangt. Het is een kwestie van de trainingsintensiteit opvoeren en de specifieke skills zullen via de hersenen weer worden geactiveerd.
“Dat komt wel goed, merkte ik vanmiddag. Wat ik zeker nodig heb om verder te verbeteren zijn specifieke oefeningen. Zoals ik nu schaats, is dat onvoldoende om een medaille te pakken in Milaan”, zei ze eerlijk. Maar Suzanne straalde ook van geluk, omdat de Friezin geen last had ondervonden van de enkel die ze bijna twee jaar geleden brak op het WK.
“Ik heb zere voeten van de schaatsen, dat wel, omdat ik die schoenen pas zes keer heb gedragen. Het materiaal is nog wat stug. Die enkel heeft me gelukkig geen problemen bezorgd. Ik had werkelijk geen idee hoe ik ervoor zou staan, wat ik zou kunnen en of ik zou durven mijn ritten voluit te schaatsen. Ergens in mijn achterhoofd zat een plan C verstopt om hier te rijden. Echter, alles was afhankelijk van hoe goed ik nog zou zijn, want ik heb de laatste twee jaar zo weinig op de shorttrackbaan gestaan…”
Dat kwartet trainingen bleek voldoende om de zusjes Xandra (eerste) en Michelle Velzeboer (tweede) in de eindstrijd van de 1000 meter leuk tegenstand te bieden. Schulting kwam aan het slot van de wedstrijd een beetje snelheid tekort om het Culemborgse duo nog te bedreigen voor de hoofdprijs. Het brons voelde dan ook als een welkome beloning. “Ik besef dat de andere meiden me als een bedreiging beschouwen, maar de ontvangst was – een stom woord in dit verband – hartelijk. Ik ben geen ploeggenoot en heb van de zomer niet bij de vele teamprocessen geweest. Wel heb ik een bak ervaring en deel ik mooie ervaringen met Xandra en Selma, bijvoorbeeld op de olympische relay van Beijing.”
Of haar optreden haar dichter bij de ‘dubbel’ heeft gebracht op de Spelen – waar ze sowieso aan de 1000 meter op de langebaan meedoet – wist ze niet. “Dit was geen kwalificatiemoment, maar een meetmoment waarop ik de benen moest laten spreken. Verder kan ik geen zinnig woord zeggen over het vervolg, of wat ik voor programma nodig heb of kan volgen. Daar ben ik nog geen moment bewust mee bezig geweest, De weken hiervoor stonden in het teken van het OKT. Als je ziet wat voor slagveld dat is geworden, begrijp je wel dat dat mijn prioriteit was.”
