Op het Olympisch Kwalificatietoernooi schudde hij ineens aan de boom. Stijn van de Bunt had nog geen enkele World Cup gereden, maar verwees ervaren stayers als Jorrit Bergsma en Chris Huizinga naar de tweede plek. Als kers op de taart werd de 21-jarige schaatser ook aangewezen voor zowel de mass start als de ploegenachtervolging. Tijd om in gesprek te gaan met twee mannen die al in zijn juniorentijd zagen dat Van de Bunt iets bijzonders had: Marcel Scheperkamp en Stefano Donagrandi.
In eerste instantie blonk Van de Bunt vooral uit op de skeelers, zo vertelt Marcel Scheperkamp. De voormalig disciplinemanager van het inlineskaten stond jarenlang met de Utrechter op het asfalt. “Stijn reed bij mij als kadet en junior B. Hij was een waanzinnige inliner met een geweldige inhoud. In Nederland was hij met afstand de beste op de lange afstanden in zijn leeftijdscategorie. Dat hebben we proberen door te trekken naar Europees niveau. Daar kreeg hij ineens veel goede inliners om zich heen. Waar hij in Nederland gewend was iedereen te dubbelen, moest hij internationaal goed opletten. Dat lukte niet altijd, want hij lag regelmatig op zijn snufferd.”
Later was Scheperkamp ook verantwoordelijk voor de coaching op het ijs, bij de baanselectie van Utrecht. Hoewel hij graag bescheiden is over zijn rol, zag hij dat de jongen van vijftien, zestien jaar een belofte was. “Het was bijzonder dat Stijn zoveel inhoud had. Zijn hart-lever-longeninhoud zat waanzinnig in elkaar. Ik heb daarom verteld dat hij potentie had, zowel op inline- als op schaatsgebied, en gaf hem mee met de goede mensen te blijven trainen en geduld te hebben.”
CV Stijn van de Bunt
Eerste keer op het ijs: op verstelbare ijshockeyschaatsen met zijn familie, nabij Lopik (zie ook foto boven voor de natuurijsavonturen van familie Van de Bunt)
Eerste vereniging: Schaats- en Skeelervereniging Oudewater
Eerste coach: eerst jeugdschaatsen bij SVO, later bij hetwedstrijdschaatsen Dirk Zuidam
Stefano Donagrandi, winnaar van olympisch goud in 2006 op de ploegenachtervolging, leerde Van de Bunt ongeveer zes jaar geleden kennen. Als coach van KNSB Talent Team Midden zag Donagrandi dat de vijftienjarige schaatser technisch voorliep op zijn collega’s, reden om hem uit te nodigen voor zijn talentenprogramma. “Hij was een klein jongetje en moest nog veel ontdekken, maar ik zag potentie in hem. Op het ijs kon Stijn makkelijk bewegen. Hij had de gave om efficiënt te schaatsen. Een natuurtalent.” Volgens Donagrandi was dat mede te danken aan zijn skeelerachtergrond. “Wanneer atleten op jonge leeftijd veel sporten doen, zie je dat hun fijne motoriek beter ontwikkeld is. Ze kunnen zich makkelijker aanpassen, bijvoorbeeld als ze hun groeispurt ondergaan.”
Er was nog iets anders dat Donagrandi beviel aan zijn pupil: zijn mentaliteit. “Hij schaatste altijd met het mes tussen zijn tanden. In de wedstrijden en trainingen zag je zijn gretigheid, het vuur in zijn ogen. Koste wat kost wilde hij sneller naar de streep. Als hij een keer niet goed reed, was hij niet de vrolijkste. Maar hij kon het ook snel weer relativeren. Hij baalde, wilde beter en schakelde om. Stijn was heel professioneel in sportbeleving en was serieus bezig met alle verschillende facetten, zoals voeding, materiaal, goed herstellen. Het was een plezier met hem te werken.”
In tegenstelling tot het inlineskaten behoorde Van de Bunt op het ijs niet tot de Nederlandse top. Des te verrassender dat hij gevraagd werd voor TalentNED, dat net was begonnen als opleidingsinstituut voor de beste junioren van Nederland. Die uitnodiging had hij te danken aan Beau Snellink. Beide schaatsers kenden elkaar uit Utrecht en Snellink had het talent van zijn provinciegenoot herkend. Hij tipte zijn coach Robin Derks en daardoor ging het balletje rollen.
Toevallig volgde Donagrandi een jaar later, omdat hij coach werd van TalentNED. “Daar zag ik een heel andere Stijn. Toen ik hem leerde kennen was hij introvert, timide en een beetje stil, al maakte hij ook goede grappen. Maar hij wilde niet in het middelpunt van de aandacht staan. De setting bij TalentNED, waar hij ook woonde met de andere sporters, heeft hem helpen groeien. Hij kwam in een ploeg terecht met persoonlijkheden, zoals Joep Wennemars, Mats Siemons en Stefan Westenbroek. Stijn moest voor zichzelf opkomen en zich laten horen. In het tweede jaar zag ik dat hij een stap gemaakt had en wist wat hij wilde. Hij was zelfverzekerder geworden.”
Ook de resultaten werden beter, zo reed Van de Bunt een baanrecord in Den Haag en haalde hij medailles in de World Cups voor junioren. “Op dat moment besefte ik dat deze gast weleens internationale top kon worden, al had ik niet verwacht dat het zo snel zou gaan. Junioren trainen nauwelijks op de lange afstanden. Pas in hun seniorentijd komt de specialisatie en de trainingsomvang. Een schaatser heeft tijd nodig daarin te groeien.”
Bovendien zat zijn gretigheid hem de laatste jaren in de weg, zo zag Donagrandi. “Hij wilde zich zo graag laten zien op de nationale toernooien, dat hij te hard van start ging. De laatste rondes kon hij vervolgens het tempo niet vasthouden. De afgelopen tijd heeft hij beter leren doseren en meer inhoud gekregen. Dat resulteert in wat hij bereikt heeft op het OKT. Ik wist dat hij zich ertussen zou kunnen rijden, maar had niet verwacht dat hij twee afstanden zou winnen. Ik ben blij voor hem en een heel klein beetje trots dat hij bij mij gereden heeft. Maar talenten groeien zelf, als trainer ben ik een middel om het resultaat te behalen.”
Donagrandi zit op de tribune in zijn thuisland als Van de Bunt zijn tien kilometer schaatst. Na de World Cup van dit weekend is het pas het tweede internationale seniorentoernooi van de 21-jarige schaatser. “Het is heel moeilijk om mentaal niet overrompeld te raken door de Spelen, maar het blijven een vijf en een tien kilometer. Stijn heeft een goede kop en als hij zijn taken net zo uitvoert als tijdens het OKT, kan hij zeker de top-5 halen. Met zijn niveau maakt hij zelfs kans op een medaille. Hij heeft vertrouwen in zichzelf en dat is mooi om te zien.”
